Lezersbrieven

Het ANTIPESTTEAM is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de lezersbrieven, heeft het recht lezersbrieven in te korten en geeft alle partijen de kans een weerwoord te plaatsen.
Zie voor een volledige informatie onze disclaimer.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

KAFKAIAANSE TOESTANDEN:

honger- en dorststaking als protest tegen de wanpraktijken bij de AGD en de voor mij totaal onaanvaardbare rechterlijke uitspraken

Gezien de beperkte capaciteit van mijn pc i.v.m. het versturen van e-mails, verstuur ik onderstaande voor donderdag voorziene e-mail vandaag al naar een aantal geadresseerden.

Aan:

-de hoge raad voor de justitie;
-onderzoeksrechters Dirk Thys en Bart Willocx (Mechelen);
-vrederechters Stefan Luyten (Schilde) en Marc Maes (Lier);
-rechters André Van Praet en Jos Van Meulder (Mechelen);
-substituut Marc Van Rooy (Mechelen);
-gerechtspsychiater Chris Dillen (Hoboken);
-psychiatrische instelling Sint-Norbertus (Duffel);
-minister van Justitie Laurette Onkelinx;
-minister van Volksgezondheid Rudy Demotte;
-minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke;
-ex-minister van Onderwijs Marleen Vanderpoorten;
-Administratieve Gezondheidsdienst (AGD);
-AGD-controledokter Michel Verhulst (Schilde);
-AGD-adjunct-adviseur Dirk Gysels (Wilrijk en/of Brussel);
-de orde van geneesheren;
-Ziekenvervoer Ambuce (Wijnegem);
-mijn vroegere advocaat Rudi Beeken, tevens burgemeester van Tielt-Winge;
-mijn huidige advocaat Karl Wijnen (Mechelen);
-de orde der advocaten van Leuven;
-de scholen van de 'broeders van liefde', in het bijzonder Aimé Peirsman (Gent) en Luc Van Dyck (Turnhout);
-Sint-Romboutscollege (Mechelen)
-volksvertegenwoordiger en ex-collega aan het Sint-Victorinstituut in Turnhout Margriet Hermans;
-de kranten De Standaard, Het Nieuwsblad, Het Volk, Gazet van Antwerpen, Het Belang van Limburg, De Morgen, Het Laatste Nieuws, De Tijd;
-de weekbladen Knack en Humo;
-de tv-zenders VRT, VTM en RTV;
-de Vlaamse politieke partijen;
-een aantal vooraanstaande politici;
-de ombudsdiensten voor het onderwijs Limits en Sasam;
-de heer John Kennes, ombudsman van de Beweging voor Sociale Vernieuwing (BSV) (Deurne);
-een aantal journalisten;
-het bestuur van de Internationale Robert Stolz Club (I.R.S.C.);
-een aantal vooraanstaande en traditionele Vlaamse en Nederlandse deelnemers aan het Groot Nederlands Dictee en andere dictees;
-een aantal van mijn oud-leerlingen;
-een aantal mensen van wie ik (tot op 29-jarige leeftijd) Chiroleider was;
-een aantal van mijn vroegere studiegenoten;
-een aantal van mijn vroegere leerkrachten;
-een aantal van mijn vroegere collega's in het onderwijs;
-mensen die evenals ik door de wanpraktijken bij de AGD ten onrechte als leraar uitgerangeerd werden;
-...

KAFKAIAANSE TOESTANDEN

Mevrouw, Mijnheer

Onderstaande tekst is bijzonder lang. Gedurende meer dan een week heb ik er dagelijks verscheidene uren aan gewerkt. Ik vermoed dat ik in verband met de wanpraktijken en pesterijen waarvan ik nu al twintig jaar het slachtoffer ben - en waaraan een onterechte lichamelijke-invaliditeitsverklaring ten grondslag ligt - nog nooit een zo extensieve tekst als deze geschreven heb. Maar de uiterst penibele situatie waarin ik me bevind, verantwoordt dat: mijn leven staat op het spel, met ook alle gevolgen van dien voor mijn 59-jarige psychisch zieke echtgenote (wier toestand er zichtbaar op achteruitgaat), mijn 84-jarige hulpbehoevende moeder (wier enig kind ik ben) en de velen die voor uiteenlopende zaken een beroep op mij doen, niet het minst voor alles wat met taal en spelling te maken heeft. Het samenstellen van de teksten voor het prestigieuze Groot Nederlands Dictee van Davidsfonds / Knack, het corrigeren en vertalen van teksten, de vraag om privé-lessen te geven en het aanbod om de onlangs overleden classicus en taalvirtuoos Diederik Van Coillie op te volgen in de uit elf leden bestaande Nederlands-Vlaamse redactie van de 'Spellingwijzer Onze Taal' zijn daar slechts enkele voorbeelden van.

*****

Vandaag, donderdag 27 oktober 2005, is het eindelijk zover: straks begin ik aan een reeds veertien dagen geleden geplande honger- en dorststaking bij Gazet van Antwerpen, Katwilgweg 2, Antwerpen-Linkeroever. Aan de totaal onaanvaardbare vonnissen van te kwader trouw handelende rechters die malafide personen de hand boven het hoofd houden en het gedrag van de corrupte advocaten Hugo Andries (Turnhout) en Rudi Beeken (Tielt-Winge), die enerzijds wel eisen dat ik hun hoge honoraria betaal maar anderzijds weigeren mijn belangen te verdedigen, til ik zodanig zwaar dat ik me nog nauwelijks op mijn veel perfectionisme vereisend werk kan concentreren en ik er dikwijls nachtenlang van wakker lig. Dat mr. Beeken, die me een kapitaal aan geld gekost heeft maar me op 20 december 2003 totaal onverwacht en zonder enige aanvaardbare reden als cliënt heeft laten vallen, sindsdien niet meer op mijn e-mails gereageerd heeft en zijn computer nu zelfs zodanig heeft ingesteld dat hij ze niet eens meer ontvangt, heeft me dermate razend gemaakt dat ik voor een hartinfarct vrees. Een maagzweer heb ik mogelijk al en het feit dat ik de jongste tijd geregeld een overdreven warmtegevoel heb, ook wanneer anderen in mijn omgeving het eerder koud aanvoelen, zal vermoedelijk wel te maken hebben met de toestand van psychische gespannenheid die het gevolg is van de stress waaraan ik onderhevig ben. Mr. Beeken speelt rechter in een zaak waarin hij zelf betrokken partij is en wordt daarin nog de hand boven het hoofd gehouden door mevrouw Christina Van Casteren, stafhouder bij de balie in Leuven, die weigert tegen dergelijke deontologisch totaal onaanvaardbare praktijken op te treden. Als dát allemaal mogelijk is en daartegen zelfs geen rechtszaak aangespannen kan worden, in wat voor land leven wij dan eigenlijk?

Wie met de moed der wanhoop begint aan een dergelijke gezondheidsondermijnende actie, die in het uiterste geval de dood tot gevolg heeft, moet wel 100% recht in zijn schoenen staan en aan de hand van bewijsmateriaal en tal van getuigen kunnen aantonen dat hij het gelijk onbetwistbaar aan zijn kant heeft. Welnu, dat is bij mij zonder de minste twijfel het geval. De enige fouten die ik gemaakt heb, bestaan erin dat ik altijd veel te braaf, te idealistisch ingesteld en te goedgelovig geweest ben, niet zo sluw en geraffineerd ben en niet zo tactisch en strategisch te werk gegaan ben als mijn gewiektste tegenstanders en te weinig op mijn rechten gestaan heb. En bij het kiezen van mijn advocaten heb ik de tegenslag gehad niet altijd de meest bekwame, de meest ervaren, de moedigste of de meest integere te treffen. Mijn tegenstanders beroepen zich gemakshalve misschien wel op de letter van de wet - en ook die hebben ze m.i. niet helemaal aan hun kant - maar aan de geest van de wet hebben ze hoegenaamd geen boodschap. Die past nu eenmaal niet in hun kraam. Mensen in de ware zin van het woord gedragen zich tegenover hun medemens beslist anders en bedienen zich niet van allerlei trucjes om uiteindelijk volkomen ten onrechte en tegen alle logica en gezond verstand in bij de rechtbank toch aan het langste eind te trekken.

De wanpraktijken en de pesterijen waarvan ik nu al twintig jaar het slachtoffer ben - dat betekent een derde deel van mijn leven -, worden alsmaar erger en de situatie waarin ik volkomen ongewild terechtgekomen ben, is van die aard dat ik liever uit het leven zou stappen dan op deze manier verder te moeten leven. Zoals dat nogal dikwijls het geval is, voel ik me ook dezer dagen weer erg misselijk, heb ik weinig eetlust, veel maagklachten en een dunne stoelgang. Alle mogelijke raad die men me in het verleden gegeven heeft, heb ik opgevolgd en met personen, organisaties en instanties waarnaar men me verwezen heeft, heb ik contact genomen: klacht met burgerlijke-partijstelling, Vlaamse en federale ombudsman, het koninklijk paleis, dienst slachtofferhulp, organisatie 'medisch falen', vzw De Kat, ombudsdiensten voor het onderwijs 'Limits' en 'Sasam', antipestteam, rechtsbijstand bij een justitiehuis (wat Kamervoorzitter Herman De Croo me in zijn brief d.d. 14 oktober 2005 nog gesuggereerd heeft), ... Maar al mijn inspanningen dienaangaande ten spijt heeft niets daarvan tot enig resultaat geleid. Een massa politici heb ik aangeschreven. Enkelen hebben me geantwoord en sommigen hebben me zelfs op hun kabinet ontvangen of door een medewerker te woord laten staan, maar ook dat heeft uiteindelijk niets opgeleverd. Het heeft me wel heel wat aan briefport, telefoon en verplaatsingen gekost. Om nog niet te spreken van de erin geïnvesteerde tijd!

Teneinde hen die voor deze schrijnende toestand verantwoordelijkheid dragen voor de keuze te stellen om ofwel in de boosheid te volharden ofwel me volledig in ere te herstellen, heb ik van in de beginperiode gezocht naar een middel om hun malafide praktijken in de openbaarheid te brengen. Het lag voor de hand dat ik hiervoor een beroep zou doen op de media, maar enkele uitzonderingen in lang vervlogen tijden niet te na gesproken hebben die nooit gereageerd. Over de bijdragen in 'Blik' en 'Het Laatste Nieuws' was ik zeer tevreden - behalve dan wat een bijdrage van journalist Bart Pierreux in augustus 2003 betreft, waarin hij me gans ten onrechte in een slecht daglicht heeft geplaatst -, maar ik heb de indruk dat journalisten niet altijd alles precies begrijpen. Dat geldt bijvoorbeeld voor journalist Geert Neyt (Het Nieuwsblad - Het Volk), die op 17 december 2001 - de dag na de tv-uitzending van het 'Groot Dictee der Nederlandse Taal' dat ik in Den Haag gewonnen had - daar een artikel aan wijdde onder de titel 'Winnaar Groot Dictee gebuisd als leraar'. Maar van gebuisd zijn is nooit sprake geweest! Dat heeft ook nooit iemand beweerd! Ware dat wel het geval geweest, dan had men díé reden toch kunnen inroepen om me als leraar te ontslaan maar had men niet met de drogreden van lichamelijke invaliditeit - de officiële reden voor mijn veel te vroegtijdige oppensioenstelling - moeten komen aandragen! En áls iemand als leraar al gebuisd zou worden, dan gebeurt dat misschien wel na één schooljaar, maar niet wanneer men al zeventien jaar voor de klas gestaan heeft! (cf. ook infra: 'Mogelijke redenen')

Dat niet (willen) begrijpen of onvoldoende kennis (willen) hebben van de feiten, geldt eveneens voor de magistraten en gerechtspsychiaters, die als beschermheren van bepaalde machtige personen en instanties optreden en alleen oog hebben voor de feiten an sich, die erin bestaan dat ik hun veel e-mails of brieven stuur, hen van wanpraktijken beschuldig, die beschuldigingen ook openbaar maak en er al eens actie tegen voer teneinde er (bij de media en de bevolking) de aandacht op te vestigen. Meer dan dat interesseert hen niet. Een ernstig onderzoek instellen naar de ware achtergronden, naar de wanpraktijken waarvan ik wel degelijk het slachtoffer ben en die een omwenteling in mijn leven en dat van mijn echtgenote teweeggebracht hebben, is hen blijkbaar te veel gevraagd. Voor die extra inspanningen strijken ze vermoedelijk geen extra geld op, wat hun gemakzucht waarschijnlijk verklaart. Een frappant voorbeeld daarvan is de Mechelse rechter André Van Praet, een bijzonder ijdele man zonder de minste realiteitszin, die totaal geen weet zal hebben van de wanpraktijken waarvan ik destijds het slachtoffer ben geweest en die te maken hebben met datgene wat hij in zijn vonnis van 2 maart 2004 - overigens van a tot z verzonnen - 'de escalatie in het gedrag van de heer Lamberts' noemt. Waarop die man daarbij zou kunnen zinspelen, is me een volkomen raadsel. Ik vraag me af of hij dat zelf wel weet! Wanneer iemand met een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' - dat wordt me toch toegeschreven - en met een parkeerkaart voor mindervaliden - die heb ik inderdaad - zich zonder de minste hulp via de trap naar de tweede verdieping van het gerechtsgebouw kan begeven, er meermaals een lokaal naar binnen en naar buiten kan gaan, zitten en weer opstaan, dan zal elke weldenkende mens zich daar toch vragen bij stellen. Maar niet rechter Van Praet! Volgens die wereldvreemde man is zoiets de normaalste zaak ter wereld. Enerzijds is hij van mening dat de lichamelijke invaliditeit die me destijds werd toegeschreven correct gebeurd is en mag ik ze niet aanvechten, maar anderzijds verwacht hij wel dat ik me als een volledig valide man gedraag. Begrijpe wie kan! De reden van die lichamelijke invaliditeit moet ik ook meedelen aan de maatschappij waar ik een levensverzekering heb afgesloten, want daarop baseert ze zich bij het bepalen van de premie die ik jaarlijks moet betalen. In het feit dat mij die reden echter niet meegedeeld wordt en ik daardoor met mijn verzekeringsmaatschappij problemen kan krijgen, ziet rechter Van Praet al evenmin graten. Ik vraag me af hoe iemand als rechter Van Praet in zijn examen logica is kunnen slagen en het diploma van doctor in de rechten heeft kunnen behalen. Of is logisch en correct kunnen redeneren tegenwoordig geen vereiste meer om rechter te worden? (Of zou zijn 'redenering' misschien toch eerder met kwade wil en omkooppraktijken te maken hebben en is hij niet zo dom als hij laat uitschijnen?) (cf. infra)

Op 2 december 1992 heeft VTM in 'Raar maar waar' wel een bijdrage aan gewijd aan de malafide praktijken waarvan ik het slachtoffer ben, maar men heeft deze zaak achteraf niet meer opgevolgd. Onder druk van Magda Aelvoet - die nota bene sinds september 2002 nog in het bezit van een van mijn twee autosleutels moet zijn - en/of Marleen Vanderpoorten heeft het VTM-programma 'Recht van antwoord' er een aanvankelijk voorziene bijdrage uiteindelijk niet aan gewijd. En dat tot tweemaal toe: de eerste keer was dat vóór ik het 'Groot Dictee der Nederlandse Taal' gewonnen had, de tweede keer vlak erna. Daar ik van de media zo weinig steun krijg wat het in de openbaarheid brengen van die wanpraktijken betreft, moet het bijgevolg maar met een honger- en dorststaking gebeuren. Een ander middel om uit deze impasse te geraken, zie ik echt niet meer. Ik heb weliswaar het volste vertrouwen in mijn huidige advocaat, mr. Karl Wijnen, maar tegen corruptie op het hoogste niveau kan ook hij niet opboksen. Hij heeft onder meer met eigen ogen vastgesteld dat rechters zich aan deontologisch onaanvaardbare praktijken schuldig maken, maar wat kan je daartegen beginnen wanneer die rechters machtiger zijn dan jij en ze altijd op hun collega's kunnen rekenen om hen de hand boven het hoofd te houden? Magistraten zijn tenslotte geen bovenaardse wezens - al denken ze daar zelf misschien anders over - maar ook slechts mensen van vlees en bloed zoals iedereen en bijgevolg kunnen ze per definitie geen garantie bieden voor integriteit en onkreukbaarheid. Wie de actualiteit volgt, weet maar al te best dat ook gezagsdragers, mensen met een hoge functie en met een voorbeeldfunctie (topambtenaren, politici, magistraten, burgemeesters, schepenen, belastingcontroleurs, gerechtsdeurwaarders, gerechtspsychiaters, agenten, ...) hun boekje weleens te buiten gaan en zich aan gesjoemel, fraude, corruptie, diefstal, ongewenste intimiteiten, verkeersovertredingen, beledigende uitspraken (*), vriendjespolitiek, omkoping en andere wanpraktijken schuldig maken, daardoor in opspraak komen en zelfs veroordeeld worden. Ik hoef hier geen voorbeelden te geven: sla de eerste de beste krant open en je vindt voorbeelden genoeg. En dat soort mensen wil mij, iemand die nochtans bijzonder plichtsbewust is en er een levenswijze met strenge principes op na houdt, de levieten lezen? Als het inderdaad zo is, zoals ik dat uit mijn lessen psychologie onthouden heb, dat men elke mens agressief kan máken, zelfs de zachtaardigste, dan meen ik dat ik daarvan zeker een goed voorbeeld ben.

(*) Een inlassing naar aanleiding van een bijdrage in het avondjournaal op VTM op zaterdag 22 oktober jl. in verband met 'beledigende uitspraken' in de alinea
hierboven:
Sommige tegenstanders menen een klacht tegen mij te moeten indienen omdat ik hen - overigens terecht en begeleid van een motivatie - smeerlappen noem.
Maar minister van Volksgezondheid Rudy Demotte mag bepaalde personen wel ongestraft beledigen door hen 'klootzakken met fascistoïde trekjes' te
noemen! Mijn uitlatingen zijn blijkbaar per definitie onaanvaardbaar, maar wat dan met die van minister Demotte? Of is hem meer toegelaten omdat hij een
machtige PS'er (nieuwe spelling: PS-er) is? Hoe groter de voorbeeldfunctie is die iemand heeft, hoe minder men daar blijkbaar rekening mee houdt.

Daar ik voor 2006 aanvaard had opnieuw de teksten voor het Groot Nederlands Dictee 2006 van Davidsfonds / Knack samen te stellen, had ik me er aanvankelijk tegenover mijn advocaat mee ingestemd die honger- en dorststaking uit te stellen tot de avond van de finale ervan, die op 11 maart 2006 in het Vlaams Parlement gehouden wordt. Doordat daarbij rekening gehouden moet worden met de zopas weer eens gewijzigde spelling en ik het me niet kan veroorloven dat er in zo'n prestigieus dictee als dit ook maar één enkele fout voorkomt, is dat een nog moeilijker klus dan andere jaren en werkte ik daar tot voor een paar weken nagenoeg elke dag aan. Aangezien de nieuwe spelling pas op 1 augustus 2006 van kracht wordt en van de deelnemers ook niet verwacht kan worden dat ze tegen de voorronde op 18 februari 2006 de nieuwe spelling volledig onder de knie hebben, moet ik me in mijn dicteeteksten nog houden aan de spelling die in 1995 ingevoerd werd. Maar anderzijds zou het absurd zijn nu nog woorden te gebruiken waarvan men weet dat de spelling ervan over enkele maanden niet meer correct zal zijn. Dat houdt in dat niet alle woorden die de voorbije jaren in het dictee gebruikt konden worden, ook in het dictee van 2006 gebruikt kunnen worden. Als 'Middeleeuwen' op 1 augustus 2006 'middeleeuwen' wordt, 'bullepees' 'bullenpees', 'reïntegratie' 're-integratie', 'Sisyfusarbeid' 'sisyfusarbeid' enz., dan betekent dit dat deze woorden (bijna 6% van de 102.000 woorden die in het nieuwe Groene Boekje zijn opgenomen) in het dictee van 2006 niet gebruikt kunnen worden. Daarmee rekening houden maakt deze opdracht, die anders al geen sinecure is, nog eens extra moeilijk. Maar het vonnis van vrederechter Stefan Luyten in Schilde is voor mij nu toch de druppel die de emmer heeft doen overlopen en die ertoe geleid heeft dat mijn honger- en dorststaking vanaf dit ogenblik een feit is. Dat dit alles ongetwijfeld zijn weerslag heeft op deze grootste spellingwedstrijd in het gehele Nederlandse taalgebied, zal die man in zijn ivoren toren en als niet-geïnteresseerde in alles wat met taal en spelling te maken heeft vermoedelijk geen jota interesseren. Dat het hier om een wedstrijd gaat waar de deelnemers lang van tevoren naar uitkijken en zich er intens op voorbereiden, zal hem al evenmin een zorg wezen. En was zijn vonnis dan nog enigszins rechtvaardig en bijgevolg aanvaardbaar, maar dat is het geenszins! Zijn rechtspraak is een aanfluiting van alle recht, waarmee hij aangeeft de komedie - voor mij eerder een tragikomedie - van zijn voorgangers te willen verderzetten. Mocht hij een vonnis in mijn voordeel geveld hebben, dan had hij zijn Mechelse collega's Marc Van Rooy, André Van Praet en hun trawanten-gerechtspsychiaters gezichtsverlies laten lijden. En dat kan je je vrienden toch niet aandoen, niet? Heet dat niet 'klassenjustitie'? (of 'klassejustitie', als ik me baseer op de 'oude' Van Dale).

Een (onvolledig) overzicht van de feiten

In 1973 was ik als leraar Germaanse talen tewerkgesteld aan het college Hagelstein in mijn gemeente Sint-Katelijne-Waver (4 à 5 km van mijn toenmalige woonplaats) en gezien de school het onderwijsaanbod met een nieuwe studierichting aan het uitbreiden was, was mijn toekomst er verzekerd. Op verzoek van directeur Eugeen Geysen van het Sint-Victorinstituut in Turnhout, die in het Turnhoutse geen leraar met mijn bevoegdheidsbewijzen kon vinden en me een hemel op aarde beloofde, heb ik me laten overhalen om in september van dat jaar aan zijn school te gaan lesgeven (55 km van mijn toenmalige woonplaats).
In 1986 moesten er door het dalend aantal leerlingen leerkrachten ontslagen worden. Gezien mijn anciënniteit bestond er voor mij helemaal geen gevaar mijn betrekking te verliezen. Maar de directeur en enkele collega's wilden me per se kwijt. Mogelijke redenen:
-Als Mechelaar was ik in Turnhout een vreemde eend in de bijt en men behield liever leerkrachten die zelf leerling aan het Sint-Victorinstituut geweest waren;
-Mijn idealisme (huisbezoeken bij mij leerlingen, gratis bijles geven, naschoolse activiteiten met mijn leerlingen), wat door mijn leerlingen en hun ouders erg gewaardeerd werd en wat ertoe geleid heeft dat mijn leerlingen opvallend betere resultaten behaalden dan die van mijn collega's, wekte bij enkele mensen wrevel;
-Ik heb de moed gehad wanpraktijken aan te klagen. Voorbeelden: het inschrijven van fictieve leerlingen om klassen te kunnen behouden en meer subsidies te kunnen opstrijken, het opsturen naar het ministerie van Onderwijs van lesssenroosters van leerkrachten die niet met de werkelijkheid overeenkwamen, het overtreden van voorschriften van het ministerie van Onderwijs i.v.m. de taakverdeling van leerkrachten, het onaanvaardbare gedrag van de in een andere school aan de deur gezette 'broeder' Gilbert (met o.a. slangen op zijn kamer, wat hem de bijnaam 'de slangenbroeder' opleverde);
-Doordat ik had laten uitschijnen dat ik nog de ambitie koesterde licentiaat in de Germaanse filologie te worden, zagen germanisten met een lagere anciënniteit in mij een concurrent.
De directeur had echter geen enkele geldige reden om me te ontslaan. Om toch zijn doel te bereiken, zocht hij achter mijn rug contact met de Administratieve Gezondheidsdienst (AGD), een overheidsdienst die ressorteert onder het ministerie van Volksgezondheid. Zonder enig medisch onderzoek en zonder enige motivering werd mij, een nochtans kerngezonde en 100% valide man, een 'blijvende en globale lichamelijke lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' toegeschreven en werd ik op amper 40-jarige leeftijd tegen wil en dank voortijdig gepensioneerd.

Tussen 1986 en nu is er zo veel gebeurd, dat ik daarover een lijvig boek zou kunnen schrijven. Het is bijgevolg onmogelijk hier alle feiten op een rijtje te zetten. Dan zou ik het o.a. uitvoerig moeten hebben over

-de vonnissen en arresten die door de Raad van State en de Arbeidsrechtbank in Turnhout in mijn voordeel geveld werden (o.a. me in 1989 opnieuw laten lesgeven en me financieel vergoeden) maar waaraan de 'broeders van liefde' weinig of geen gevolg gegeven hebben, zelfs niet toen ik op zeker ogenblik een gerechtsdeurwaarder in de arm genomen had;

(Toen ik zaterdag 22 oktober jl. in Gazet van Antwerpen de bijdrage las onder de titel "COLLEGA DOET BOEKJE OPEN OVER WERKOMSTANDIGHEDEN WILLY
VERMEULEN - OP ZIJN DEUR STAAT MAFFIA", moest ik onwillekeurig terugdenken aan de manier waarop ik in 1989 een korte tijd heb moeten lesgeven toen de
arbeidsrechter in Turnhout directeur Luc Van Dyck van het Sint-Victorinstituut verplichtte me opnieuw in dienst te nemen. De bewuste bijdrage begint met de
woorden: "Topambtenaar Willy Vermeulen, die na vijf jaar zijn vroegere baan als dienstchef bij de Kansspelcommissie heeft teruggekregen, werkt noodgedwongen
vanuit een ander overheidsgebouw aan de Brusselse Waterloolaan." De omstandigheden waarin deze man nu moet werken, zijn vergelijkbaar met diegene waarin ik
destijds heb moeten werken: in plaats van in de humaniora moest ik nu lesgeven in een beroepsschool; ik moest er 'actuele problemen' onderwijzen, een
vak waarvan ik tot enkele minuten vooraleer ik samen met de directeur de klas moest binnengaan nog niet eens gehoord had; handboeken werden me niet ter
beschikking gesteld; wanneer ik een uurtje geen les hoefde te geven, moest ik ofwel de school verlaten ofwel me ophouden in een kamertje waar alleen maar
een stoel en een tafel stonden; met de collega's mocht ik geen contact hebben; met de leerkracht wier plaats ik moest innemen mocht ik evenmin contact hebben,
zodat ik niet eens iets kon vragen over de geziene en te ziene leerstof; schriften van leerlingen inkijken mocht ik evenmin; ik moest de school binnengaan en
verlaten via een andere weg (de voordeur van een rijwoning) dan diegene die de leerlingen en de leerkrachten gebruikten; bij elke les was de directeur (of iemand die
hem verving) achteraan in de klas aanwezig en dat zonder achteraf ook maar één woord met mij te spreken; wanneer er onverwacht eens een dag geen les was,
werd ik daarvan niet vooraf op de hoogte gebracht; de eerste dag dat ik moest lesgeven, werd ik daarvan op de hoogte gebracht via een aangetekend schrijven, dat
me pas afgeleverd werd op het ogenblik dat ik al op de school had moeten zijn, met als gevolg dat de directeur al een deurwaarder naar mijn woning gestuurd had op
het ogenblik dat ik halsoverkop naar de school onderweg was. Toen na bijna twee maanden bleek dat ik in tegenstelling tot wat de directeur verwacht had toch
standhield, liet hij me ten einde raad op een morgen door de rijkswacht uit de school zetten. Dat de leerlingen van zijn deontologisch totaal onaanvaardbare
praktijken eveneens het slachtoffer waren, raakte die 'broeder van liefde' zijn koude kleren niet. Voor mijn geleverde prestaties werd ik ook niet betaald, want de
directeur heeft het ministerie van Onderwijs daarvan nooit op de hoogte gebracht. De leerkracht die ik al die tijd vervangen heb, is officieel ononderbroken in
dienstgebleven. En over het feit dat ik toen met mijn lesgeven in een beroepsschool - en in welke omstandigheden dan nog! - zwart op wit heb aangetoond dat ik
mijn taak in het onderwijs wel degelijk nog altijd aankon, zwijgt men ook in alle talen: dat past natuurlijk niet in het kraam van de 'broeders van liefde' en van de AGD!)

-het pv dat door de Antwerpse politie werd opgesteld tegen AGD-controlearts Michel Verhulst, die op 15 januari 1992 weigerde de 'medische formulieren 3 en 4' in te vullen waarop moest vermeld worden aan welk(e) lichamelijk(e) gebrek(en) ik lijd, eraan toevoegende: "Mijnheer Lamberts, u weet net zo goed als ik dat u lichamelijk niets mankeert, maar het is uw schooldirecteur die ons gevraagd heeft u lichamelijk invalide te verklaren omdat hij u niet meer in dienst wil houden. Ga met die formulieren maar naar uw huisdokter, want elke dokter mag die formulieren invullen" (wat inhoudt dat hij een huisdokter wilde aanzetten tot medeplichtigheid en corruptie, waardoor hijzelf achteraf zijn handen in onschuld zou kunnen wassen);

-mijn totaal overbodige parkeerkaart voor mindervaliden;

-de aanslag die in oktober 2003 aan de Nekkerspoel in Mechelen op mij gepleegd werd;

-de documenten die voor mij als bewijsmateriaal moesten dienen maar die men achtergehouden of in beslag genomen heeft;

-het uitgebreide verhaal van prof. Roger De Wiest, die om soortgelijke redenen als ik met het ministerie van Volksgezondheid (en toenmalig minister van Volksgezondheid Jean-Luc Dehaene) overhoop lag, die op latere leeftijd nog advocaat geworden was om zijn eigen zaak te kunnen pleiten en die ook mijn verdediging bij de Raad van State op zich genomen had, maar die na het behalen van belangrijke overwinningen - o.a. bij de Supreme Court in Florida, waar hij door de Belgische overheid nog altijd achtervolgd werd omdat hij er aan enkele universiteiten tewerkgesteld was - medio juli 1998 op zijn appartement in Aalst vermoord werd;

-de inbeslagneming op 22 juli 2003 van mijn volledige pc-installatie ter waarde van 150.000 BEF (inbegrepen printer, scanner, toetsenbord, muis, bedrading, diskettes, cd-rom 'route 2000' om reisroutes uit te stippelen), het dossier van prof. De Wiest, documenten en brieven allerhande, bewijzen van betalingen, kranten- en weekbladartikels over klasse(n)justitie en hooggeplaatsten die om de een of andere reden in opspraak gekomen waren. Door de inbeslagneming van mijn pc-installatie boycot het gerecht me in hoge mate wat mijn werk als neerlandicus en germanist betreft. Zo kan ik bv. geen teksten meer afdrukken en geen documenten meer scannen. Wat is nu in godsherechristusnaam de zin daarvan? De volledig uit de lucht gegrepen motivering voor die inbeslagneming luidde: 'misbruik van telecommunicatie' en 'belaging'. Wat die 'belaging' betreft heb ik er nog altijd geen flauw vermoeden van waarop hier gezinspeeld wordt en met 'misbruik van telecommunicatie' vermoed ik dat dit een insinuatie inhoudt op de vele e-mails die ik naar de toenmalige minister van Volksgezondheid, Magda Aelvoet, gestuurd had. Die e-mails ben ik naar haar gaan sturen omdat 'haar' AGD het vertikte te reageren op mijn vraag (o.a. meerdere keren via aangetekende brieven) om me de lichamelijke gebreken mee te delen die ertoe geleid hebben dat ik lichamelijk invalide verklaard werd. In verband met een afgesloten schuldsaldoverzekering moest ik op een formulier o.a. de vragen beantwoorden: "Hebt u een lichamelijke invaliditeit? Zo ja, omschrijf." Tracht die vragen maar eens correct te beantwoorden als je zelf - en trouwens iedereen die me kent (*) - geen weet hebt van enig lichamelijk gebrek en als diegene die je lichamelijk invalide verklaart je de reden daarvoor niet eens meedeelt! (cf. infra) En hoe men de inbeslagneming van al die documenten, krantenknipsels, het dossier van de vermoorde professor De Wiest, betalingsbewijzen, cd-rom 'route 2000', diskettes met door mij gecorrigeerde teksten, een diskette met de voor mij bijzonder waardevolle dicteeverzameling van mijn onlangs overleden vriend Diederik Van Coillie, een diskette die bij een door het Davidsfonds georganiseerde computercursus hoorde, enz. in verband brengt met die 'belaging' en 'misbruik van telecommunicatie', is me ook een raadsel. Die onterechte inbeslagneming is zelfs een inbreuk op mijn privacy. Zo waren in die pc o.a. enkele geheime codes opgeslagen.

(*) Hierbij denk ik ook aan huisdokter Marc Beurghs (Putsesteenweg 44, 2800 Mechelen, tel. 015/55 00 42), tevens bestuurslid van KV Mechelen, die me ooit zei:
"Als alle spelers van KV Mechelen een fysiek hadden zoals u, dan zouden ze veel hoger in de rangschikking staan." Dr. Beurghs weigerde echter me tegenover de
AGD te verdedigen, ook al weet hij maar al te best dat haar uitspraak i.v.m. de mij toegeschreven lichamelijke invaliditeit geenszins met de werkelijkheid
overeenstemt. De reden die hij daarvoor opgaf, luidde: "De AGD is de maffia. Als ik u verdedig, dan zet ik mijn carrière op het spel." In nagenoeg diezelfde
bewoordingen heeft ook huisdokter Dirk Van Engeland (Wilsonstraat 14, 2860 Sint-Katelijne-Waver, tel. 015/31 13 25) zich uitgelaten.

-de drie keren dat ik volkomen ten onrechte 'gecolloqueerd' (geen Standaardnederlands, vandaar de aanhalingstekens) werd en tegen wil en dank in een psychiatrische instelling moest verblijven (januari 1999, januari 2002, januari 2004), louter wegens mijn nochtans terecht verzet tegen de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben en die mijn leven kapotgemaakt hebben. Die psychiatrische instelling werd telkens door het gerecht misbruikt om me gevangen te houden: wanneer iemand in zo'n instelling verblijft, is het toch de bedoeling dat hij of zij er behandeld wordt, maar daar het in mijn geval om pure komedie ging, was er bij mij helemaal geen sprake van gelijk welke behandeling of volgen van therapie. Gewoon 40 dagen op een kamer verblijven volstond om me weer naar huis te laten gaan. Het feit dat mijn advocaat ondanks zijn aandringen en tegen de wetgeving in nooit het medisch verslag gekregen heeft, spreekt boekdelen. In dit verband verwijs ik naar een bijdrage van journalist Marc Van Impe uit 2003, met als titel 'Goede leerkrachten worden monddood gemaakt en psychisch genekt' en waarin hij o.m. schrijft dat ik in die pqychiatrische instelling helemaal niet thuishoorde. Zijn vrouw is als gerechtspsychiater verbonden aan het Leuvense parket, zodat hij beter dan wie ook goed geplaatst is om hierover een mening te hebben. Marc Van Impe is ook medeauteur van het boek 'De pest op school' (ondertitel: 'Hoe leerkrachten en directie elkaar het bloed van onder de nagels halen'), dat in 2003 bij uitgeverij Van Halewyck verschenen is (ISBN 90 5617 499 1) en waarin eveneens mijn verhaal is opgenomen (p. 158-167, de hoofdstukken 'De beruchte AGD als eeuwige stok achter de deur' en 'Republiek van kameraden' + de inleiding p. 13-14, waar ik geciteerd word als winnaar van het prestigieuze Groot Dictee der Nederlandse Taal en als diegene die voor de grondige taal- en spellingcorrectie van het boek gezorgd heeft). Een toespraak van de heer Van Impe tot de Vlaamse parlementsleden tijdens een hoorzitting in het Vlaams Parlement d.d. 27 januari 2004, waar hij ongezouten zijn mening te kennen gaf over de AGD, bevestigt alleen maar het beeld dat ik hier van haar schets (cf. Beknopt verslag van het Vlaams Parlement).

-de door het gerecht aangestelde psychiaters Marc Pastijn en Chris Dillen, die het presteren een fictief en totaal negatief verslag over mij te schrijven (querulant, paranoïde, erg geestesgestoord, rigide, gevaar voor zichzelf en voor anderen, ...) en dát zonder dat ze me ooit ontmoet, laat staan onderzocht hebben (*). Hun volledig gefantaseerde verslagen staan wel in schril contrast niet alleen met de mening van de mensen die me door hun omgang met mij veel beter kennen dan zij, maar ook met de talrijke gefundeerde verslagen van dokters allerhande die me in de loop der jaren met het oog op tegenexpertises wel degelijk grondig onderzocht hebben en aan allerlei tests onderworpen hebben (prof. dr. Paul Cosyns van het UZ Antwerpen, die me o.a. een IQ van meer dan 130 toeschrijft en me als hoofdbegaafd beschouwt; psychiater Frieda Matthijs uit Antwerpen, die o.a. schrijft dat ik wel degelijk altijd in staat geweest ben om als leraar voor de klas te staan; onze toenmalige huisdokter Jan Roovers uit Beerse, die bevestigt dat ik aan geen enkel lichamelijk gebrek lijd; gerechtsdokter Ann Lechat uit Keerbergen, die o.a. schrijft dat er nooit een medische reden voorhanden geweest is om me als leraar te ontslaan; de psychiaters B. Leroy en Pieter Roosen uit Mechelen; psycholoog Bart Cardijn uit Bertem; het team van het Universitair Centrum Sint-Jozef in Kortenberg, waar ik vorig jaar drie weken verbleven heb met het oog op het uitvoeren van een grondige tegenexpertise);

(*) Vanuit hun standpunt is het begrijpelijk dat zulke mensen er geen behoefte aan hebben iemand ernstig te onderzoeken en een correct verslag te schrijven want
zulk 'onderzoek' is toch maar pure komedie: hun opdrachtgever - het gerecht dus - verwacht nu eenmaal een negatief verslag want de magistraat die de opdracht
gegeven heeft, heeft zo'n negatief verslag nodig om zijn reeds vooraf genomen beslissing ('collocatie', internering, veroordeling, inbeslagneming, ...) te
kunnen staven en zijn handen in onschuld te kunnen wassen. En wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Als een gerechtspsychiater zijn goedbetaalde job
wil behouden, dan moet hij zich schikken naar zijn opdrachtgever. En als zijn besluit toch al van tevoren vaststaat, waarom zou hij er dan nog (veel) tijd in investeren
om met zijn 'patiënt' te praten? Vandaar dat zo iemand maar eens vlug binnen en buiten wipt (hij moet toch zijn verplaatsingskosten in rekening kunnen brengen) - of
zijn 'patiënt' zelfs helemaal niet ontmoet - want de duur die hij aan dat 'onderzoek' besteedt heeft toch geen invloed op de hoogte van zijn honorarium. En een
soortgelijke redenering geldt voor dokter Michel Verhulst (opdrachtgever: de directeur van het Sint-Victorinstituut in Turnhout), de Lierse vrederechter Marc Maes
(opdrachtgever: de Mechelse substituut Marc Van Rooy) en de aan de psychiatrische instelling Sint-Norbertus in Duffel verbonden psychiater Diana Poleunus
(opdrachtgever: de Mechelse substituut Marc Van Rooy).

-de wanpraktijken en/of geldaftroggelarij en/of lasterlijke brieven en/of zwart op wit te bewijzen leugens en/of lasterlijke en eerrovende uitspraken en/of het onaanvaardbare gedrag en/of onterechte inbeslagnemingen en/of negeren van mijn aangetekende brieven, ... van mensen zonder enig normen- en waardebesef (volgens het nieuwe Groene Boekje 'normen- en waardenbesef', maar dat is een fout gezien het meervoud van 'waarde' volgens datzelfde Groene Boekje zowel 'waardes' als 'waarden' is), zoals mijn vorige advocaten Hugo Andries uit Turnhout en Rudi Beeken uit Tielt-Winge; de Mechelse magistraten Marc Van Rooy, Dirk Thys, Paul Lenaerts, André Van Praet, Bart Willocx, Jos Van Meulder; de Lierse vrederechter Marc Maes; de gerechtspsychiaters Marc Pastijn (Mechelen) en Chris Dillen (Hoboken); psychiater Diana Poleunus van de psychiatrische instelling Sint-Norbertus in Duffel; de ex-ministers Marleen Vanderpoorten, Marcel Colla en Magda Aelvoet; een aantal AGD-controlegeneesheren onder wie Frans Lafortune uit Herent en Michel Verhulst uit Schilde; de adjunct-adviseur van de AGD Dirk Gysels; de 'broeders van liefde' Aimé Peirsman (Gent) en Luc Van Dyck (Turnhout), ... (geen exhaustieve lijst!);

-de vele getuigenissen, zowel mondeling als schriftelijk, die alle zonder uitzondering in mijn voordeel pleiten (o.a. van oud-leerlingen en hun ouders; van mensen die me kennen uit het vereniginsleven of als afgevaardigde van de oud-leerlingen van het Mechelse Sint-Romboutscollege van de promotie 1965; van mensen die ik op de een of andere manier geholpen heb of van dienst geweest heb; van mensen aan wie ik privé-les gegeven heb; van mensen die in mijn buurt wonen; van mensen die me kennen door mijn activiteiten op het vlak van taal en spelling: als auteur van bijdragen over etymologie, als winnaar van het Groot Dictee der Nederlandse Taal, als samensteller van het Groot Nederlands Dictee van Davidsfonds / Knack, als corrector van teksten allerhande, als vertaler van teksten uit en naar het Duits, enz.);

-de bekentenissen van mensen die tot de tegenpartij behoren: 'broeder' Aimé Peirsman, die tegenover de (ex-)voorzitter van het Antipestteam erkende dat ik destijds aan het Sint-Victorinstituut niet correct behandeld werd; AGD-controlearts Verhulst (cf. supra); directeur geneeskundepraktijk Jos Weemaes van de AGD, die in een document dat niet voor mij bestemd was maar dat door een vergissing van de een of andere ambtenaar in mijn handen terechtgekomen is erkent dat er in mijn geval geen medische reden was om me als leraar uit te rangeren maar dat alles draaide om een conflict met de directeur (cf. zijn bijdrage onder de hoofding 'Niet afgehandeld dossier van de heer Lamberts Jozef', waarin hij het o.m. heeft over de mogelijke gevolgen daarvan wanneer ik bij een andere instantie recht zou trachten te bekomen en dat op basis van een beslissing die op louter willekeur berust en die me in ernstige financiële en morele problemen gebracht heeft); dokter Theuwis als afgevaardigde van de AGD, die op 3 juni 2002 op het kabinet van de minister van Volksgezondheid in het bijzijn van o.a. toenmalig kabinetschef Manu Keirse en twee andere onderwijsslachtoffers van de AGD erkende dat in geval van een conflict tussen de directie en een leerkracht de AGD per definitie altijd partij kiest voor de directie.

-tot de getuigenissen van mensen die in principe als neutraal beschouwd zouden moeten worden, behoren de agenten. Welnu, ook agenten van de zone BODUKAP hebben al toegegeven dat hetgeen men mij aangedaan heeft eigenlijk niet kan en dat ik incorrect behandeld werd.

Enzovoort.

In verband met de bovenvermelde inbeslagneming van mijn pc op 22 juli 2003 wijs ik op de gevolgen die deze inbeslagneming gehad heeft voor de nieuwe Van Dale, die sinds 18 oktober jl. in de handel verkrijgbaar is. In de vorige editie (verschijningsdatum september 1999) heb ik meer dan 200 fouten aangetroffen. Die lijst met fouten bevindt zich in die in beslag genomen pc. Op bepaalde tijdstippen heb ik die fouten aan de redactie van Van Dale in Utrecht meegedeeld. Daarvoor kreeg ik telkens een bedankingsbrief. In zo'n brief d.d. 29 februari 2000 schreef redactrice Lineke Oppentocht o.a. 'Hartelijk dank voor uw terechte opmerkingen. De verbeteringen zullen zo snel mogelijk in het bestand voor de 14e druk van de Grote Van Dale worden aangebracht'. En op 14 februari 2001 schreef diezelfde redactrice o.a.: 'Hartelijk dank voor uw brief van 1 februari 2001, met alweer correcties op trefwoorden in de 13e druk van de Grote Van Dale. Ik heb uw opmerkingen doorgegeven aan de hoofdredactie, die ze met zorg zal verwerken'. Door de inbeslagneming van mijn pc ben ik die lijst met correcties in Van Dale kwijtgeraakt. De fouten die ik pas na 1 februari 2001 in Van Dale heb aangetroffen, heb ik als gevolg van die gewraakte inbeslagneming niet meer aan de redactie kunnen meedelen. Het resultaat daarvan heb ik zonet kunnen vaststellen: de fouten die ik aan de redactie heb kunnen meedelen, zijn alle gecorigeerd; de fouten die ik als gevolg van die inbeslagneming niet meer heb kunnen meedelen, zijn niet gecorrigeerd. In het bijzonder verwijs ik naar het trefwoord belemniet, waarbij in de editie van september 1999 als verklaring stond: ... versteend overblijfsel van een uitgestorven geslacht van koppotige weekdieren. In de editie van oktober 2005 staat: ... overblijfsel van een koppotig weekdier van een uitgestorven geslacht. Dat is precies de suggestie die ik gedaan had! (In een eerdere editie werd bij de definities van 'afkomst' en 'herkomst' met mijn opmerkingen rekening gehouden.) Maar volgens gerechtspsychiater Chris Dillen ben ik wel 'erg geestesgestoord'! Als die man het bij het rechte eind heeft, is dit dan geen blamage voor de redactie van Van Dale, die rekening houdt met de opmerkingen van een geestesgestoorde?
Op die manier hebben politica Magda Aelvoet en onderzoeksrechter Dirk Thys hun - negatieve - invloed gehad op de nieuwe Van Dale. Wat een pretentie die heerschappen hebben! Ze zullen hen bij Van Dale dankbaar zijn!

Diegenen die schuld hebben aan de situatie waarin ik me bevind en aan het feit dat mijn echtgenote er psychisch ziek door geworden is - wat nog een verhaal apart is -, hebben zelfs het lef gehad de zaken om te keren en mij als dader te beschouwen omdat ik het aandurf hun praktijken aan te klagen en er ruchtbaarheid aan te geven. Daarbij krijgen ze de steun van het gerecht (o.m. van de Mechelse substituut Marc Van Rooy en van de rechters Dirk Thys en André Van Praet), dat hun de hand boven het hoofd houdt en mij op allerlei manieren pest met de bedoeling me te intimideren en me ertoe te bewegen de strijd op te geven. Enerzijds wil het gerecht dat ik me neerleg bij de uitspraak als zou ik een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' hebben, maar anderzijds mag ik die tragikomedie niet meespelen want het verwacht van mij dat ik me tegenover hen en tegenover de politie als een valide man gedraag. Knoop daar maar eens een touw aan vast!

Dit alles heeft mijn echtgenote en mij de voorbije twintig jaar een nog nauwelijks te ramen kapitaal aan geld gekost. Het gaat in elke geval om een bedrag van ettelijke honderdduizenden euro's. (Ik heb me echt niet vergist wat de omrekening van frank naar euro betreft!) Nog maar alleen wat ons inkomen betreft, moesten we het in september 2005 stellen met € 1.210,03 wat mijn pensioen betreft en € 818,66 wat de werkloosheidsuitkering van mijn echtgenote betreft. Dat is een totaal van € 2.028,69 of 81.837 BEF. Vergelijk dat met de ruim 120.000 BEF die we samen in 1986 ontvingen! En dan moet nog rekening gehouden worden met een massa andere kosten die we ons in normale omstandigheden hadden kunnen besparen: gedwongen verkoop van onze woning in Beerse; drie verhuizingen (Antwerpen, Wenen en Bonheiden); honoraria voor advocaten; gerechtskosten; kosten voor het laten uitvoeren van tegenexpertises; kosten psychiater voor mijn echtgenote; het van het Mechelse gerecht niet mogen aanwezig zijn bij een rechtszitting van het Oberlandesgericht in Wenen op 4 maart 1999 tegen een oplichter die zich voor makelaar in onroerend goed had uitgegeven, en waarvoor ik nochtans een aangetekend schrijven ontvangen had, wat ertoe geleid heeft dat ik in de ogen van het Bundesgericht onwettig afwezig was, ...

De druppel die de emmer heeft doen overlopen en die tot gevolg heeft dat ik met mijn honger- en dorststaking niet kan wachten tot de avond van de finale van het door mij samengestelde Groot Nederlands Dictee in het Vlaams Parlement op zaterdag 11 maart a.s., is het door vrederechter Stefan Luyten in Schilde gevelde vonnis, waarin hij tegen alle redelijkheid in Ambuce in het gelijk stelt in een rechtszaak die deze onderneming van ziekenvervoer tegen mij had ingesteld (cf. supra). De feiten:

Op 20 januari 2004 om 11 uur komt de politie bij mij aanbellen, zogezegd om me te komen halen voor een verhoor. Daar dit voor mij totaal onverwacht komt en ik met werk bezig ben, krijg ik uitstel tot 13 uur. Op dat ogenblik ben ik, zoals overigens elke middag, bij mijn moeder (84 jaar en hulpbehoevend). Nog maar net ben ik met twee agenten vertrokken of twee andere agenten bellen bij mijn moeder aan om haar mee te delen dat ik voor langere tijd naar een psychiatrische instelling moet en die dag niet meer teruggebracht zal worden. (Op dat ogenblik was het dus al duidelijk dat er komedie gespeeld werd en dat de agenten tegenover mij een smoesje gebruikt hadden om me zonder enig verzet van mijnentwege te kunnen meenemen.)
Ik word naar het politiecommissariaat in Sint-Katelijne-Waver gevoerd (6,7 km). Daar moet ik in een bureau geruime tijd wachten op de komst van gerechtsdokter Marc Pastijn, iemand op wie ik al langer razend was omwille van feiten uit het verleden en die ik om die reden dan ook al een paar brieven met zware beschuldigingen had bezorgd. Na een onderhoud pro forma van ten hoogste vijf minuten gaat de man opnieuw weg, moet ik mijn das en broeksriem uitdoen en moet ik de cel in. Na lang wachten komt men me halen, moet ik in een ziekenwagen van Ambuce stappen - protesteren helpt niet -, waarna de ziekenwagen met loeiende sirenes het politiecommissariaat verlaat en in vliegende vaart met mij naar een psychiatrische instelling in Duffel rijdt (4,6 km). Daar aangekomen is er weer helemaal geen haast meer: rustig uitstappen, administratieve formaliteiten vervullen, een kamer toegewezen krijgen en voor de rest van de dag - en ook de volgende dagen - niets meer. Daarvoor moest men een ziekenwagen uit Wijnegem laten komen (30,4 km van de Turnhoutsebaan 90 aldaar tot het politiecommissariaat in Sint-Katelijne-Waver), al zijn die in het vlakbije Mechelen (o.a. het Sint-Maartensziekenhuis, dat zelfs met de psychiatrische instelling in Duffel gefusioneerd is), en Bonheiden (Imeldaziekenhuis). De verklaring voor die ziekenwagen uit het verre Wijnegem is echter niet ver te zoeken: de opdrachtgever, de Mechelse substituut Marc Van Rooy, zal daar wel een percentje op gehad hebben, net zoals agenten dat weleens hebben op het laten wegslepen van auto's door een takelbedrijf. En mogelijk wilden dichterbij gevestigde ondernemingen van ziekenvervoer die tragikomedie niet meespelen. Ondanks al die komedie stond op de factuur van Ambuce wel URGENTIE vermeld. Mocht er inderdaad van urgentie sprake geweest zijn, dan zou die ziekenwagen er wel veel vlugger geweest zijn en had hij niet uit Wijnegem moeten komen, dan had men me niet eerst in een politiecel opgesloten en dan had een dokter me onmiddellijk behandeld. Bovendien is het zeer vreemd dat de politie me wel naar het politiecommissariaat kan voeren, maar niet naar de psychiatrische instelling in Duffel, een gemeente die tot dezelfde politiezone behoort als Bonheiden en Sint-Katelijne-Waver. In 1999 heeft de politie trouwens wel voor dat vervoer gezorgd. Het was dan ook helemaal niet nodig om nu wel een beroep te doen op een ziekenwagen. Bovendien was ik helemaal niet ziek! Aan welke ziekte zou ik dan geleden hebben? In een ziekenhuis moeten verblijven - waar bovendien in de enige gemeenschappelijke ruimte (waar ook gegeten wordt) overvloedig gerookt wordt ('gepaft' zou hier zelfs beter op zijn plaats zijn), iets wat mij als een totale niet-roker enorm stoorde - zonder dat er ook maar van enige vorm van behandeling sprake is, lijkt me toch maar een vreemde bedoening. Welke verklaring heeft het gerecht daarvoor?
Vandaar dat ik steeds geweigerd heb de factuur voor het vervoer met een ziekenwagen te betalen. Daar komt nog bij dat iemand die lichamelijk invalide is, recht heeft op gratis vervoer met een ziekenwagen (cf. de invalide ex-postbode Alex De Witte (*) uit de Kleine Stadenstraat 71 in 8830 Hooglede, die constant in een rolstoel zit en met een ziekenwagen gratis naar o.m. de Raad van State en de AGD in Brussel gevoerd werd, hoewel de invaliditeit die hem door de AGD toegeschreven werd lager is dan de mijne). En de AGD heeft me toch een blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66% toegeschreven, een uitspraak waarmee het gerecht akkoord gaat want als ik ze aanvecht, loop ik het gevaar 'gecolloqueerd' en zelfs geïnterneerd te worden! Ambuce is daarop naar de vrederechter gestapt en die geeft haar nu gelijk: ik zou de factuur + intrest à 7% moeten betalen, iets wat voor mij en voor elke weldenkende mens totaal onaanvaardbaar is. VANDAAR MIJN HONGER- EN DORSTSTAKING NU.

(*) Alex De Witte: een paar dagen geleden heb ik nog met hem getelefoneerd. Hij is ervan op de hoogte dat ik een honger- en dorststaking gepland heb en dat ik hem
in deze e-mail vermeldt en ziet uit naar nieuws hieromtrent in de media. Hij is op 'Het Laatste Nieuws' geabonneerd.

Waarom die honger- en dorststaking precies vanaf donderdagavond 27 oktober?

Voor iemand die zoals ik constant opdrachten moet afhandelen, afspraken moet nakomen, vergaderingen moet bijwonen, zich met huis-, tuin- en keukenbesognes moet inlaten, enz. is het niet eenvoudig daar een geschikt tijdstip voor te vinden. Dat is er eigenlijk nooit. Dit tijdstip heb ik uitgekozen om mijn vrouw op zaterdagavond 22 oktober jl. nog de Weense Balnacht van de Internationale Robert Stolz Club in het Alpheusdal in Berchem te kunnen aanbieden, om woensdagnamiddag 26 oktober nog een gemaakte afspraak op het Nationaal Secretariaat van het Davidsfonds in Leuven i.v.m. het Groot Nederlands Dictee 2006 te kunnen nakomen en om een dag later nog snel enkele financiële verrichtingen te kunnen doen, voor mijn vrouw naar de bibliotheek te gaan en een van mijn oud-leraars aan het Sint-Romboutscollege te bezoeken. Het gevolg van deze honger- en dorststaking is wel dat ik o.a. op 1 november a.s. niet naar jaarlijkse gewoonte samen met mijn moeder de graven van onze overleden familieleden kan gaan bezoeken en versieren - zij is overigens niet op de hoogte van mijn honger- en dorststaking en zal vrijdagmiddag al vergeefs op mij wachten indien niemand haar daarvan op de hoogte brengt -, dat ik de opening van de boekenbeurs van het Davidsfonds op vrijdag 4 november a.s. in Bonheiden niet kan bijwonen, dat ik niet kan deelnemen aan het eerste dictee in de nieuwe spelling dat op 10 november a.s. op de Antwerpse Boekenbeurs plaatsheeft en door Friedl' Lesage voorgelezen wordt, dat ik niet aanwezig kan zijn op het jaarlijks congres van het Genootschap Onze Taal op zaterdag 12 november a.s. in het Beatrix Theater van de Jaarbeurs in Utrecht (waarvoor de inschrijvingen op 27 oktober afgesloten worden) en dat ik vorige week een opdracht van het bijleskantoor StudieCo niet aanvaard heb, die erin bestond een vrouw uit Bonheiden privé-les Engels te geven opdat ze in staat zou zijn vanaf 1 januari a.s. telefoongesprekken in het Engels te voeren.

Waarom precies bij Gazet van Antwerpen?

1. Dat is de krant waarop mijn ouders sinds mensenheugenis geabonneerd waren en waarop mijn moeder nu nog altijd geabonneerd is.

2. Die krant heeft ooit enkele keren een bijdrage aan mij gewijd, en heeft daarbij ook de tegenpartij aan het woord gelaten. Dat is uiteraard haar goed recht, maar wanneer daarin leugens staan waardoor ik ten onrechte in een slecht daglicht geplaatst word, meen ik wel op een recht van antwoord aanspraak te kunnen maken. Maar dat heb ik nooitgekregen.

3. In die krant stond op woensdag 28 september jl. een bijdrage van een man die zich in precies dezelfde situatie bevindt als diegene waarin mijn vrouw zou terechtkomen, mocht ik komen te overlijden. Zijn vrouw leed aan een ziekte, had bij haar financiële instelling een schuldsaldoverzekering afgesloten om geld te kunnen lenen maar had haar medische fiche niet correct of niet volledig ingevuld. Gevolg: de financiële instelling achtte de voorwaarden niet vervuld om de man toe te laten de lening niet verder meer te moeten afbetalen en de betaalde premies werden ook niet terugbetaald. De financiële instelling stelde dat haar overlijden het gevolg geweest kan zijn van een ziekte die ze op haar fiche niet vermeld had, waardoor ze de overlevingskansen van de vrouw niet correct had kunnen inschatten en ze de premie niet correct heeft kunnen bepalen. Ook ik heb bij mijn financiële instelling een schuldsaldoverzekering afgesloten en daarbij gaat het zowel om een veel hoger maandelijks af te lossen bedrag als ook om een heel wat langere periode (nog ruim 7 jaar). Die medische fiche kan ik echter niet correct invullen omdat het me onmogelijk is de vragen "Hebt u een lichamelijke invaliditeit? Zo ja, omschrijf" correct te beantwoorden als de AGD me niet laat weten waarom ze me een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' heeft toegeschreven. Kom ik te sterven - en daar zou mijn honger- en dorststaking weleens kunnen toe leiden - dan is de kans bijzonder groot dat mijn echtgenote ernstige problemen krijgt want dan zou ook in dit geval mijn financiële instelling weleens kunnen stellen dat mijn overlijden het gevolg is van een lichamelijk gebrek en me kunnen verwijten dat ik op mijn medisch formulier geen melding gemaakt heb van de lichamelijke invaliditeit die de AGD me toegeschreven heeft of dat ik die lichamelijke invaliditeit niet omschreven heb.
En precies deze onaanvaardbare praktijken van de AGD liggen aan de basis van alle ellende waarvan ik nu al twintig jaar het slachtoffer ben en waarrond alles, maar dan ook alles draait: in plaats van de AGD ter verantwoording te roepen, verwijt het gerecht mij dat ik precies datgene doe wat hier nochtans voor de hand ligt en wat elke redelijke mens zou doen, nl. vragen naar de lichamelijke gebreken die tot die invaliditeitsverklaring geleid hebben. En wanneer ik me vervolgens tot de minister van Volksgezondheid richt omdat de AGD niet reageert en haar verantwoordelijkheid ontloopt, is dat eveneens een normale handelwijze van mijnentwege. Maar het gerecht, dat hier zonder de minste twijfel de machthebbers in bescherming neemt, denkt daar echter anders over, schakelt gerechtsdokters in die met haar onder één hoedje spelen en die me - zelfs zonder me gezien te hebben -dermate geestesgestoord verklaren waardoor ik tot drie keer toe naar een psychiatrische instelling verwezen word. EN DAT GEBEURDE OM GEEN ENKELE ANDERE REDEN DAN OM HET AANVECHTEN VAN DIE TOTAAL ONAANVAARDBARE BESLISSING VAN DE AGD EN HET VRAGEN NAAR DE LICHAMELIJKE GEBREKEN DIE ZE BIJ MIJ GEVONDEN MEENT TE HEBBEN. VOOR DE INBESLAGNEMING VAN MIJN VOLLEDIGE PC-APPARATUUR + DOCUMENTEN WAS ER EVENEENS GEEN ENKELE ANDERE (DROG)REDEN VOORHANDEN. WAT IS ER NOG MEER NODIG OM ALLE VERTROUWEN IN HET GERECHT TE VERLIEZEN EN DE RECHTERS VAN KLASSENJUSTITIE TE BESCHULDIGEN?

In verband met het sturen van e-mails naar toenmalig minister van Volksgezondheid Magda Aelvoet, iets waarvoor ze me met succes bij het gerecht heeft aangeklaagd, voeg ik hier nog het volgende aan toe:
-Een aantal politici (o.m. europarlementslid - vanaf 1 augustus 2006 'Europarlementslid' - Patsy Sörensen) hebben me destijds een e-mail gestuurd waarin ze o.a. schreven dat ze het apprecieerden dat ik tenminste de moed had de wanpraktijken waarvan ik en andere mensen het slachtoffer zijn aan te klagen en me vroegen hen verder op de hoogte houden. Waarom klaagde mevrouw Aelvoet het dan aan dat ik precies datgene deed waarvoor haar collega's me feliciteerden en waarom wordt ze in dezen door het gerecht gesteund?
-Waarom is mevrouw Aelvoet zo onbeschoft geweest niet één keer op mijn e-mails te reageren? Hoe kon ik het dan weten dat ze mijn e-mails niet wilde ontvangen? (Wat overigens een ongepaste reactie geweest zou zijn, gezien ik toch maar terecht deontologische fouten van haar personeel aanklaagde en er vragen over stelde.)

Wil men dat ik mijn honger- en dorststaking beëindig, dan moet aan volgende voorwaarden voldaan worden, zo niet leef ik over tien à 12 dagen niet meer (een periode die nog verkort kan worden wanneer ik als gevolg van de nachtelijke koude een ziekte oploop; de AGD, mevrouw Aelvoet, het gerecht en de met haar onder één hoedje spelende gerechtspsychiaters moeten bovendien beseffen dat ik iemand ben die in hun ogen een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66 %' heeft - wat hun verantwoordelijkheid nog vergroot - en me ook als dusdanig behandelen, willen ze consequent zijn met zichzelf):

1. De AGD zal me ofwel meedelen welke lichamelijke gebreken ertoe geleid hebben dat men me een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' heeft toegeschreven (zodat ik mijn medisch formulier correct kan invullen en ik kan genieten van de financiële voordelen waarop iemand met zulke invaliditeit recht heeft), ofwel erkennen dat ze me ten onrechte die lichamelijke invaliditeit heeft toegeschreven. Met alle gevolgen van dien.

2. Alles wat op 22 juli 2003 - overigens volkomen ten onrechte - in opdracht van onderzoeksrechter Thys in beslag genomen werd, zal onmiddellijk terugbezorgd worden.

3. Mijn rehabilitatie zal met een fikse financiële schadevergoeding gepaard gaan.

4. De advocaten Hugo Andries en Rudi Beeken, de magistraten Marc Van Rooy, Jos Van Meulder, André Van Praet, Marc Maes, Dirk Thys, Bart Willocx en Stefan Luyten, de psychiaters Marc Pastijn, Chris Dillen en Diana Poleunus, de AGD-controleartsen Frans Lafortune en Michel Verhulst, de AGD-adjunct-adviseur Dirk Gysels, de 'broeders van liefde' Aimé Peirsman, Eugeen Geysen en Luc Van Dyck, de ex-minister van Volksgezondheid Magda Aelvoet, ... (niet noodzakelijk exhaustieve lijst)zullen zich verantwoorden voor hun onaanvaardbaar gedrag, deontologisch onaanvaardbare praktijken, leugens, laster en eerroof, valse beschuldigingen ... waaraan ze zich tegenover mij schuldig gemaakt hebben. Hierbij heb ik het o.a. over totaal misplaatste uitlatingen van hunnentwege - al dan niet schriftelijk - i.v.m. te kwader trouw zijn, me schuldig maken aan laster en eerroof, me schuldig maken aan belaging en misbruik van telecommunicatie, ziek zijn, erg geestesgestoord zijn, querulant gedrag, paranoia, alsook over het achterhouden van documenten en diefstal van persoonlijk materiaal. (Als ze menen zich daaraan niet schuldig gemaakt te hebben, dan moeten ze dat maar bewijzen.)

(Dat iemand zich al dan niet ergens moet voor verantwoorden, wordt niet bepaald door de functie die men heeft of het beroep dat men uitoefent, maar
wel door de fouten die men al dan niet gemaakt heeft: dat men hoog- of laaggeschoold is, dat men loodgieter, zanger, bankbediende, dokter, magistraat,
politicus of wat dan ook is, speelt daarbij helemaal geen rol. Het is niet omdat men een bepaalde functie heeft, dat men zich álles mag veroorloven en zich
boven zijn medemens verheven mag voelen. Dat iemand rechter, gerechtspsychiater, minister, ... is, biedt hoegenaamd geen garantie dat hij of zij integer is, de
wijsheid in pacht heeft, juister redeneert dan anderen en is zeker geen vrijgeleide om zich van God noch gebod iets te moeten aantrekken.

Om in dit verband een voorbeeld te geven van een tekst waaraan ik me in hoge mate erger en waarvoor de betrokkenen zich zullen moeten verantwoorden, volgt hieronder een fragment uit het afschrift van een document van de correctionele rechtbank in Mechelen n.a.v. een openbare terechtzitting d.d. 26 september 2005. Het betreft een klacht van de bovengenoemden Michel Verhulst en Dirk Gysels. Volgens dat document word ik verdacht van: (LETTERLIJK en LEESTEKENLIJK overgetypt):

Te Bonheiden (en met samenhang te Leuven, in het gerechtelijk arrondissement Leuven en te Schilde en Wilrijk, in het gerechtelijk arrondissement Antwerpen),
meermaals, op niet nader te bepalen tijdstippen, tussen 13 juli 1999 en 20 november 2003

A. AELVOET Magdalena, VERHULST Michel en GYSELS Dirk, die klacht doen, te hebben belaagd terwijl hij wist of had moeten weten dat hij door zijn gedrag de
rust van die persoon ernstig zou verstoren.

B. Bij inbreuk op artikel 114 van de wet van 21 maart 1991 (BS.27/3/91) betreffende de hervorming van sommige economische overheidsbedrijven, wetens en willens
de openbare telecommunicatieinfrastructuur of andere middelen van telecommunicatie gebruikt te hebben om overlast te hebben bezorgd
aan DISCART Guido, VERHULST Michel en GYSELS Dirk zijn correspondent, of deze schade te hebben berokkend.

C. Aan VERHULST Michel en GYSELS Dirk die klacht doen (in één van de omstandigheden in art. 444 bepaald)
a. in openbare plaatsen of bijeenkomsten
b. in tegenwoordigheid van verscheidene personen, die in een plaats die niet openbaar is maar toegankelijk voor een aantal personen, die het recht hebben er te
vergaderen of ze te bezoeken
c. in om het even welke plaats, in tegenwoordigheid van de beledigde en voor getuigen
d. door geschriften al dan niet gedrukt, door prenten of zinnebeelden die aangeplakt, verspreid of verkocht, te koop geboden of openlijk tentoongesteld worden
e. door geschriften die niet openbaar gemaakt, maar aan verscheidene personen toegestuurd of meegedeeld worden
kwaadwillig een bepaald feit ten laste gelegd te hebben dat zijn eer kan krenken of hem aan de openbare verachting kan blootstellen en waarvan het wettelijk bewijs
niet wordt geleverd, wanneer de wet het bewijs van het ten laste gelegd feit toestaat.

D. Aan VERHULST Michel en GYSELS Dirk die klacht doet (in één van de omstandigheden in art. 444 bepaald)
a. in openbare plaatsen of bijeenkomsten
b. in tegenwoordigheid van verscheidene personen, die in een plaats die niet openbaar is maar toegankelijk voor een aantal personen, die het recht hebben er te
vergaderen of ze te bezoeken
c. in om het even welke plaats, in tegenwoordigheid van de beledigde en voor getuigen
d. door geschriften al dan niet gedrukt, door prenten of zinnebeelden die aangeplakt, verspreid of verkocht, te koop geboden of openlijk tentoongesteld worden
e. door geschriften die niet openbaar gemaakt, maar aan verscheidene personen toegestuurd of meegedeeld worden
kwaadwillig een bepaald feit ten laste gelegd te hebben dat zijn eer kan krenken of hem aan de openbare verachting kan blootstellen en waarvan het wettelijk bewijs
niet wordt geleverd, wanneer de wet het bewijs van het ten laste gelegd feit niet toestaat.

Tot zover deze tekst. Ik wijs erop dat op het door mij onderstreepte woord niet na onderdeel D volledig identiek is aan onderdeel C. Dus geen vergissing van mijnentwege.
Waar halen Gysels en Verhulst het vandaan om mij, TENSLOTTE HUN SLACHTOFFER, aan te klagen omdat ik hun deontologisch totaal onverantwoorde praktijken op alle mogelijke manieren tracht aan te klagen? (Dat doen anderen trouwens ook!) Van Verhulst heb ik overigens NOOIT een reactie gekregen, van Gysels slechts uitzonderlijk en dan nog onaanvaardbare reacties die bij het lezen ervan mijn adrenalinegehalte deden stijgen (reacties in de trant van 'Ik discussieer niet meer met u' wanneer ik vraag naar de reden waarom mij door de AGD een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' werd toegeschreven, een vraag van mijn verzekeringsmaatschappij, die ik aan de AGD doorspeel). De volkomen onterechte beslissing van controledokter Verhulst - die hij op 15 januari 1992 in het bijzijn van de Antwerpse agenten Lauwers en Hillen heeft toegegeven (cf. supra) - heeft

- me op 40-jarige leeftijd mijn carrière als uiterst idealistisch ingestelde leraar gekost;
- mijn tot dan toe uitermate gelukkig leven verwoest;
- ertoe geleid dat we onze elf jaar eerder in Beerse gebouwde woning hebben moeten verkopen;
- ertoe geleid dat mijn echtgenote psychisch ziek geworden is (cf. onze toenmalige huisdokter Jan Roovers uit Beerse) en daardoor in 1993 haar betrekking als secretaresse bij de NV Siemens in Antwerpen is kwijtgespeeld;
- mijn echtgenote en mij VELE HONDERDDUIZENDEN EURO'S gekost.

Dokter Verhulst is verder voor nog andere onaanvaardbare praktijken verantwoordelijk:

-Jaren geleden heeft hij totaal ten onrechte een klacht tegen mij ingediend voor een brief die ik naar hem gestuurd had en waarin ik hem voor zijn deontologisch onaanvaardbare praktijken had aangeklaagd. Daarvoor ben ik op een maandag van Mechelen naar de onderzoeksrechter in Turnhout moeten rijden, hoewel ik de dag ervoor naar Oostenrijk had moeten vertrekken. Ik was zo razend op die kerel dat ik me niet in staat achtte zelf met de auto te rijden en een beroep op mijn moeder heb moeten doen om me naar Turnhout te rijden.

-In november 1993, zowat anderhalf jaar nadat de Raad van State de eerste beslissing van de AGD vernietigd had, moest ik me op een welbepaalde dag opnieuw bij de AGD in Antwerpen aanbieden om me door dokter Verhulst te laten onderzoeken. Daarvoor moest ik vanuit Wenen overkomen (2 x 1.250 km = 2.500 km rijden). In de aangetekende brief die ik ontvangen had, stond dat ik me door een dokter naar keuze mocht laten vergezellen. Ter plaatse moest ik van dokter Verhulst de naam van een dokter opgeven. Dokter Verhulst wist echter ook wel dat geen enkele dokter het zou wagen mij tegenover de AGD te verdedigen, cf. supra.) Ik vraag me trouwens nog steeds af waarom daar een andere dokter bij betrokken moest worden. Ik vermoed dat ik niet meer dan minuten op het kabinet van dokter Verhulst geweest ben. Daar moest ik alleen maar enkele in mijn ogen onzinnige bewegingen maken: met de vinger de neus aanraken, armen opheffen, door de knieën buigen, tong uitsteken, met het hoofd een rollende beweging maken, ... Waar ik uiteraard geen enkel probleem mee had. Ook moest ik even gaan liggen, waarna hij me op bepaalde plaatsen betastte. Het resultaat van dat 'onderzoek' was een bevestiging van de 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%'. Ik had trouwens niets anders verwacht, want Verhulst kon toch niet zomaar toegeven dat hij zich jaren eerder vergist had! Dat onderzoek - of wat daar moest voor doorgaan - had de AGD toch aan een andere dokter moeten overlaten, zodat ze tenminste de schijn van objectiviteit had kunnen ophouden! En het is toch wel vreemd dat iemand met zulke lichamelijke invaliditeit in staat is zich zonder de minste hulp naar het kabinet van dokter Verhulst te begeven, ergens op de derde verdieping van een gebouw in het centrum van Antwerpen, terwijl Alex De Witte - cf. supra - bij diezelfde AGD te horen kreeg dat hij geen invalide kon zijn, louter al omdat hij erin geslaagd was van Hooglede naar Brussel te komen. Met een ziekenwagen uiteraard! Dit stond in februari 1994 overigens te lezen in een artikel in het weekblad 'Dag Allemaal', waarin ook de link met mij gelegd werd.

En voor zo iemand zou ik moeten zwijgen? NOOIT! Ik neem ook geen enkel woord terug van datgene wat ik ooit over Verhulst en zijn kompanen bij de AGD
gezegd of geschreven heb. Hierbij geniet ik overigens de steun van anderen, die eveneens het slachtoffer zijn van de wanpraktijken bij de AGD. En dat zijn niet alleen mensen uit het onderwijs! Enkele weken vooraleer in 1989 op de dinsdag na Pasen in de reeks 'hangende dossiers' mijn dossier behandeld werd in de uitzending 'Voor de dag' op radio 1 (programmamaker Ireen Houben), was de AGD nog in een ander dossier in opspraak gekomen. De waarheid is nu eenmaal de waarheid en men zal me in dit verband op geen enkele leugen kunnen betrappen.
Ik zou die kerel overlast bezorgd hebben, in zijn eer gekrenkt hebben en hem aan de openbare verachting blootgesteld hebben. Welke eer? Verdient iemand eer die het leven van zijn medemensen kapotmaakt door hem een lichamelijke invaliditeit toe te schrijven die hij helemaal niet heeft en hem daardoor zijn job als leraar ontneemt? Zou hij het aanvaarden als men hem op dezelfde manier had behandeld als hij dat met mij gedaan heeft? Waarom zou men zo iemand dan niet mogen verachten? Ik veracht hem inderdaad. Met recht en reden.
Bovendien kunnen Gysels en Verhulst een beroep doen op advocaten die hun door het ministerie van Volksgezondheid cadeau gedaan worden en hoeven ze geen euro uit eigen zak te betalen. Zo is het natuurlijk gemakkelijk! Maar als ik me wil laten verdedigen, dan moet ik daar een pak geld voor ophoesten: twintig jaar geleden ging het om veelvouden van tienduizend frank, nu om veelvouden van duizend euro! En dan moet je nog het geluk hebben dat je een advocaat treft die zijn loodzware taak aankan - er moet inderdaad tegen de machtigste mensen van het land opgebokst worden (inrichtende macht, de AGD, politici, te kwader trouw handelende magistraten en gerechtspsychiaters) - en bovendien te goeder trouw is (wat o.a. van mr. Andries, mr. Beeken en enkele van hun voorgangers niet gezegd kan worden).
Daar komt nog bij dat de klachten die ik in de loop der jaren bij de politie zonder meer geseponeerd worden. Ik heb er in elk geval achteraf nooit nog iets van gehoord. Opdat mijn klachten niet langer meer in het gerechtelijk arrondissement Mechelen behandeld zouden worden - waar ze sowieso in de prullenmand belanden -, liet mijn advocaat me vorig jaar een klacht tegen Gysels en Verhulst indienen bij de politie in Lint, dat tot het gerechtelijk arrondissement Antwerpen behoort. Maar ook daarvan heb ik sindsdien niets meer vernomen.

Tal van feiten zijn in bovenstaande tekst nog onvermeld gebleven, een aantal bedenkingen (bv. i.v.m. het feit dat je als niet zo bekende en individuele burger altijd benadeeld bent tegenover BV's, die met soortgelijke zaken veel vlugger en gemakkelijker in de media zouden komen en tegenover beroepsgroepen die met stakingen en groots opgezette betogingen en allerhande acties bijna dagelijks het nieuws halen; i.v.m. de politie die onlangs in Kortrijk nog massaal haar ongenoegen tegenover een uitspraak van de rechtbank liet blijken; i.v.m. magistraten die hun ongenoegen lieten blijken omdat ze in hun ogen ten onrechte geen of te weinig vakantiegeld kregen: dat mag allemaal, maar ik zou mijn ongenoegen over een zelfs veel ernstiger zaak niet mogen laten blijken!) heb ik niet of onvoldoende uitvoerig kunnen neerschrijven en een beeld van mijn psychisch zieke echtgenote heb ik evenmin kunnen schetsen (o.a. over haar geheugenverlies, oriëntatiestoornissen en echolalie). Wie haar van nabij kent, weet echter dat het totaal onverantwoord is haar zonder toezicht en moederziel alleen (Van Dale: moederzielalleen) in onze woning achter te laten, maar voor mij is de situatie nu eenmaal onhoudbaar geworden: in de huidige omstandigheden heb ik zelf hulp nodig en ben ik niet in staat anderen bijstand te verlenen. De verantwoordelijkheid van al diegenen die mij dit aandoen, is dan ook verpletterend.
Ik verwijs nog wel naar de website www.antipestteam.be, waar bij de lezersbrieven onder de titel NOODKREET een brief staat die ik op 14 september jl. geschreven heb.

Mocht men mij willen bereiken maar daar niet in slagen, dan kan men proberen contact te krijgen met mijn advocaat, mr. Karl Wijnen (Louizastraat 29, 2800 Mechelen tel. 015/45 05 47; e-mail karlwijnen@skynet.be).

Naar Gazet van Antwerpen werd een aangetekende brief met volgende inhoud verzonden (noodgedwongen handgeschreven daar het gerecht mijn printer in beslag genomen heeft):

Geachte heer, mevrouw

De onmenselijke pesterijen en wanpraktijken waarvan ik nu al twintig jaar het slachtoffer ben en waartegen ik me nagenoeg ononderbroken met hand en tand verzet heb - getuige daarvan o.a. de meer dan tien advocaten die ik in de loop van al die jaren in de arm genomen heb -, zijn ondanks al mijn inspanningen en ondanks het enorme kapitaal aan geld dat ik erin geïnvesteerd heb, vruchteloos gebleken. Integendeel zelfs: het gerecht is zo vermetel geweest de rollen om te keren en beschouwt de daders van die pesterijen en wanpraktijken als slachtoffers en mij als dader omdat ik het aangedurfd heb hun deontologisch totaal onaanvaardbare praktijken aan te klagen en openbaar te maken. Of hoe moet je dergelijke praktijken, die erin bestaan dat men mij, een kerngezonde en 100% valide man, zonder enig onderzoek en zonder enige motivatie, zomaar een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' toeschrijft (met recht op een parkeerkaart voor mindervaliden!), wat tot gevolg gehad heeft dat ik op 40-jarige leeftijd mijn beroep - of beter: roeping - van leraar tegen wil en dank heb moeten stopzetten?
Daardoor ben ik in een situatie verzeild geraakt, die totaal onhoudbaar geworden is en die ik geen dag langer meer kan uithouden. De grens van mijn incasseringsvermogen is nu wel echt bereikt! Er kunnen zelfs problemen ontstaan met de verzekeringsmaatschappij waarbij ik een schuldsaldoverzekering heb afgesloten omdat ik haar de reden van de mij toegeschreven invaliditeit niet kan meedelen. Aan een soortgelijke situatie heeft uw krant op woensdag 28 september jl. (p. 19) nog een bijdrage gewijd i.v.m. het overlijden van de echtgenote van de heer Rodriguez uit Merksem, wier medische fiche niet correct of onvolledig ingevuld was. In mijn geval gaat het zelfs om een heel wat hoger bedrag en om een heel wat langere aflossingsperiode (nog tot einde 2012). Mocht ik komen te overlijden - en daar zou mijn honger- en dorststaking weleens kunnen toe leiden -, dan bevindt mijn echtgenote zich in dezelfde situatie.
Deze onhoudbare toestand heeft ertoe geleid dat ik donderdagavond 27 oktober - vandaag dus - aan een honger- en dorststaking begin en die zal voortzetten bij Gazet van Antwerpen, Katwilgweg 2, 2050 Antwerpen. Daarvoor verwijs ik eveneens naar de e-mail die ik vanavond op ruime schaal zal versturen, ook naar Gazet van Antwerpen.
Het is me onmogelijk een aangetekend schrijven te versturen naar al diegenen die in heel deze bijzonder onverkwikkelijke zaak verantwoordelijkheid dragen. (Doordat het gerecht mijn printer in beslag heeft genomen, zou ik ze zelfs alle met de hand moeten schrijven.) Ik deel u hierna wel alle gegevens betreffende deze personen mee en vraag u dat u hen ervan op de hoogte zou willen brengen dat mijn honger- en dorststaking tegen hen gericht is en dat ik ze zal volhouden zolang ze hun onaanvaardbaar gedrag tegenover mij niet opgeven. In theorie mogen ze ook hun gelijk BEWIJZEN. Maar ik wéét nu eenmaal met absolute zekerheid dat ze dat niet kunnen.

-Luc Van Dyck ('broeders van liefde'): Sint-Victorinstituut, Kasteelplein 20, 2300 Turnhout (tel. 014/41 16 80; e-mail brvandyck@stvictor.com)
-Aimé Peirsman ('broeders van liefde'): Stropstraat 119, 9000 Gent (GSM 0496/55 54 53; fax 09/221 98 89; e-mail aime.peirsman.fc@fracarita.org)
-Eugeen Geysen ('broeders van liefde'): zie Aimé Peirsman
-AGD Antwerpen: Pelikaanstraat 4-8, 2000 Antwerpen (tel. 03/226 69 62; fax. 03/231 49 02)
-Michel Verhulst (controlearts AGD): Turnhoutsebaan 71A, 2970 Schilde (tel. 03/383 60 22; e-mail michel.verhulst@health.fgov.be)
-Frans Lafortune (gepensioneerd controlearts AGD): Rijweg 120, 3020 Herent (tel. 016/22 18 09)
-Dirk Gysels (adjunct-adviseur bij de AGD): Livornostraat 64, 1000 Brussel (e-mail dirk.gysels@health.fgov.be; dirkgysels@hotmail.com)
-AGD: Victor Hortaplein 40 bus 10, 1060 Brussel (tel. 02/524 71 11; e-mail info@health.fgov.be en medex@health.fgov.be)
-Rudi Beeken (advocaat): Kraasbeekstraat 41, 3390 Tielt-Winge (tel. 016/63 90 10 en 016/63 15 53; e-mail rudi@beeken-minne.be en rudi.beeken@beeken-minne.be
-Hugo Andries (advocaat): Rozenlaan 23, 2300 Turnhout (tel. 015/43 01 30)
-Marc Van Rooy, André Van Praet, Jos Van Meulder, Dirk Thys, Bart Willocx (magistraten): gerechtsgebouw, Keizerstraat 20, 2800 Mechelen (tel. 015/28 81 11)
-Marc Pastijn (gerechtspsychiater): Beekstraat 18, 2800 Mechelen (tel. 015/41 87 77)
-Chris Dillen (gerechtspsychiater): Herenpolderlaan 10, 2660 Hoboken (Antwerpen) (tel. 03/830 40 43; e-mail dillen.chris@skynet.be)
-Psychiatrische instelling Sint-Norbertus: Stationsstraat 22c, 2570 Duffel (tel. 015/30 40 30; e-mail pcsintnorbertushuis@emmaus.be)
-Diana Poleunus (psychiater psychiatrische instelling Sint-Norbertus): Kadodderstraat 160, 2800 Mechelen (tel. 015/29 06 16)
-Stefan Luyten (vrederechter): Vredegerecht, Turnhoutsebaan 202, 2970 Schilde (tel. 03/380 09 70; fax 03/385 96 79; e-mail vred.schilde@just.fgov.be)
-Marc Maes (vrederechter): Vredegerecht, Kruisbogenhofstraat 24, 2500 Lier (tel. 03/490 08 00; fax 03/490 08 18; e-mail vred.lier@just.fgov.be)
-0rde van geneesheren: Van Eycklei 37 bus 2, 2018 Antwerpen (tel. 03/230 54 29; fax 03/230 28 01: e-mail ord.gen.antw@skynet.be)
-Ziekenvervoer Ambuce: Turnhoutsebaan 90, 2110 Wijnegem (tel. 03/353 93 35 en 03/353 05 05; e-mail ambuce@gdh.be en administratie@ambuce.be)

Als ik van bovengenoemden één hoofdverantwoordelijke moet noemen, dan is dat AGD-controlearts Michel Verhulst.

Als ik van de talloze getuigen die ikmeen ter beschikking te hebben, er één moet noemen, dan is dat onze vroegere huisdokter, die me in de beginperiode jarenlang tegenover de AGD verdedigd heeft: Jan Roovers, Egelspoelstraat 33, 2340 Beerse (tel. 014/61 34 50).

Ik kan aanvaarden dat niet aan al hetgeen ik vraag voldaan kan worden in de tijd die er nog rest tussen dit ogenblik en mijn dood, mocht ik me genoodzaakt voelen deze honger- en dorststaking tot het bittere einde vol te houden. Wanneer er echter een begin mee gemaakt wordt en ik de schriftelijke garantie krijg dat een volledige rehabilitatie - met alle gevolgen van dien - slechts een kwestie van enkele dagen is en dat al diegenen die schuld hebben aan de schrijnende toestand waarin mijn echtgenote en ik terechtgekomen zijn, zich daarvoor zullen verantwoorden, dan volstaat dat voor mij.

Voor verdere informatie, o.a. in verband met mogelijk nog andere personen die ik voor hun houding tegenover mij ter verantwoording wil roepen, kan contact opgenomen worden met mijn raadsman: mr. Karl Wijnen, Louizastraat 29, 2800 Mechelen (tel. 015/45 05 47; e-mail karlwijnen@skynet.be).

Jozef Lamberts

PS. Tenzij ik de grens van het maximaal te versturen e-mails per dag overschreden heb, bezorg ik een aantal mensen hierna ook nog e-mails met getuigenissen van enkele van mijn oud-leerlingen, die alle voor mij pleiten en schril afsteken bij de visie die sommige magistraten en gerechtspsychiaters van mij blijken te hebben.

Jozef Lamberts
jozef.lamberts@wol.be

----------------------------------------------------

Hoboken, 7 oktober 2005

Betreft : Pesterijen in het Sint-Agnesinstituut, kloosterstraat 72 te 2660 Hoboken

aan het antipestteam,

Met dit schrijven hoop ik gehoor en hulp te krijgen voor onze 17-jarige dochter die op het school gewoonweg is buitengepest.

De reden hiervan is dat haar beste vriendin 'xxxxxxx' haar voor de gehele school belachelijk gemaakt heeft omdat zij lichamelijk niet geschikt zou zijn voor deel te nemen aan pikante fotosessies waar de andere leerlingen zich wel kandidaat wilden voorstellen.

Bij begin en einde van de schooluren staan een hele bende vooral noord afrikanen opgesteld aan de schoolpoort die de leerlingen geld aanbieden om hun lichaam te verkopen. Alhoewel voornoemde xxxxxx op deze aanbiedingen ingaat, om met dit geld drugs aan te kopen.

Deze leerling is er in geslaagd om onze dochter in een slecht blaadje te stellen bij de leerkrachten door niet te willen deelnemen aan groepsactiviteiten, waardoor de leerkrachten haar zonder omwegen vertellen dat haar vonnis voor het einde van dit jaar al geveld is.

Daarbij komt nog eens dat onze dochter niet meer aanvaard wordt omdat zij weigerdt deel te nemen aan deze vulgaire praktijken.

Bedenk hier dan wel bij dat Sint-Agnesinstituut een katholieke school is.

Zijn dit dan de katholieke opvoedingsmethodes?

Het eindresultaat is dat onze dochter met een onbeschrijfelijke zenuwinzinking zit, waarbij ze door de huisarts zelfs de toegang van de school wordt verboden, daar zij met zelfmoord ideeën rondloopt.

Het gevolg is nu dat onze dochter haar toekomst sterk in het gedrang komt en de andere studenten staan op het einde van het schooljaar vrolijk met hun diploma te zwaaien.

Help aub een gezin in nood.

Met beleefde groeten.

----------------------------------------------------

Ik refereer naar de school waarover u hier bericht:
http://www.antipestteam.be/downloads/kleuterjufbreektwervel.doc

Er is opnieuw een pestsituatie aan de gang, die vandaag is geëindigd met een
schorsing van een juf.

Als ouders willen wij iets doen om deze juf te steunen, maar weten niet wat
onze rechtspositie is. Tevens wensen wij zeker te zijn dat onze kinderen
een goede begeleiding krijgen.

Vanmiddag hebben zij de juf, die na een week afwezigheid na een fysiek
incident met de directeur (de opvolger van die dronken man uit het verhaal),
de moed had met een arm in verband opnieuw te beginnen, opnieuw moeten
missen. De directeur (die waarmee vorige week dus de aanvaring was, beide
partijen hebben klacht wegens slagen en verwondingen neergelegd) schorstte
haar en ontzegde haar de toegang tot de school. Pas toen de vakbond een
deurwaarder stuurde, kreeg ze de nodige papieren mee om haar afwezigheid op
de school te staven, anders was ze, als ze had geluisterd, misschien wel
ongewettigd afwezig geweest.
Ze hadden wel al gezorgd voor een interim, die met de kinderen (4de lj!) een
film heeft gekeken en dan als huiswerk gaf "versier een naamkaartje".

Nu wil ik niet dat onze kinderen hier onder lijden (een gedeelte van het
schoolteam staat pal achter de directeur, anderen zwijgen omdat ze schrik
hebben voor hun job, onze zoon kreeg al een opmerking omdat hij gisteren
toonde dat hij blij was dat de juf terug was uit ziekte, een kind van een
ander klas werd boos behandeld omdat ze blij was dat die juf terug was...).

Verschillende ouders spreken van hun kinderen van school halen. En maandag
is er een klasvergadering waarop de directeur de "nieuwe juf" zal
voorstellen en zijn plan om het "pedagogisch plan van de school" veilig te
stellen.

Moet ik erbij zeggen dat het gaat om een juf die zeer inventief is, alles
doet voor de kinderen, met de ouders prima communiceert en zich echt inzet?
Alleen... De anderen die haar viseren verdragen die inzet duidelijk
niet...ze steken af...

Vriendelijke groeten, een ouder

Nb ik blijf liever anoniem, wie weet waar komt deze mail nog terecht. Zo
ver staat het in deze school!

----------------------------------------------

Wij ontvingen volgende brief over SENECA


Aan SENECA Gent
(geven cursussen over kromonderwijsrecht.....???


Het verwondert ons dat jullie cursussen geven over rechtsspraak, mensenrechten, e.d., over regelgeving en rechtsspraak in het onderwijs en een overzicht geven van de mogelijke instanties waar men ZOGEZEGD zoal terecht kan...

...terwijl alle onderwijspersoneel uit ervaring weet dat al deze rechtsspraak één grote "farce" is.

- leerkrachten kunnen niet bij een ombudsdienst terecht
- de instantie voor openbaarheid van bestuur werkt bevooroordeeld, amateuristisch en partijdig
- de Raad van Beroep is boerenbedrog met een stelleke corrupte pipo's
- bij de inrichtende machten kan je helemaal niet terecht
- het is een ongelijke strijd; de inrichtende machten hebben op kosten van de school een advocaat, de betrokken leerkrachten moeten hem zelf betalen
- de vakbonden doen niets voor hun leden
- de vakbondsbesturen zitten vol met directeurs, algemeen directeurs en inspecteurs
- OOK DE RECHTBANKEN ZIJN NIET TE VERTROUWEN
- enz

en dan maar lessen geven over mensenrechten, arbeidsomstandigheden, eerlijkheid, enz.

Vraag aan seneca:
verdedigen jullie ook de rechten van de mens?
of spelen jullie het corrupte spelletje gewoon mee?

Was getekend:
E. M.

----------------------------------------------------

Wij ontvingen volgende mail van Jozef Lamberts, een al jarenlang door de overheden gepeste leerkracht.


"Aan onderstaande tekst heb ik tot 14 september geschreven en sindsdien is daar niets meer aan gewijzigd. Daar het verzenden van deze e-mail (+ de e-mails die ik aansluitend op deze e-mail wil versturen maar wegens capaciteistproblemen mogelijk pas later kan versturen) naar honderden adressen mijn dagelijkse capaciteit overschrijdt, moet ik het versturen ervan over meerdere dagen spreiden en is de honger- en dorststaking waarover ik het heb op dit ogenblik nog geen feit. Of ze uiteindelijk al dan niet zal plaatshebben, hangt af van mogelijke verdere ontwikkelingen. Maar met onderstaande tekst hebt u in elk geval een idee van de problematiek."



Bonheiden, 14 september 2005

Aan de media (ook in het buitenland), gerechtelijke instanties, politie, politici en politieke partijen, de AGD en enkele van haar slachtoffers, de gemeente Bonheiden, advocaten, scholen, ex-collega's, oud-leerlingen, oud-studiegenoten, oud-leraars en oud-professoren, collega's taal- en spellingdeskundigen, ...


DEUTSCH Da es sich im nachfolgenden Text um ein aüsserst ernsthaftes Skandal in Flandern (Belgien) handelt - idealistische Lehrer die nur auf Verlangen ihres Schuldirektors mit dem sie einen Konflikt haben und mit Einverständnis vom Justiz vom Gesundheitsministerium körperbehindert erklärt werden, obwohl sie kerngesund und völlig erwerbsfähig sind - schicke ich diese E-Mail auch an die Medien im deutschsprachichen Raum. Aus Zeitgünden habe ich den umfangreichen Text leider nicht auf Deutsch übersetzen können. Von 1992 bis 1997 wohnte ich in Österreich und war ich Stadtführer in Wien.

ENGLISH In the text below you can read about a very serious skandal in Flanders (Belgium). It deals with teachers who are in perfect health but who are declared disabled and unfit for work by corrupt medical examinors. With this they proceeded in according to the request of the headmaster, who wanted to dismiss the teacher with whom he had come into conflict. And justice accept these exceedingly objectionable practices. Because this matter has assumed vast dementions, I'm sending this e-mail also to the media abroad. Unfortunately I haven't had enough time to translate this extensive text into English.


Zie ook mijn PS i.v.m. mijn psychisch zieke vrouw en mijn moeder onderaan.

Geachte heer, mevrouw

Wanneer u deze e-mail leest, ben ik in honger- en dorststaking en weet nog alleen mijn raadsman waar ik me bevind. In elk geval niet thuis, zelfs niet in die buurt. En aan zo'n honger- en dorststaking, die uiteraard mijn gezondheid ondermijnt en steeds gevaarlijker wordt naarmate ze vordert, begin ik niet zomaar met de bedoeling er over enkele dagen een einde aan te maken zonder dat ze resultaat heeft opgeleverd: dat zou belachelijk zijn. Het feit dat ik op mijn sollicitatie bij ruim dertig scholen die middelbaar onderwijs verstrekken geen enkele aanbieding heb gekregen om na een gedwongen inactiviteit van 19 jaar opnieuw een leraarsopdracht waar te nemen en ik gezien mijn leeftijd van 59 jaar en ondanks mijn grote ambitie een terugkeer naar het onderwijs nu wel definitief mag vergeten, heeft mede deze beslissing in de hand gewerkt. Had ik de kans gekregen opnieuw als leraar Germaanse talen voor de klas te staan, had dat op zich al ruimschoots volstaan om de deontologisch onaanvaardbare praktijken bij de Administratieve Gezondheidsdienst (AGD) en de klassenjustitie waaraan het Mechelse gerecht zich bezondigt op een niet mis te verstane wijze aan te tonen en had deze honger- en dorststaking overbodig geweest.

Op uitzondering van de pas opgerichte vakbond Neutr-On weet vermoedelijk iedereen die deze e-mail ontvangt al geruime tijd, sommigen al bijna twintig jaar, wat er aan de hand is: louter op vraag van 'broeder' Eugeen Gysen, mijn toenmalige directeur aan het Sint-Victorinstituut van de 'broeders van liefde' - what's in a name! - in Turnhout, werd me door de corrupte AGD-controleartsen Frans Lafortune en Michel Verhulst, mensen die me niet eens ontmoet, laat staan onderzocht hadden, een blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66% toegeschreven en werd ik in het bezit gesteld van een voor mij totaal overbodige parkeerkaart voor mindervaliden. Want in werkelijkheid ben ik kerngezond en 100% valide. Zelfs nagenoeg nooit ziek geweest. Diegenen die het lef hebben gehad mij lichamelijk invalide te verklaren en de magistraten die hun in die beslissing bijtreden, daag ik zelfs uit tot gelijk welke fysieke inspanning (bv. lopen, fietsen of zware lasten dragen): ik ben ervan overtuigd dat ik hen de baas zal blijven. Maar de directeur van het Sint-Victorinstituut had deze bedrieglijke uitspraak nodig om me - tegen de wil van heel wat ouders en leerlingen in - als leraar te kunnen ontslaan. (Hoewel een lichamelijk invalide leraar daarom nog niet per definitie geen les kan geven, maar met die bedenking houdt men in mijn geval liefst geen rekening mee want die zou niet in de kraam van de directeur en enkele naijverige collega's gepast hebben.) Sinds september 1986 mag ik dan ook volledig ten onrechte niet meer voor de klas staan. Dat schooldirecteurs vetes met leerkrachten via de AGD uitvechten en daar per definitie altijd gelijk krijgen, is geen geheim: daarover kunnen heel wat collega's uit het onderwijs - en doorgaans niet de meest onbekwame - meepraten. De AGD-dokters Theuwis, Verhulst en Weemaes hebben dat trouwens ook toegegeven:
-dokter Theuwis op het kabinet van de minister van Volksgezondheid in het bijzijn van kabinetschef Manu Keirse en nog een kabinetsmedewerker, twee getuigen en mezelf;
-dokter Verhulst op zijn kabinet bij de AGD in Antwerpen in het bijzijn van mezelf en de BOB-agenten Lauwers en Hillen, (die daarvan een PV opgesteld hebben, maar dat heeft men blijkbaar laten verdwijnen);
-dokter Weemaes in een document dat weliswaar niet voor mij bestemd was maar dat door een vergissing van de een of andere ambtenaar toch in mijn bezit is gekomen.
En op de hoofdzetel van de 'broeders van liefde' in Gent heeft ook broeder André Peirsman tegenover de voorzitter van het Antipestteam telefonisch toegegeven dat men destijds met mij niet correct gehandeld heeft. Maar de lafaards zijn niet bereid de verantwoordelijkheid op zich te nemen en datgene te doen wat logischerwijze verwacht mag worden van mensen die zwaar in de fout gegaan zijn. Kwestie van geen gezichtsverlies te moeten lijden en niet op een negatieve manier in de media te komen.

Daar ik het aangedurfd heb deze wantoestanden o.a. bij de AGD, de ministeries van Onderwijs en Volksgezondheid en de bevoegde ministers aan te vechten en in de openbaarheid te brengen, heb ik het gerecht als tegenstander gekregen. Tot de te kwader trouw handelende Mechelse magistraten die deze smakkers bij de AGD de hand boven het hoofd houden, behoren o.a. Marc Van Rooy, André Van Praet, Dirk Thys (die allen op het gebied van corrrect Nederlands nog wel wat te leren hebben) en Bart Willocx (of, als Gazet van Antwerpen hun namen beter kan spellen dan zijzelf: Thijs en Willockx). Met behulp van de al even malafide Mechelse gerechtspsychiater Marc Pastijn heeft het gerecht me al tot drie keer toe naar de psychiatrische instelling Sint-Norbertus in Duffel verwezen. Waar men natuurlijk met mijn aanwezigheid bijzonder verveeld zat, want men wist daar maar al te best dat ik in die instelling helemaal niet thuishoorde maar dat het gerecht deze instelling misbruikte om mij gevangen te houden, zodat ik o.a. niet kon deelnemen aan de voorronde van het 'Groot Nederlands (Specialisten)dictee', die ik sinds mijn eerste deelname in 1998 elk jaar gewonnen had. En die overwinningen brachten me dan telkens in positieve zin in het nieuws, iets wat het gerecht absoluut wilde vermijden. Dat heeft dokter Diana Poleunus, de psychiater die aan die instelling verbonden is, trouwens zelf gezegd. Haar uitspraak in januari 1999 als zou ik te oud geweest zijn (op toen 52-jarige leeftijd!) om nog voor de klas te staan, beschouw ik als een verkrampte maar totaal onzinnige poging om me te doen inzien dat ik geen reden had om nog les te willen geven en om mijn gedwongen opname in een psychiatrische instelling nog enigszins aanvaardbaar te maken. Als dat inderdaad zo is, dan moet men maar consequent zijn en moet de minister van Onderwijs de pensioenleeftijd van het onderwijzend personeel maar op maximaal 52 jaar vastleggen!
In die bewuste psychiatrische instelling, waarvan toch verondersteld mag worden dat ze de bedoeling heeft mensen weer gezond te maken, wordt in de gemeenschappelijke ruimte (die ook als eetzaal fungeert) nagenoeg de ganse dag en dikwijls ook tijdens de nacht gerookt - 'gepaft' is hier misschien zelfs een beter woord -, zodat iedereen van die stinkende tabakslucht moet 'meegenieten', ook diegenen die zoals ik totale niet-rokers zijn en van zulke lucht, die ook schadelijk is voor de gezondheid, een grondige afkeer hebben. En hoewel de instelling (Sint-Norbertus) de naam heeft katholiek te zijn, kon ik er als rooms-katholiek geen eucharistieviering bijwonen. Van deze en andere wantoestanden heb ik de politici - ook die van CD&V - op de hoogte gebracht, maar niet één van hen vond het de moeite te reageren. Waarmee ze - weer eens - bewezen hebben, dat ze zich tegen wantoestanden alleen maar verzetten, wanneer het in hun kraam past en het hun persoonlijk voordeel oplevert. En dat zal hier niet het geval geweest zijn. Hoewel ik in het verleden uitgesproken politieke voorkeuren gehad heb, ben ik nu al geruime tijd totaal apolitiek: politici, tot welke partij ze ook behoren, zijn er in werkelijkheid alleen op uit zo veel mogelijk geld op te strijken en te wheelen en te dealen. Al de rest kan hun gestolen worden.

De media kan dit alles al evenmin wat schelen, ook al gaat het om praktijken waarvan heel wat meer mensen dan ik alleen het slachtoffer zijn. Vermoedelijk meer dan ze zelf denken. Maar de meeste leerkrachten (en vermoedelijk ook mensen in andere sectoren van de samenleving) die op zulke schandalige wijze uitgerangeerd worden, leggen zich daar zonder meer bij neer, al dan niet met tegenzin. Er zullen inderdaad heel wat mensen zijn die niet liever hebben dan dat ze vroegtijdig gepensioneerd worden en niet meer hoeven te werken. Maar voor de echte idealisten en werkwilligen - waartoe ik ongetwijfeld mezelf mag rekenen - ligt dat anders: lesgeven was voor mij een roeping. Aan stakingen heb ik dan ook nooit deelgenomen, hoewel de te kwader trouw handelende directeur het tegenover het ministerie van Onderwijs soms anders liet uitschijnen. En dat zullen velen van mijn oud-leerlingen kunnen en willen getuigen. Ik heb trouwens een aantal e-mails met getuigenissen van hen naar de AGD, het gerecht en een aantal politici doorgestuurd, maar dat laat hun blijkbaar ijskoud. De media hebben hier dan ook een verpletterende verantwoordelijkheid: hadden ze deze wantoestanden in de openbaarheid gebracht - en waren ze er desnoods geregeld op teruggekomen -, was er al lang een einde aan gekomen en waren de slachtoffers in ere hersteld. Maar ze vertikken het er de nodige aandacht aan te schenken. Neem nu mijn vorige honger- en dorststaking vanaf 11 juni 2005: voor, tijdens en na het Groot Houthalens Dictee, waaraan ik die dag nog deelgenomen had, was wel een journalist (+ fotograaf) van 'Het Belang van Limburg' bij mij geweest om me hierover een aantal vragen te stellen, maar verder heb ik van de media niemand ontmoet, hoewel ik ze allen geïnformeerd had. En uiteindelijk is er ook in 'Het Belang van Limburg' geen bijdrage over verschenen. Als de media dergelijke schandalen niet in de openbaarheid brengen, ligt het voor de hand dat corrupte magistraten hun gangen kunnen blijven gaan en zich aan klassenjustitie bezondigen. Magistraten hebben een tomeloze macht, maar macht en rechtvaardigheid hebben nu eenmaal niets, maar dan ook niets met elkaar gemeen. En voor louter macht zal ik nooit zwichten.

Nog erger dan het feit dat de media aan malafide praktijken als deze bijzonder
weinig aandacht schenken, is het wanneer journalisten er verkeerd over berichten. Ik denk hier bijvoorbeeld aan krantentitels die hoegenaamd niet met de realitiet overeenstemmen: 'Winnaar Groot Dictee gebuisd als leraar' (Geert Neyt in 'Het Nieuwsblad' en 'Het Volk'), 'Winnaar Groot Dictee stalkt ministers' (Bart Pierreux in 'Het Laatste Nieuws') en het feit dat ik geen recht van antwoord krijg wanneer in een bijdrage over mij door de tegenpartij leugens verteld worden. Dat was o.m. het geval in een bijdrage van Freddy Vermoere ('Het Nieuwsblad' en 'Het Volk'), waarin dokter S. Jockmans van de AGD verklaarde dat ik door de Raad van State in het ongelijk gesteld werd en directeur Luc Van Dijck van het Sint-Victorinstituut beweerde dat hij van deze zaak niet op de hoogte was omdat ze dateerde uit de tijd toen hij nog geen directeur was. Ik kan het tegendeel bewijzen! Ook 'Gazet van Antwerpen' heeft zich daaraan bezondigd, toen daar jaren geleden nog een ombudsman aan het werk was die elke dag een ganse bladzijde te zijner beschikking had.

Een pittig detail in verband met 'Het Belang van Limburg': op zaterdag 8 oktober a.s. word ik omstreeks de middag in de gebouwen van deze krant in Hasselt verwacht om mee de jongerendictees te corrigeren die door haar georganiseerd worden. Voor deze dictees hebben de verantwoordelijken Waldo Keyers en Toon Vandenheede, twee vooraanstaanden uit het dicteemilieu, teksten gebruikt die door mij geschreven werden. Diezelfde avond wordt van mij verwacht dat ik in Alden Biezen deelneem aan het Specialistendictee, dat eveneens door deze krant georganiseerd wordt. Dit laatste dictee zal gebaseerd zijn op een tekst van mijn eerder dit jaar overleden vriend, classicus en taalvirtuoos Diederik Van Coillie. Als men mij ertoe dwingt mijn honger- en dorststaking tot het bittere einde vol te houden, dan zullen ook de jongerendictees gebaseerd zijn op teksten van iemand die op dat ogenblik niet meer in leven is. Beiden zijn we winnaars van het Groot Dictee der Nederlandse Taal in Den Haag: Diederik in 1995, ik in 2001.

Op het gebied van taal en spelling ben ik altijd al bijzonder actief geweest. De voorbije dagen heb ik op de website van de Vlaamse overheid (www.vlaanderen.be) gelezen dat taalfouten op haar portaalsite meegedeeld konden worden via foutievelink@vlaanderen.be. Binnen de kortste keren had ik er al een aantal gevonden. Die heb ik dan ook meegedeeld. Voorbeelden: niveaus i.p.v. niveau's, notas i.p.v. nota's, Open Monumentendag i.p.v. Open-Monumentendag, bachedoek i.p.v. zeildoek, de voorraad is terug uitverkocht i.p.v. de voorraad is weer / opnieuw uitverkocht, zone 30-borden i.p.v. zone-30-borden, aan dezelfde prijs i.p.v. tegen dezelfde prijs, 80 op 450cm i.p.v. 80 bij 450 cm. Verder ook fouten tegen het ontbreken van leestekens en het zondigen tegen de BIN-normen zoals het inlassen van spaties vóór een dubbele punt, een komma of een vraagteken. Verder kennen ook heel wat politici mij doordat ik hun al eens op fouten op hun website gewezen heb. En ook het comité P. En de openbare omroep, de Nederlandse omroepen en het Duitse ZDF (die me allen hebben laten weten dat men het apprecieert dat ik hun daarop wijs). Maar volgens gerechtspsychiater Chris Dillen ben ik ondanks al hetgeen ik gepresteerd heb en nog steeds presteer toch 'erg geestesgestoord'. Louter omdat het gerecht hem nu eenmaal gevraagd heeft een negatief verslag over mij te schrijven. Walgelijk!

Over de onbeschoftheid en ijdelheid van magistraten valt heel wat te schrijven. Laat ik het bij een recent feiten houden.

Op vrijdag 27 augustus jl. heb ik onderzoeksrechter Willocx (of is het Willockx?) een aangetekend schrijven gestuurd: 15 pagina's, alle met de hand geschreven daar hij weigert me mijn op 22 juli 2003 volledig ten onrechte in beslag genomen pc-installatie (waarde ca. 150.000 BEF) terug te bezorgen en ik bijgevolg geen teksten kan afdrukken. Wat de zin is van het in beslag nemen van een printer (en tal van andere zaken zoals een cd-rom 'route 2000' om reisroutes uit te stippelen en krantenbijdragen over klassenjustitie en over politici, agenten en magistraten die in opspraak gekomen zijn mag Joost weten. In het schrijven van die aangetekende brief heb ik, over verscheidene dagen gespreid, heel wat uren geïnvesteerd. En denkt u dat die man zich verwaardigd heeft erop te reageren? Raad eens! Met zijn collegae op café gaan is natuurlijk een aangenamer tijdverdrijf!
Op de vele vragen die ik hem gesteld heb, krijg ik geen enkel antwoord. Ook zijn collegae hebben zich nooit verwaardigd mijn vragen te beantwoorden. Ieder weldenkend mens zal nochtans beamen dat het daarbij om vragen gaan die wel degelijk een antwoord vereisen. Sommige daarvan hebben zelfs te maken met een moord en een aanslag: het gerecht gaat inderdaad zeer ver als het erom gaat stinkende zaakjes in de doofpot te stoppen en er te houden. Enkele voorbeelden:

De AGD schrijft me - overigens zonder enig medisch onderzoek - een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' toe. Volgens mij en al diegenen die me kennen ben ik echter kerngezond en 100% valide. Op mijn vraag aan welk(e) lichamelijk(e) gebrek(en) ik dan wel lijd, krijg ik ondanks veel aandringen van de AGD geen antwoord. Hoe kan ik dan de volgende vraag van mijn verzekeringsmaatschappij (Delta Lloyd Life) beantwoorden, die zich bij het bepalen van de premie die ik jaarlijks moet betalen op dat antwoord moet kunnen baseren: "Hebt u een lichamelijke invaliditeit? Zo ja, omschrijf."
Het is dan ook logisch dat ik die beslissing van de AGD aanvecht. Maar waarom neemt het gerecht het me dan kwalijk dat ik die beslissing aanvecht en werd ik om die reden al tot drie keer toe 'gecolloqueerd'? Waarom dwingt het gerecht de AGD niet tot het meedelen van de reden waarom ik volgens haar lichamelijk invalide ben?

Of nog:

Als ik volgens het gerecht wel degelijk zo lichamelijk invalide ben als de AGD beweert, waarom behandelt het gerecht me dan in de praktijk als iemand die helemaal niet lichamelijk invalide is en verwacht ook de politie dat ik me als een kerngezonde man gedraag? Vanwaar die inconsequentie?

Of nog:

Gerechtspsychiater Chris Dillen schrijft een volledig negatief verslag over mij (20 pagina's), waarin hij me o.a. 'erg geestesgestoord' noemt. Maar die man heeft me nooit ontmoet! Hoe kan dat? En in hoeverre kan zulke bewering in overeenstemming gebracht worden met al hetgeen ik de voorbije jaren op intellectueel vlak gepresteerd heb (winnen van het 'Groot Dictee der Nederlandse Taal' in Den Haag + andere dictees, alsook een aantal ereplaatsen, samenstellen van het 'Groot Nederlands Dictee' van Davidsfonds / Knack, schrijven van bijdragen over etymologie, vertalen en corrigeren van teksten, privéles geven, deelnemen aan quizzen, organiseren van tal van activiteiten zoals reünies met oud-Chiroleden, oud-leerlingen die aan mijn fietstochten hebben deelgenomen, oud-klasgenoten van het Mechelse Sint-Romboutscollege, ...)?
Bovendien hebben tal van andere psychiaters, die me met het oog op een tegenexpertise grondig onderzocht hebben en dat onderzoek dikwijls over meerdere dagen of zelfs weken gespreid hebben, verslagen geschreven die psychiater Dillen volledig tegenspreken. Hoe reageert u daarop?

Of nog:

Op 4 maart 1999 moest ik aanwezig zijn op het Bundesgerichtshof in Wenen, en dat in verband met een zaak tegen iemand die zich voor makelaar had uitgegeven maar in werkelijkheid een gemene oplichter was. Van die man hadden we een huis gekocht, maar we werden voor (omgerekend) meerder miljoenen franken opgelicht. Van het Mechelse gerecht moest ik die dag in de psychiatrische instelling in Duffel verblijven, zodat ik niet bij die rechtszaak aanwezig kon zijn, al had ik daarvoor een aangetekend schrijven ontvangen waain stond dat mijn aanwezigheid daar vereist was. Het Mechelse gerecht heeft zich zelfs niet verwaardigd met het Bundesgerichtshof contact te nemen. Mijn afwezigheid werd door de rechter dan ook als onterecht beschouwd, waardoor ik die rechtszaak per definitie verloor. Wat is de reactie van het Mechelse gerecht daarop?

Of nog:

Mogen rechters zomaar ongestraft alle mogelijke onzin uitkramen ('uit hun botten slaan' vond ik hier treffender, maar dat is nu eenmaal geen Standaardnederlands) zonder dat ze zich daarvoor hoeven te verantwoorden? Hierbij denk ik aan de totaal ongepaste uitlatingen van rechter Van Meulder als zou ik te kwader trouw gehandeld hebben, van onderzoeksrechter Dirk Thys (of is het Thijs?) als zou ik me aan misbruik van telecommunicatie en belaging schuldig gemaakt hebben en van rechter André Van Praet als zou ik me aan laster en eerroof schuldig gemaakt hebben. Laatstgenoemde had zelfs het lef mij de vraag te stellen - en dan nog in het bijzijn van mijn moeder - 'Beseft u dat u ziek bent?' Als er toen íémand ziek was, was hij het zelf! In elk geval tergziek. En van regelrechte leugens, leugens die nochtans zwart op wit te bewijzen zijn, is hij ook niet vies.
Zij die mij echt kennen, weten maar al te best dat ik niet diegene ben die zich schuldig maakt aan datgene wat die kerels zomaar zonder enig bewijsmateriaal beweren.

Of nog:

Als je gedurende ruim veertig dagen in een psychiatrische instelling moet verblijven zonder dat er van medicatie, therapie of wat dan ook sprake is, maar dat je elke dag van de morgen tot de avond op je kamer verblijft om er datgene te doen waarin je zelf zin hebt (in mijn geval me verdiepen in boeken i.v.m. taal, taalwetenschap en spelling en teksten schrijven), wat is dan de zin van zo'n opname? (Op deze plaats vermeld ik ook nog eens de komedie die opgevoerd werd door me daar naartoe te voeren met een ziekenwagen - die nota bene uit het verre Wijnegem moest komen! - en waarbij de factuur - die ik echter nooit betaald heb en ook nooit zal betalen! - de vermelding URGENTIE bevatte. Als het inderdaad om urgentie ging, waarom moest ik dan eerst twee uur in een politiecel in Sint-Katelijne-Waver opgesloten worden - waar ik helemaal niet als een lichamelijk invalide behandeld werd maar als een gevaarlijk man die zelfs zijn das en broeksriem moest afgeven! - en heb ik voor de rest van de dag geen dokter meer gezien?)

En met zulke vragen zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan. Onderzoeksrechter Willocx (of is het Willockx?) heb ik er in elk geval nog meer voorgelegd. Maar ze blijven alle onbeantwoord. De reden ligt voor de hand: hij kan me niet tegenspreken maar alleen maar gelijk geven, maar dan lijden hij en zijn collegae gezichtsverlies, met alle gevolgen van dien, iets wat hij natuurlijk te allen prijze wil vermijden. Moed en rechtvaardigheid zijn nu eenmaal geen karaktereigenschappen van te kwader trouw handelende magistraten.

Mijn aangetekend schrijver aan de Mechelse procureur Paul Lenaerts d.d. 29 juni 2005 is eveneens onbeantwoord gebleven. Dat het schrijven van aangetekende brieven mij een massa geld en tijd kost (zelfs extra tijd omdat ik bij gebrek aan een printer alles met de hand moet schrijven), raakt hun koude kleren niet eens. Zij denken blijkbaar dat ik dat alles voor mijn plezier doe en dat ik die brieven uit pure verveling schrijf. De waarheid is echter totaal anders: doordat ik zo veel tijd moet investeren in het schrijven van al die brieven en e-mails, kan ik onvoldoende tijd besteden aan mijn vrouw en mijn moeder. En nochtans is dat nodig: mijn moeder is in haar 85ste levensjaar en heeft geregeld mijn hulp nodig (o.a. om haar in en uit bad te helpen, om wonden te verzorgen, om boodschappen te doen, om fysiek zwaar werk te doen (bv. zakken aardappelen dragen en zware voorwerpen verplaatsen), om betalingen te doen, om de meterstand van water enz. op te nemen, om televisiezenders op hun juiste plaats te leggen, om kapotte lampen te vervangen, om de verwarming te regelen, om haar Duitse volksmuziek en soortgelijke Nederlandstalige muziek te laten horen (die op onze nationale radio- en tv-zenders met hun Engelse brol zelden of nooit te beluisteren is), .... Ook andere mensen hebben de voorbije dagen op
ij een beroep gedaan om hun tv-zenders opnieuw op hun vertrouwde plaats te leggen na de herschikking die Telenet op 3 september jl. heeft doorgevoerd. Of om hen te helpen bij het invullen van hun belastingaangifteformulier. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Mijn vrouw zou ik, gezien haar psychische toestand, nooit alleen mogen laten, maar dat is in de praktijk natuurlijk ondoenbaar: wij zijn geen Siamese tweeling. Wanneer ik haar niet in mijn onmiddellijke nabijheid weet, ben ik dan ook altijd ongerust. U kunt zich dan ook indenken hoe ik me momenteel voel nu ik geen andere uitweg meer zie dan een honger- en dorststaking te beginnen, waarbij ik ver uit haar buurt zal zijn en geen contact met haar kan hebben. En dat mijn moeder ook erg ongerust en bezorgd om mij zal zijn, besef ik eveneens maar al te best. Het gerecht - 'ongerecht' zou hier een juister woord zijn - laat me echter geen andere keuze.

Dat ik deze informatie op grote schaal verspreid en o.a. aan zoveel mogelijk politici en aan de media bezorg, komt doordat er in dit land blijkbaar geen enkele persoon of instantie is bij wie ik hiervoor terechtkan en die aan deze wantoestanden - die enorm menselijk leed tot gevolg hebben - paal en perk stellen. Gelijk welke ombudsman, gelijk welke minister, of ministerieel kabinet, slachtofferhulp, de hoge raad voor de justitie, het parket, de procureur en noem maar op: bij werkelijk niemand kan ik terecht. En het aantal advocaten dat ik al in de arm genomen heb, kan ik niet meer tellen. Het zijn er in elk geval meer dan tien. Of is het misschien de caissière uit de Aldi of de loodgieter die ooit eens herstelling heeft uitgevoerd bij wie ik mijn beklag moet doen over deze wanpraktijken? In wat voor land leven wij dat je voor dergelijke wanpraktijken NERGENS terechtkan? Moet men er dan verwonderd over zijn dat mensen die daarvan het slachtoffer zijn radeloos en depressief worden en theatraal gedrag vertonen? Zij die hierop 'ja' durven antwoorden, zijn ofwel te kwader trouw ofwel kunnen ze zich niet inleven in de situatie van de personen die er het slachtoffer van zijn.

Ik ben dus aan een honger- en dorststaking begonnen. Dat is misschien onverantwoord tegenover mijn psychisch zieke echtgenote en tegenover mijn moeder, maar de situatie waarin ik me nu al zo veel jaren bevind en die nog van jaar tot jaar en nu zelfs van maand tot maand verergert, wordt immer hachelijker en geen enkele van mijn reeds meer dan tien advocaten is erin geslaagd paal en perk te stellen aan de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben. Als dat tenminste al ooit in hun bedoeling gelegen heeft, iets wat bij sommigen, o.m. bij mr. Hugo Andries uit Turnhout en mr. Rudi Beeken uit Tielt-Winge, zeker niet het geval was. Mijn echtgenote is psychisch ziek geworden als gevolg van de pesterijen waarvan ik al ettelijke jaren het slachtoffer ben en die mijn levenswijze grondig veranderd hebben. Haar toestand wordt steeds ernstiger, iets waarop vrienden en kennissen me trouwens geregeld attent maken. Iedereen die met haar in contact treedt, merkt dit al na enkele ogenblikken, en dit zowel aan haar manier van zich gedragen als aan haar 'spreken'. Ze lijdt o.a. aan geheugenverlies, oriëntatiestoornissen en echolalie. Over haar gedragingen zou ik verscheidene pagina's kunnen vullen: net niet onder een auto lopen, ongecontroleerd pillen slikken wanneer ik er geen toezicht op kan houden, laden en deuren (voor- en achterdeur, van koelkast, ...) laten openstaan, gastoevoer van fornuis vergeten af te sluiten, een lege waterketel op het vuur zetten, ergens naar het toilet gaan en daarna de weg niet meer terugvinden, radio en tv niet kunnen bedienen, kortsluiting veroorzaken, allerhande zaken uit haar handen laten vallen, haar rok of broek niet goed vastmaken zodat die afvalt, op een horloge de tijd niet kunnen aflezen, voorwerpen (bril, gebit, boek, schaar, portemonnee, ...) verloren leggen, lezen door constant met de vinger over het blad te schuiven of een kaartje te gebruiken dat ze steeds lager schuift, zich als gevolg van haar extreme onhandigheid aan alles en nog wat verwonden, bij het eten bestek van tafel of uit haar handen laten vallen, niet meer kunnen schrijven (tracht haar 'letters' maar eens te ontcijferen!), nagenoeg niets verstaanbaars kunnen zeggen en anderen niet verstaan, niet eens beseffen dat men tegen haar spreekt, bij het zitten onafgebroken met het hoofd schudden en met handen, knieën en benen bewegen, niet kunnen fietsen, moeilijk met geld kunnen omgaan (en alvast geen betaalkaarten), problemen met het gebruik van sleutels, voortdurend onverstaanbaar voor zich uit praten, toneel en feuilletons op tv als werkelijkheid beschouwen, kinderlijk gedrag (bv. van pret voor de tv liggen te applaudisseren wanneer iemand een lied gezongen heeft of een acrobatische prestatie geleverd heeft), de ganse avond lachen nadat haar meegedeeld werd dat haar vader overleden was (wat bewijst dat ze zich de werkelijkheid niet realiseert), alle onzin die men haar voor de grap vertelt voor waarheid aannemen, toen ze in Keerbergen na een begrafenis eens op eigen houtje de zaal verliet waar de koffietafel plaatshad is ze zodanig verloren gelopen dat we gedurende twee uur naar haar hebben moeten zoeken, van financiële zaken (belastingen, enz.) is ze niet op de hoogte, de centrale verwarming kan ze niet in- of uitschakelen, in een lift omklemde ze ooit de spiegel die aan de achterkant bevestigd was en het heeft me toen heel wat moeite gekost om haar daarvan los te maken en om te draaien om uit de lift te stappen, enz. enz. En uiteraard kan ze niet met een pc werken.

Naast de psychische toestand van mijn echtgenote hebben de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben ons de voorbije twintig jaar ook miljoenen en miljoenen franken gekost, wat enerzijds te wijten is aan ons beider inkomensverlies en anderzijds aan de advocaten- gerechts- en dokterskosten, die ons tot op heden echter nog altijd niets hebben opgeleverd. En het door de schuld van het Mechelse gerecht op 4 maart 1999 niet op de rechtbank in Wenen aanwezig kunnen zijn heeft ons nog eens enkele miljoenen franken extra gekost. Maar dat raakt natuurlijk die smakkers van magistraten hun koude kleren niet. Ze zullen er alvast geen pint minder om drinken.

Daar het zo laag is, hoef ik ik ons inkomen niet onder stoelen of banken te steken. Voor de voorbije maand augustus hebben mijn vrouw en ik samen een inkomen van 1619 euro ontvangen: voor mij een pensioen van 1210 euro en voor mijn echtgenote een werkloosheidsuitkering van 409 euro. En dat voor mensen die beiden in hun 60ste levensjaar zijn en van opleiding respectievelijk leraar Germaanse talen en secretaresse. Aan mijn huidige raadsman heb ik in juni nog 5.600 euro aan ereloon betaald en mr. Beeken, die me in december 2003 zonder enige aanvaardbare reden als een baksteen heeft laten vallen en hoegenaamd niets gedaan heeft waarvan ik beter geworden ben, heeft me naar schatting 3.000 euro gekost. En dan heb ik me nog een nieuwe pc ter waarde van meer dan 2.000 euro moeten aanschaffen omdat onderzoeksrechter Thys (of is het Thijs?) op 22 juli 2003 volledig ten onrechte mijn ganse pc-installatie in beslag heeft laten nemen. Mensen die aan de lopende band pakken geld opstrijken - en daar bovendien weinig of niets hoeven voor te presteren -, in het geld zwemmen en op geen euro hoeven te kijken, beseffen niet hoe het is te moeten leven zoals mijn vrouw en ik dat noodgedwongen moeten doen.

In de huidige omstandigheden rest mij niets anders dan een honger- en dorststaking te houden, hoezeer ook mijn vrouw en mijn moeder daaronder lijden en er het slachtoffer van zijn. Laat dit onverantwoord zijn, maar ik kan dit leven, waarbij ik al twintig jaar door de AGD en het gerecht gepest word - en ze weten van geen ophouden, integendeel - niet meer aan. Het ondermijnt zowel mijn lichamelijke als mijn geestelijke gezondheid. Doordat ik constant met die pesterijen te maken heb en smakkers als Dillen, Pastijn, Van Rooy, Willocx (of is het Willockx?), Van Meulder, Van Praet, Beeken, Thys (of is het Thijs?), enz. door mijn gedachten flitsen, rendeert mijn werk al lang niet meer zoals het hoort en zoals het ooit was. Mijn reputatie van perfectionist ben ik daardoor meer en meer aan het verliezen: ik stel inderdaad vast dat ik bij mijn werk meer en meer fouten maak als gevolg van concentratieverlies. Mentaal kan ik het niet meer aan. Journalist Marc Van Impe (medeauteur van het boek 'De pest op school', waarin ook mijn verhaal werd opgenomen) heeft het inderdaad bij het rechte eind gehad toen hij een paar jaar geleden een bijdrage geschreven heeft onder de titel 'Goede leerkrachten worden monddood gemaakt en psychisch genekt'. Hij wist toen al dat mijn opname in een psychiatrische instelling totaal onterecht was en bedoeld was om me te intimideren.

En nu? Alleen mijn advocaat heb ik meegedeeld waar ik naartoe ben. Bij de 'broeders van liefde', bij de AGD en bij het gerecht weet men maar al te best dat er in werkelijkheid nooit enige reden geweest is om mij lichamelijk invalide te verklaren, dat ik een idealistisch ingestelde leraar was die bij zijn leerlingen en hun ouders een zeer goede reputatie genoot en nog steeds geniet, dat ik nooit in een psychiatrische instelling thuishoorde, dat ik helemaal niet gestesgestoord ben, dat ik uiterst taalvaardig ben, dat er helemaal geen reden was om gelijk wat van mijn bezittingen in beslag te nemen en dat ik bijgevolg bijzonder onrechtvaardig behandeld geweest ben. En dat is nog zeer zacht uitgedrukt. Dat houdt in dat een rehabilitatie redelijkerwijze niet kan uitblijven. Mijn advocaat moet dan ook in het bezit gesteld kunnen worden van een document, waarop erkend wordt dat men tegenover mij zwaar in de fout gegaan is en waarop die rehabilitatie in niet mis te verstane bewoordingen vermeld wordt. Wanneer hij datin zijn bezit heeft, kan hij mij daarvan op de hoogte stellen. Daar ik mr. Beeken voor zijn werk (?) - waaraan ik volstrekt niets gehad heb - meer dan behoorlijk betaald heb, beschouw ik ook hem nog steeds als mijn advocaat en heeft hij het recht niet zich in die hoedanigheid terug te trekken maar is het zijn verdomde plicht mijn belangen verder te behartigen. Zeker in de huidige omstandigheden.

Zij die mij in het verleden al zo dikwijls afgeraden hebben - misschien wel met de beste bedoelingen - een honger(- en dorst)staking te houden, hebben mij verkeerde raad gegeven: hadden ze me toen in mijn protestactie eerder gesteund, dan had ik me vandaag niet in deze uitzichtloze situatie bevonden. Wat zijn / waren de drie mogelijkheden?
1. Ik houd geen honger(-en dorst)staking of beëindig ze voortijdig: dat is de situatie waarin ik me momenteel bevind: ondraaglijk voor mezelf en moeten toezien hoe mijn echtgenote en mijn moeder daar eveneens onder lijden. Dus de slechtst mogelijke keuze.
2. Ik houd een honger(-en dorst)staking en houd ze vol:
-ofwel leidt ze tot het gewenste resultaat (mede door de medewerking van de media die er de nodige ruchtbaarheid aan geven, net zoals ze dat in zo veel andere gevallen van protestacties zoals betogingen en stakingen allerhande ook doen) en word ik in ere hersteld;
-ofwel overleef ik ze niet EN BEN IK UIT MIJN LIJDEN VERLOST. Van financiële problemen waarmee ik nu opgezadeld zit, ben ik dan eveneens verlost. Wie dit niet inziet, is iemand die zich bij gebrek aan ervaring niet in mijn situatie kan inleven en bijgevolg ook niet beseft wat ik de voorbije 20 jaar en tot op de dag van heden allemaal heb moeten doorstaan. Aan mijn echtgenote en mijn moeder hoeft men me niet te herinneren: in de huidige omstandigheden ben ik voor hen ook geen steun, eerder het tegendeel is het geval.
Was ik een crimineel, dan had het geen zin zulke actie te voeren en dan zou ik niet de steun genieten van de bevolking. Maar ik heb een 100% zuiver geweten, weet dat de bevolking, die ervan overtuigd is dat ik het slachtoffer ben van wanpraktijken, achter mij staat, en weet ook dat de verantwoordelijken ('broeders van liefde', AGD, gerecht, .
.) dat zelf ook maar al te best beseffen. En die laatsten beseffen eveneens dat mijn eventuele dood onmogelijk uit het nieuws gehouden kan worden en dat ze door de bevolking als de schuldigen aangewezen zullen worden. Ik ben misschien wel geen BV, maar toch ook niet iemand wiens dood zomaar ongemerkt voorbij zal gaan. Daarvoor heb ik in mijn leven te veel gepresteerd en te veel verantwoordelijke functies uitgeoefend.

In heel deze zaak beschouw ik momenteel onderzoeksrechter Willocx (of is het Willockx?) als de allereerste verantwoordelijke, niet alleen omdat hij zo onbeschoft is niet op mijn e-mails en aangetekende brief te reageren maar ook omdat hij er verantwoordelijk voor is dat ik hetgeen op 22 juli 2003 ten onrechte bij mij thuis in beslag genomen werd (met een waarde van ca. 150.000 BEF), nog steeds niet terug heb. Het gemis van mijn printer is er ook de oorzaak van dat mijn ogen er sindsdien enorm op achteruitgegaan zijn: daar ik geen teksten meer kan afdrukken, ben ik genoodzaakt veel meer aan het scherm van mijn pc te zitten dan vroeger. Dat wordt ook bevestigd door de oogarts bij wie ik te rade geweest ben. Daardoor moet ik ook veel meer met de hand schrijven. Ten slotte wordt door het gemis van mijn printer ook mijn werk, dat hoofdzakelijk op het gebied van taal en spelling te situeren is, in hoge mate geboycot. En daarbij hoort eveneens het samenstellen van de teksten voor het Groot Nederlands Dictee, veruit de grootste spellingwedstrijd in het gehele Nederlandse taalgebied, dat met selectieplaatsen in Nederland, het Groothertogdom Luxemburg en Frankrijk zelfs een internationale uitstraling heeft. Een brief die ik als afgevaardigde van de oud-leerlingen van het Sint-Romboutscollege van de promotie 1965 opgesteld heb om hen ertoe aan te zetten op zondag 18 september a.s. aanwezig te zijn op de oud-leerlingendag, kan ik niet afdrukken en dus niet via de post versturen. Alleen diegenen van wie ik over een e-mailadres beschik, heb ik die brief kunnen bezorgen. Daar we 40 jaar geleden aan het Sint-Romboutscollege onze humaniorastudies beëindigd hebben, hadden we er een jubileum te vieren. Door de situatie waarin ik me bevind, zal zelfs ik er niet aanwezig zijn. En ik vermoed dat er van de promotie 1965 dan ook weinig of geen mensen naartoe zullen gaan. Waaruit blijkt welke grote gevolgen de absurde en onverantwoorde koppigheid van een onderzoeksrechter kan hebben.

In mijn leven heb ik in verscheidene verenigingen bestuursfuncties waargenomen, die ik echter alle heb moeten opgeven als gevolg van de situatie waarin ik me bevind en de pesterijen waarvan ik het slachtoffer ben. Momenteel is onze Davidsfondsafdeling op zoek naar nieuwe bestuursleden en wijkverantwoordelijken. Zo heeft o.a. de wijkverantwoordelijke van de wijk waarin ik woon onlangs ontslag genomen. Een bestuursfunctie interesseert me wel, maar de situatie waarin het gerecht me gebracht heeft, laat me niet toe ze te aanvaarden. En dat geldt voor zovele activiteiten waar ik in normale omstandigheden nog heel wat nuttig werk had kunnen verrichten.

Hen die op de hoogte zijn van wat ik met het gerecht allemaal heb meegemaakt, zal het niet verwonderen als ik hier schrijf dat ik voor de rest van mijn leven niet het minste vertrouwen in het gerecht meer heb. En uit mijn gesprekken hierover is gebleken dat heel wat mensen over het gerecht net dezelfde mening hebben als ik. In dit verband citeer ik de volgende zinnen, die ik in een magazine van september 2005 gelezen heb. Sommigen die deze e-mail ontvangen, zullen ze misschien bekend voorkomen: In een normaal land beschermt het gerecht de samenleving tegen de criminelen. in België is het omgekeerd. Niet de schuldigen worden vervolgd, maar de mensen die hun wandaden aan de kaak stellen. De auteur van deze zinnen heeft hier de spijker op de kop geslagen, net zoals journalist Marc Van Impe dat gedaan heeft met zijn hierboven geciteerde titel van een van zijn bijdragen.

Iedereen die mijn teksten leest, zowel mijn e-mails i.v.m. de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben als die voor het Groot Nederlands Dictee, zal het erover eens dat die niet geschreven kunnen zijn door iemand die erg geestesgestoord is. Wie dat wel beweert, zoals gerechtspsychiater Chris Dillen doet, is ofwel te kwader trouw ofwel zelf erg geestesgestoord. Een andere mogelijkheid is er niet.

Buiten de verslagen en attesten van dokters allerhande zijn er nog de vele honderden mensen die voor mij willen getuigen. Maar die getuigenissen hebben de AGD en het gerecht steeds genegeerd aangezien ze slechts één doel voor ogen hadden: mij te allen prijze liquideren. En dus konden ze positieve getuigenissen missen als de pest. Alleen al wat e-mails betreft heb ik sinds de inbeslagneming van mijn vorige pc een massa teksten ontvangen die positief zijn voor mij. Het ligt in mijn bedoeling er onmiddellijk na deze e-mail zo veel mogelijk van door te sturen. Maar ik vermoed dat het aantal e-mails dat ik binnen een bepaalde periode kan versturen beperkt is. Zolang ik die grens niet bereikt heb, stuur ik ze door. (Ter informatie: deze e-mails worden naar zo'n 300-tal e-mailadressen gestuurd.)

Zij die bij de 'broeders van liefde', de AGD en het gerecht schuld hebben aan de onmenselijke situatie waarin ik me bevind - maar ook de laffe en bijzonder onbeschofte ex-minister van Volksgezondheid Magda Aelvoet (die zich bovendien aan laster en eerroof aan mijn adres bezondigd heeft en met 'De heer Lamberts beweerd' aantoont dat ze niet eens zonder d/t-fouten kan schrijven), de te kwader trouw handelende gerechtspsychiaters Pastijn en Dillen en mr. Rudi Beeken behoren daarbij - zullen erover beslissen dat ik de honger- en dorststaking die ik begonnen ben al dan niet overleef: mijn lot - en dus ook dat van mijn psychisch zieke echtgenote - ligt in hun handen. Dat de media vooral de vorige zin onthouden, voor het geval later de verantwoordelijken voor mijn dood aangeduid moeten worden. Het gaat niet om de eerste honger- en dorststaking die ik aankondig, maar elke actie van die aard is schadelijk voor iemands gezondheid, zeker wanneer men na enkele dagen uitdrogingsverschijnselen begint te vertonen, iets wat bij mij al verscheidene keren het geval is geweest. Totnogtoe hebben mensen me er altijd kunnen toe bewegen die actie na een aantal dagen te beëindigen (met beloften die later echter nooit werden nagekomen), maar daar zullen ze niet blijven in slagen: mijn verbittering om het mij aangedane onrecht wordt alsmaar groter. Nu ik als gevolg van die niet aflatende pesterijen vanwege het gerecht ook mijn nochtans erg gewaardeerde activiteiten op taalkundig vlak moet stopzetten en de financiële problemen steeds toenemen, zie ik er steeds meer tegen op nog verder in deze onrechtvaardige wereld te leven: mijn incasseringsvermogen is misschien wel groter dan bij de meeste mensen, maar het kent toch ook zijn grenzen. De zomervakantie is nog maar net voorbij en er zijn al twee rechtszaken tegen mij: op 13 september voor het vredegerecht in Schilde omdat ik - nochtans terecht - weiger de factuur van Ambuce te betalen voor het door mij absoluut niet gewilde vervoer per ziekenwagen naar de psychiatrische instelling in Duffel (cf. supra) en op 19 september voor de correctionele rechtbank in Mechelen omdat ik me met hand en tand blijf verzetten tegen de beslissing van de AGD, die me lichamelijk invalide verklaard heeft. En je houdt het niet voor mogelijk wat de corrupte AGD-controlearts Michel Verhulst en zijn kompaan Dirk Gysels via het gerecht van mij eisen omdat ik hun blijf vragen naar de precieze reden van de lichamelijke invaliditeit die ik volgens hen heb en omdat ik hun wanpraktijken openbaar maak in het boek 'De pest op school: elk 50.000 euro!!! Overal ter wereld wordt iemand die lichamelijk invalide verklaard wordt, ook meegedeeld aan welk(e) lichamelijk(e) gebrek(en) hij of zij lijdt. Behalve in Vlaanderen! Als die AGD-controleartsen geen smakkers zijn, wie dan wel?
En als elke Vlaming gelijk is voor de wet, waarom is het voor mijn tegenstanders dan een fluitje van een cent om mij voor alles en nog wat voor de rechtbank te dagen, maar worden al mijn klachten (een massa brieven en e-mails aan het gerecht, aan de hoge raad voor de justitie en aan de minister van justitie, klachten bij de politie en via verscheidene rijkelijk betaalde advocaten) zonder gevolg geseponeerd? Volgens heel wat mensen ben ik veel te braaf, wat er de reden van is dat men zo met mij solt.

Wat ook niet onbelangrijk is om te vermelden: ik ben geen dokter en weet dan ook niet of hetgeen ik de jongste tijd steeds meer ervaar en voel (o.a. hoorbare en sterk verhoogde palpitatie, gebrek aan eetlust, concentratie- en slaapstoornissen, verhoogde bloeddruk), symptomen zijn van een nakende hartaanval. In dit verband denk ik constant aan mijn vorig jaar overleden leeftijdsgenoot Erik Moris uit Keerbergen, die me tijdens een barbecue met onze vroegere klasgenoten aan het Sint-Romboutscollege zowat een jaar geleden soortgelijke gewaarwordingen beschreef. Ook hij was voortdurend het slachtoffer van pesterijen - in zijn geval vanwege de gemeentelijke overheid -, werd ook geregeld met het gerecht geconfronteerd en leed er psychisch onder, hoewel hij dat zo veel mogelijk probeerde te verbergen. Op 20 december is hij plots in elkaar gestuikt en overleden. Evenals ik was hij kerngezond en nooit ziek. Maar in tegenstelling tot mij haalde hij met zijn acties en rechtszaken wel geregeld de kranten.

Eindigen doe ik - hoewel ik i.v.m. de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben nooit uitgeschreven geraak - met een verwijzing naar twee recente krantenartikelen die me onlangs onder ogen gekomen zijn:
-"Steeds meer mensen bellen Zelfmoordlijn". Hierin lees je dat België het tweede hoogste aantal zelfdodingen van West-Europa heeft, nl. drie per dag, en dat het aantal zelfmoordpogingen op 45 per dag geschat wordt. Wedden dat deze aantallen drastisch zouden dalen, mocht er minder gepest worden, mochten idealisme en werklust eerder geapprecieerd worden dan dat ze bestreden worden en mocht het gerecht eens meer naar rechtvaardigheid streven in plaats van corrupte machthebbers de hand boven het hoofd te houden en de ware slachtoffers als daders te beschouwen? Maar dat vereist wel een grondige mentaliteitswijziging bij de magistraten: dat veronderstelt dat ze hun hautaniteit opgeven, dat ze uit hun ivoren toren treden en zich als gewone mensen gaan gedragen. Wat per definitie inhoudt dat ze zich ervan bewust worden dat ze ook hun gebreken hebben en dat ze niet onfeilbaar zijn.
-"Nederlands gerecht veroordeelde willens en wetens onschuldige". De bijdrage begint met "Een Nederlander zat vier jaar onschuldig in de cel voor moord, omdat het Openbaar Ministerie bewust ontlastende informatie achterhield". Dit is een van de vele bijdragen die ik in de loop der jaren verzameld heb. Ze tonen aan dat gerechtelijke uitspraken hoegenaamd geen garantie voor rechtvaardigheid bieden.
En krantenartikelen waarbij magistraten, politici, agenten en andere mensen met een voorbeeldfunctie in opspraak komen, zijn de voorbije jaren schering en inslag geweest. Vandaag nog op de voorpagina van 'Gazet van Antwerpen': "Nog meer corruptie bij politie Rupel - Tien agenten nemen steekpenningen aan". Binnenin is er een ganse pagina aan gewijd, waarbij nog vermeld wordt dat er nog een ander onderzoek loopt tegen een agent. En dat soort mensen staat boven mij, intimideert mij, wil mij de les spellen en maakt mij het leven meer dan zuur!


Ingeval van overlijden heb ik de uitdrukkelijke wens dat postuum herinnerd wordt aan mijn uitgesproken Vlaamsgezindheid en mijn katholieke geloofsovertuiging. De Vlaamse leeuw en het AVV-VVK mogen daarbij niet ontbreken.

Hoogachtend

Jozef Lamberts

PS. Mijn echtgenote en mijn moeder zijn er niet van op de hoogte dat ik aan een honger- en dorststaking begonnen ben. Ze zullen vanmiddag vergeefs op mij wachten en niet weten wat er met mij aan de hand is. Ik heb het hun niet durven vertellen.


Jozef Lamberts
jozef.lamberts@wol.be

In deze disclaimer wordt verstaan onder:
de webpagina: iedere webpagina waarin de uitgever een hyperlink naar deze disclaimer opneemt met de intentie deze disclaimer daarop te laten gelden;
de uitgever: het ANTIPESTTEAM
gebruik(en): onder meer inladen, inloggen, opvragen, raadplegen, lezen, bekijken, beluisteren, bewerken, invullen (van formulieren), verzenden, (tijdelijk) kopiëren, bewaren, doorzenden, verspreiden, van diensten gebruik maken, plegen van rechtshandelingen (bijv. kopen, huren);
u: de al dan niet vertegenwoordigde natuurlijke of rechtspersoon die de webpagina gebruikt;
de inhoud: onder meer teksten, afbeeldingen, hyperlinks, geluids- en/of videofragmenten en/of andere objecten;
schade: directe of indirecte schade van welke aard dan ook, onder meer verloren data en zaken, gederfde omzet, winst of ander economisch nadeel. Het onderstaande is van toepassing op de webpagina.
Door de webpagina te gebruiken stemt u in met deze disclaimer. De uitgever spant er zich voor in de inhoud van de webpagina regelmatig te actualiseren en/of aan te vullen.
Ondanks deze zorg en aandacht is het mogelijk dat de inhoud onvolledig en/of onjuist is.
De uitgever verschaft de inhoud van de webpagina in de staat waarin deze zich feitelijk bevindt, zonder garantie of waarborg ten aanzien van de deugdelijkheid, geschiktheid voor een bepaald doel of anderszins.
De inhoud is experimenteel en voor particulier gebruik bedoeld.
De uitgever is niet aansprakelijkheid voor schade die is of dreigt te worden toegebracht en voortvloeit uit of in enig opzicht verband houdt met het gebruik van de webpagina of met de onmogelijkheid de webpagina te kunnen raadplegen.
De uitgever mag de webpagina naar eigen inzicht en op ieder door hem gewenst moment (laten) veranderen of beëindigen, met of zonder voorafgaande verwittiging. De uitgever is niet aansprakelijk voor de gevolgen van verandering of beëindiging. Behoudens deze disclaimer, is de uitgever niet verantwoordelijk voor kenbaar aan de webpagina gekoppelde bestanden van derden. Koppeling houdt geen bekrachting van die bestanden in. Ongeautoriseerd of oneigenlijk gebruik van de webpagina of de inhoud daarvan kan een inbreuk op intellectuele rechten, regelgeving m.b.t. privacy, publicatie en/of communicatie in de breedste zin van het woord opleveren. U bent verantwoordelijk voor al hetgeen u vanuit de webpagina verzendt. De uitgever behoudt zich het recht voor om u de toestemming te ontzeggen de webpagina te gebruiken en/of van bepaalde diensten die op de webpagina zijn aangeboden, gebruik te maken. In aansluiting daarop kan de uitgever de toegang tot de webpagina monitoren. U zal de uitgever, diens werknemers, vertegenwoordigers, licentiehouders, handelspartners en de auteur van deze disclaimer beschermen tegen en vrijwaren van gerechtelijke en buitengerechtelijke maatregelen, veroordelingen e.d., inclusief de kosten voor rechtsbijstand, accountants e.d. die door derden zijn ingesteld ten gevolge van of gerelateerd aan uw gebruik van de webpagina, uw inbreuk op welke wettelijke regeling dan ook of de rechten van derden.
Het ANTIPESTTEAM heeft het recht lezersbrieven al dan niet te plaatsen, in te korten, te bespreken of te becommentariëren.
Het ANTIPESSTEAM is niet verantwoordelijk voor de inhoud voor de lezersbrieven of het gastenboek.Alle partijen of belanghebbenden hebben het recht een weerwoord, een recht van antwoord te plaatsen mits op voldoende wijze de juistheid van de bewering wordt aangetoond.Wij sluiten alle aansprakelijkheid uit voor enigerlei directe of indirecte schade, van welke aard dan ook, die voortvloeit uit of in enig opzicht verband houdt met het gebruik van deze site of met de tijdelijke onmogelijkheid om deze site te kunnen raadplegen.
Het APT wijst alle mogelijke garanties af in verband met informatie die op deze website wordt verstrekt, en aanvaardt evenmin verantwoordelijkheid voor beslissingen die op basis van deze informatie door de lezers worden genomen.
Het APT is in geen geval aansprakelijk voor bijzondere, indirecte of gevolgschade door gebruiksderving, gegevensverlies of winstderving, zij het in de vorm van een contractuele daad, nalatigheid of andere daad, die voortkomt uit of verband houdt met het gebruik van de hier verstrekte informatie.
Links naar andere websites vanaf APT, verwijzing naar een product, proces of dienst met handelsnaam, handelsmerk, fabrikant of anderszins vormt of impliceert geen goedkeuring of aanbeveling van die sites en de daarbij behorende informatie.Wij sluiten alle aansprakelijkheid uit voor enigerlei directe of indirecte schade, van welke aard dan ook, die voortvloeit uit of in enig opzicht verband houdt met het gebruik van deze website, of met de tijdelijke onmogelijkheid om de site te kunnen raadplegen. Wij zijn ook niet aansprakelijk voor directe of indirecte schade die het gevolg is van het gebruik van informatie die door middel van deze site verkregen is.
Het ANTIPESTTEAM aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor de inhoud van de door derden aangeboden informatie op de website.
Hieronder valt onder meer, maar niet uitsluitend, het inbreuk plegen op auteursrechtelijk beschermde werk(en) of het anderszins in strijd handelen met de intellectuele eigendomsrechten van derden.
Het ANTIPESTTEAM aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor directe of indirecte schade ontstaan door de inhoud van de - al dan niet door derden aangeboden- informatie op de website van Het ANTIPESTTEAM, behoudt zich dan ook het recht voor om de door derden aangeboden informatie te wijzigingen en/of te verwijderen, indien de door derden aangeboden of reeds geplaatste informatie in strijd is met de wet, de belangen van overige internetgebruikers, of andere derden. Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigd, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zonodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren (i) ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling of (ii) voor eigen oefening, studie of gebruik welk(e) niet strikt privé van aard is of (iii) voor het overnemen in enig dag-, nieuws- of weekblad of tijdschrift (al of niet in digitale vorm of online.
Het APT is niet verantwoordelijk voor de juistheid van de aangeboden inhoudelijke teksten van de lezersbrieven of het gastenboek.
Bij geschillen zijn alleen de rechtbanken van Turnhout bevoegd.

Het ANTIPESTTEAM

----------------------------------------------------