Lezersbrieven

Het ANTIPESTTEAM is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de lezersbrieven, heeft het recht lezersbrieven in te korten en geeft alle partijen de kans een weerwoord te plaatsen.
Zie voor een volledige informatie onze disclaimer.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoboken, 7 oktober 2005

Betreft : Pesterijen in het Sint-Agnesinstituut, kloosterstraat 72 te 2660 Hoboken

aan het antipestteam,

Met dit schrijven hoop ik gehoor en hulp te krijgen voor onze 17-jarige dochter die op het school gewoonweg is buitengepest.

De reden hiervan is dat haar beste vriendin 'xxxxxxx' haar voor de gehele school belachelijk gemaakt heeft omdat zij lichamelijk niet geschikt zou zijn voor deel te nemen aan pikante fotosessies waar de andere leerlingen zich wel kandidaat wilden voorstellen.

Bij begin en einde van de schooluren staan een hele bende vooral noord afrikanen opgesteld aan de schoolpoort die de leerlingen geld aanbieden om hun lichaam te verkopen. Alhoewel voornoemde xxxxxx op deze aanbiedingen ingaat, om met dit geld drugs aan te kopen.

Deze leerling is er in geslaagd om onze dochter in een slecht blaadje te stellen bij de leerkrachten door niet te willen deelnemen aan groepsactiviteiten, waardoor de leerkrachten haar zonder omwegen vertellen dat haar vonnis voor het einde van dit jaar al geveld is.

Daarbij komt nog eens dat onze dochter niet meer aanvaard wordt omdat zij weigerdt deel te nemen aan deze vulgaire praktijken.

Bedenk hier dan wel bij dat Sint-Agnesinstituut een katholieke school is.

Zijn dit dan de katholieke opvoedingsmethodes?

Het eindresultaat is dat onze dochter met een onbeschrijfelijke zenuwinzinking zit, waarbij ze door de huisarts zelfs de toegang van de school wordt verboden, daar zij met zelfmoord ideeën rondloopt.

Het gevolg is nu dat onze dochter haar toekomst sterk in het gedrang komt en de andere studenten staan op het einde van het schooljaar vrolijk met hun diploma te zwaaien.

Help aub een gezin in nood.

Met beleefde groeten.

----------------------------------------------------

Ik refereer naar de school waarover u hier bericht:
http://www.antipestteam.be/downloads/kleuterjufbreektwervel.doc

Er is opnieuw een pestsituatie aan de gang, die vandaag is geëindigd met een
schorsing van een juf.

Als ouders willen wij iets doen om deze juf te steunen, maar weten niet wat
onze rechtspositie is. Tevens wensen wij zeker te zijn dat onze kinderen
een goede begeleiding krijgen.

Vanmiddag hebben zij de juf, die na een week afwezigheid na een fysiek
incident met de directeur (de opvolger van die dronken man uit het verhaal),
de moed had met een arm in verband opnieuw te beginnen, opnieuw moeten
missen. De directeur (die waarmee vorige week dus de aanvaring was, beide
partijen hebben klacht wegens slagen en verwondingen neergelegd) schorstte
haar en ontzegde haar de toegang tot de school. Pas toen de vakbond een
deurwaarder stuurde, kreeg ze de nodige papieren mee om haar afwezigheid op
de school te staven, anders was ze, als ze had geluisterd, misschien wel
ongewettigd afwezig geweest.
Ze hadden wel al gezorgd voor een interim, die met de kinderen (4de lj!) een
film heeft gekeken en dan als huiswerk gaf "versier een naamkaartje".

Nu wil ik niet dat onze kinderen hier onder lijden (een gedeelte van het
schoolteam staat pal achter de directeur, anderen zwijgen omdat ze schrik
hebben voor hun job, onze zoon kreeg al een opmerking omdat hij gisteren
toonde dat hij blij was dat de juf terug was uit ziekte, een kind van een
ander klas werd boos behandeld omdat ze blij was dat die juf terug was...).

Verschillende ouders spreken van hun kinderen van school halen. En maandag
is er een klasvergadering waarop de directeur de "nieuwe juf" zal
voorstellen en zijn plan om het "pedagogisch plan van de school" veilig te
stellen.

Moet ik erbij zeggen dat het gaat om een juf die zeer inventief is, alles
doet voor de kinderen, met de ouders prima communiceert en zich echt inzet?
Alleen... De anderen die haar viseren verdragen die inzet duidelijk
niet...ze steken af...

Vriendelijke groeten, een ouder

Nb ik blijf liever anoniem, wie weet waar komt deze mail nog terecht. Zo
ver staat het in deze school!

----------------------------------------------

Wij ontvingen volgende brief over SENECA


Aan SENECA Gent
(geven cursussen over kromonderwijsrecht.....???


Het verwondert ons dat jullie cursussen geven over rechtsspraak, mensenrechten, e.d., over regelgeving en rechtsspraak in het onderwijs en een overzicht geven van de mogelijke instanties waar men ZOGEZEGD zoal terecht kan...

...terwijl alle onderwijspersoneel uit ervaring weet dat al deze rechtsspraak één grote "farce" is.

- leerkrachten kunnen niet bij een ombudsdienst terecht
- de instantie voor openbaarheid van bestuur werkt bevooroordeeld, amateuristisch en partijdig
- de Raad van Beroep is boerenbedrog met een stelleke corrupte pipo's
- bij de inrichtende machten kan je helemaal niet terecht
- het is een ongelijke strijd; de inrichtende machten hebben op kosten van de school een advocaat, de betrokken leerkrachten moeten hem zelf betalen
- de vakbonden doen niets voor hun leden
- de vakbondsbesturen zitten vol met directeurs, algemeen directeurs en inspecteurs
- OOK DE RECHTBANKEN ZIJN NIET TE VERTROUWEN
- enz

en dan maar lessen geven over mensenrechten, arbeidsomstandigheden, eerlijkheid, enz.

Vraag aan seneca:
verdedigen jullie ook de rechten van de mens?
of spelen jullie het corrupte spelletje gewoon mee?

Was getekend:
E. M.

----------------------------------------------------

Wij ontvingen volgende mail van Jozef Lamberts, een al jarenlang door de overheden gepeste leerkracht.


"Aan onderstaande tekst heb ik tot 14 september geschreven en sindsdien is daar niets meer aan gewijzigd. Daar het verzenden van deze e-mail (+ de e-mails die ik aansluitend op deze e-mail wil versturen maar wegens capaciteistproblemen mogelijk pas later kan versturen) naar honderden adressen mijn dagelijkse capaciteit overschrijdt, moet ik het versturen ervan over meerdere dagen spreiden en is de honger- en dorststaking waarover ik het heb op dit ogenblik nog geen feit. Of ze uiteindelijk al dan niet zal plaatshebben, hangt af van mogelijke verdere ontwikkelingen. Maar met onderstaande tekst hebt u in elk geval een idee van de problematiek."



Bonheiden, 14 september 2005

Aan de media (ook in het buitenland), gerechtelijke instanties, politie, politici en politieke partijen, de AGD en enkele van haar slachtoffers, de gemeente Bonheiden, advocaten, scholen, ex-collega's, oud-leerlingen, oud-studiegenoten, oud-leraars en oud-professoren, collega's taal- en spellingdeskundigen, ...


DEUTSCH Da es sich im nachfolgenden Text um ein aüsserst ernsthaftes Skandal in Flandern (Belgien) handelt - idealistische Lehrer die nur auf Verlangen ihres Schuldirektors mit dem sie einen Konflikt haben und mit Einverständnis vom Justiz vom Gesundheitsministerium körperbehindert erklärt werden, obwohl sie kerngesund und völlig erwerbsfähig sind - schicke ich diese E-Mail auch an die Medien im deutschsprachichen Raum. Aus Zeitgünden habe ich den umfangreichen Text leider nicht auf Deutsch übersetzen können. Von 1992 bis 1997 wohnte ich in Österreich und war ich Stadtführer in Wien.

ENGLISH In the text below you can read about a very serious skandal in Flanders (Belgium). It deals with teachers who are in perfect health but who are declared disabled and unfit for work by corrupt medical examinors. With this they proceeded in according to the request of the headmaster, who wanted to dismiss the teacher with whom he had come into conflict. And justice accept these exceedingly objectionable practices. Because this matter has assumed vast dementions, I'm sending this e-mail also to the media abroad. Unfortunately I haven't had enough time to translate this extensive text into English.


Zie ook mijn PS i.v.m. mijn psychisch zieke vrouw en mijn moeder onderaan.

Geachte heer, mevrouw

Wanneer u deze e-mail leest, ben ik in honger- en dorststaking en weet nog alleen mijn raadsman waar ik me bevind. In elk geval niet thuis, zelfs niet in die buurt. En aan zo'n honger- en dorststaking, die uiteraard mijn gezondheid ondermijnt en steeds gevaarlijker wordt naarmate ze vordert, begin ik niet zomaar met de bedoeling er over enkele dagen een einde aan te maken zonder dat ze resultaat heeft opgeleverd: dat zou belachelijk zijn. Het feit dat ik op mijn sollicitatie bij ruim dertig scholen die middelbaar onderwijs verstrekken geen enkele aanbieding heb gekregen om na een gedwongen inactiviteit van 19 jaar opnieuw een leraarsopdracht waar te nemen en ik gezien mijn leeftijd van 59 jaar en ondanks mijn grote ambitie een terugkeer naar het onderwijs nu wel definitief mag vergeten, heeft mede deze beslissing in de hand gewerkt. Had ik de kans gekregen opnieuw als leraar Germaanse talen voor de klas te staan, had dat op zich al ruimschoots volstaan om de deontologisch onaanvaardbare praktijken bij de Administratieve Gezondheidsdienst (AGD) en de klassenjustitie waaraan het Mechelse gerecht zich bezondigt op een niet mis te verstane wijze aan te tonen en had deze honger- en dorststaking overbodig geweest.

Op uitzondering van de pas opgerichte vakbond Neutr-On weet vermoedelijk iedereen die deze e-mail ontvangt al geruime tijd, sommigen al bijna twintig jaar, wat er aan de hand is: louter op vraag van 'broeder' Eugeen Gysen, mijn toenmalige directeur aan het Sint-Victorinstituut van de 'broeders van liefde' - what's in a name! - in Turnhout, werd me door de corrupte AGD-controleartsen Frans Lafortune en Michel Verhulst, mensen die me niet eens ontmoet, laat staan onderzocht hadden, een blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66% toegeschreven en werd ik in het bezit gesteld van een voor mij totaal overbodige parkeerkaart voor mindervaliden. Want in werkelijkheid ben ik kerngezond en 100% valide. Zelfs nagenoeg nooit ziek geweest. Diegenen die het lef hebben gehad mij lichamelijk invalide te verklaren en de magistraten die hun in die beslissing bijtreden, daag ik zelfs uit tot gelijk welke fysieke inspanning (bv. lopen, fietsen of zware lasten dragen): ik ben ervan overtuigd dat ik hen de baas zal blijven. Maar de directeur van het Sint-Victorinstituut had deze bedrieglijke uitspraak nodig om me - tegen de wil van heel wat ouders en leerlingen in - als leraar te kunnen ontslaan. (Hoewel een lichamelijk invalide leraar daarom nog niet per definitie geen les kan geven, maar met die bedenking houdt men in mijn geval liefst geen rekening mee want die zou niet in de kraam van de directeur en enkele naijverige collega's gepast hebben.) Sinds september 1986 mag ik dan ook volledig ten onrechte niet meer voor de klas staan. Dat schooldirecteurs vetes met leerkrachten via de AGD uitvechten en daar per definitie altijd gelijk krijgen, is geen geheim: daarover kunnen heel wat collega's uit het onderwijs - en doorgaans niet de meest onbekwame - meepraten. De AGD-dokters Theuwis, Verhulst en Weemaes hebben dat trouwens ook toegegeven:
-dokter Theuwis op het kabinet van de minister van Volksgezondheid in het bijzijn van kabinetschef Manu Keirse en nog een kabinetsmedewerker, twee getuigen en mezelf;
-dokter Verhulst op zijn kabinet bij de AGD in Antwerpen in het bijzijn van mezelf en de BOB-agenten Lauwers en Hillen, (die daarvan een PV opgesteld hebben, maar dat heeft men blijkbaar laten verdwijnen);
-dokter Weemaes in een document dat weliswaar niet voor mij bestemd was maar dat door een vergissing van de een of andere ambtenaar toch in mijn bezit is gekomen.
En op de hoofdzetel van de 'broeders van liefde' in Gent heeft ook broeder André Peirsman tegenover de voorzitter van het Antipestteam telefonisch toegegeven dat men destijds met mij niet correct gehandeld heeft. Maar de lafaards zijn niet bereid de verantwoordelijkheid op zich te nemen en datgene te doen wat logischerwijze verwacht mag worden van mensen die zwaar in de fout gegaan zijn. Kwestie van geen gezichtsverlies te moeten lijden en niet op een negatieve manier in de media te komen.

Daar ik het aangedurfd heb deze wantoestanden o.a. bij de AGD, de ministeries van Onderwijs en Volksgezondheid en de bevoegde ministers aan te vechten en in de openbaarheid te brengen, heb ik het gerecht als tegenstander gekregen. Tot de te kwader trouw handelende Mechelse magistraten die deze smakkers bij de AGD de hand boven het hoofd houden, behoren o.a. Marc Van Rooy, André Van Praet, Dirk Thys (die allen op het gebied van corrrect Nederlands nog wel wat te leren hebben) en Bart Willocx (of, als Gazet van Antwerpen hun namen beter kan spellen dan zijzelf: Thijs en Willockx). Met behulp van de al even malafide Mechelse gerechtspsychiater Marc Pastijn heeft het gerecht me al tot drie keer toe naar de psychiatrische instelling Sint-Norbertus in Duffel verwezen. Waar men natuurlijk met mijn aanwezigheid bijzonder verveeld zat, want men wist daar maar al te best dat ik in die instelling helemaal niet thuishoorde maar dat het gerecht deze instelling misbruikte om mij gevangen te houden, zodat ik o.a. niet kon deelnemen aan de voorronde van het 'Groot Nederlands (Specialisten)dictee', die ik sinds mijn eerste deelname in 1998 elk jaar gewonnen had. En die overwinningen brachten me dan telkens in positieve zin in het nieuws, iets wat het gerecht absoluut wilde vermijden. Dat heeft dokter Diana Poleunus, de psychiater die aan die instelling verbonden is, trouwens zelf gezegd. Haar uitspraak in januari 1999 als zou ik te oud geweest zijn (op toen 52-jarige leeftijd!) om nog voor de klas te staan, beschouw ik als een verkrampte maar totaal onzinnige poging om me te doen inzien dat ik geen reden had om nog les te willen geven en om mijn gedwongen opname in een psychiatrische instelling nog enigszins aanvaardbaar te maken. Als dat inderdaad zo is, dan moet men maar consequent zijn en moet de minister van Onderwijs de pensioenleeftijd van het onderwijzend personeel maar op maximaal 52 jaar vastleggen!
In die bewuste psychiatrische instelling, waarvan toch verondersteld mag worden dat ze de bedoeling heeft mensen weer gezond te maken, wordt in de gemeenschappelijke ruimte (die ook als eetzaal fungeert) nagenoeg de ganse dag en dikwijls ook tijdens de nacht gerookt - 'gepaft' is hier misschien zelfs een beter woord -, zodat iedereen van die stinkende tabakslucht moet 'meegenieten', ook diegenen die zoals ik totale niet-rokers zijn en van zulke lucht, die ook schadelijk is voor de gezondheid, een grondige afkeer hebben. En hoewel de instelling (Sint-Norbertus) de naam heeft katholiek te zijn, kon ik er als rooms-katholiek geen eucharistieviering bijwonen. Van deze en andere wantoestanden heb ik de politici - ook die van CD&V - op de hoogte gebracht, maar niet één van hen vond het de moeite te reageren. Waarmee ze - weer eens - bewezen hebben, dat ze zich tegen wantoestanden alleen maar verzetten, wanneer het in hun kraam past en het hun persoonlijk voordeel oplevert. En dat zal hier niet het geval geweest zijn. Hoewel ik in het verleden uitgesproken politieke voorkeuren gehad heb, ben ik nu al geruime tijd totaal apolitiek: politici, tot welke partij ze ook behoren, zijn er in werkelijkheid alleen op uit zo veel mogelijk geld op te strijken en te wheelen en te dealen. Al de rest kan hun gestolen worden.

De media kan dit alles al evenmin wat schelen, ook al gaat het om praktijken waarvan heel wat meer mensen dan ik alleen het slachtoffer zijn. Vermoedelijk meer dan ze zelf denken. Maar de meeste leerkrachten (en vermoedelijk ook mensen in andere sectoren van de samenleving) die op zulke schandalige wijze uitgerangeerd worden, leggen zich daar zonder meer bij neer, al dan niet met tegenzin. Er zullen inderdaad heel wat mensen zijn die niet liever hebben dan dat ze vroegtijdig gepensioneerd worden en niet meer hoeven te werken. Maar voor de echte idealisten en werkwilligen - waartoe ik ongetwijfeld mezelf mag rekenen - ligt dat anders: lesgeven was voor mij een roeping. Aan stakingen heb ik dan ook nooit deelgenomen, hoewel de te kwader trouw handelende directeur het tegenover het ministerie van Onderwijs soms anders liet uitschijnen. En dat zullen velen van mijn oud-leerlingen kunnen en willen getuigen. Ik heb trouwens een aantal e-mails met getuigenissen van hen naar de AGD, het gerecht en een aantal politici doorgestuurd, maar dat laat hun blijkbaar ijskoud. De media hebben hier dan ook een verpletterende verantwoordelijkheid: hadden ze deze wantoestanden in de openbaarheid gebracht - en waren ze er desnoods geregeld op teruggekomen -, was er al lang een einde aan gekomen en waren de slachtoffers in ere hersteld. Maar ze vertikken het er de nodige aandacht aan te schenken. Neem nu mijn vorige honger- en dorststaking vanaf 11 juni 2005: voor, tijdens en na het Groot Houthalens Dictee, waaraan ik die dag nog deelgenomen had, was wel een journalist (+ fotograaf) van 'Het Belang van Limburg' bij mij geweest om me hierover een aantal vragen te stellen, maar verder heb ik van de media niemand ontmoet, hoewel ik ze allen geïnformeerd had. En uiteindelijk is er ook in 'Het Belang van Limburg' geen bijdrage over verschenen. Als de media dergelijke schandalen niet in de openbaarheid brengen, ligt het voor de hand dat corrupte magistraten hun gangen kunnen blijven gaan en zich aan klassenjustitie bezondigen. Magistraten hebben een tomeloze macht, maar macht en rechtvaardigheid hebben nu eenmaal niets, maar dan ook niets met elkaar gemeen. En voor louter macht zal ik nooit zwichten.

Nog erger dan het feit dat de media aan malafide praktijken als deze bijzonder
weinig aandacht schenken, is het wanneer journalisten er verkeerd over berichten. Ik denk hier bijvoorbeeld aan krantentitels die hoegenaamd niet met de realitiet overeenstemmen: 'Winnaar Groot Dictee gebuisd als leraar' (Geert Neyt in 'Het Nieuwsblad' en 'Het Volk'), 'Winnaar Groot Dictee stalkt ministers' (Bart Pierreux in 'Het Laatste Nieuws') en het feit dat ik geen recht van antwoord krijg wanneer in een bijdrage over mij door de tegenpartij leugens verteld worden. Dat was o.m. het geval in een bijdrage van Freddy Vermoere ('Het Nieuwsblad' en 'Het Volk'), waarin dokter S. Jockmans van de AGD verklaarde dat ik door de Raad van State in het ongelijk gesteld werd en directeur Luc Van Dijck van het Sint-Victorinstituut beweerde dat hij van deze zaak niet op de hoogte was omdat ze dateerde uit de tijd toen hij nog geen directeur was. Ik kan het tegendeel bewijzen! Ook 'Gazet van Antwerpen' heeft zich daaraan bezondigd, toen daar jaren geleden nog een ombudsman aan het werk was die elke dag een ganse bladzijde te zijner beschikking had.

Een pittig detail in verband met 'Het Belang van Limburg': op zaterdag 8 oktober a.s. word ik omstreeks de middag in de gebouwen van deze krant in Hasselt verwacht om mee de jongerendictees te corrigeren die door haar georganiseerd worden. Voor deze dictees hebben de verantwoordelijken Waldo Keyers en Toon Vandenheede, twee vooraanstaanden uit het dicteemilieu, teksten gebruikt die door mij geschreven werden. Diezelfde avond wordt van mij verwacht dat ik in Alden Biezen deelneem aan het Specialistendictee, dat eveneens door deze krant georganiseerd wordt. Dit laatste dictee zal gebaseerd zijn op een tekst van mijn eerder dit jaar overleden vriend, classicus en taalvirtuoos Diederik Van Coillie. Als men mij ertoe dwingt mijn honger- en dorststaking tot het bittere einde vol te houden, dan zullen ook de jongerendictees gebaseerd zijn op teksten van iemand die op dat ogenblik niet meer in leven is. Beiden zijn we winnaars van het Groot Dictee der Nederlandse Taal in Den Haag: Diederik in 1995, ik in 2001.

Op het gebied van taal en spelling ben ik altijd al bijzonder actief geweest. De voorbije dagen heb ik op de website van de Vlaamse overheid (www.vlaanderen.be) gelezen dat taalfouten op haar portaalsite meegedeeld konden worden via foutievelink@vlaanderen.be. Binnen de kortste keren had ik er al een aantal gevonden. Die heb ik dan ook meegedeeld. Voorbeelden: niveaus i.p.v. niveau's, notas i.p.v. nota's, Open Monumentendag i.p.v. Open-Monumentendag, bachedoek i.p.v. zeildoek, de voorraad is terug uitverkocht i.p.v. de voorraad is weer / opnieuw uitverkocht, zone 30-borden i.p.v. zone-30-borden, aan dezelfde prijs i.p.v. tegen dezelfde prijs, 80 op 450cm i.p.v. 80 bij 450 cm. Verder ook fouten tegen het ontbreken van leestekens en het zondigen tegen de BIN-normen zoals het inlassen van spaties vóór een dubbele punt, een komma of een vraagteken. Verder kennen ook heel wat politici mij doordat ik hun al eens op fouten op hun website gewezen heb. En ook het comité P. En de openbare omroep, de Nederlandse omroepen en het Duitse ZDF (die me allen hebben laten weten dat men het apprecieert dat ik hun daarop wijs). Maar volgens gerechtspsychiater Chris Dillen ben ik ondanks al hetgeen ik gepresteerd heb en nog steeds presteer toch 'erg geestesgestoord'. Louter omdat het gerecht hem nu eenmaal gevraagd heeft een negatief verslag over mij te schrijven. Walgelijk!

Over de onbeschoftheid en ijdelheid van magistraten valt heel wat te schrijven. Laat ik het bij een recent feiten houden.

Op vrijdag 27 augustus jl. heb ik onderzoeksrechter Willocx (of is het Willockx?) een aangetekend schrijven gestuurd: 15 pagina's, alle met de hand geschreven daar hij weigert me mijn op 22 juli 2003 volledig ten onrechte in beslag genomen pc-installatie (waarde ca. 150.000 BEF) terug te bezorgen en ik bijgevolg geen teksten kan afdrukken. Wat de zin is van het in beslag nemen van een printer (en tal van andere zaken zoals een cd-rom 'route 2000' om reisroutes uit te stippelen en krantenbijdragen over klassenjustitie en over politici, agenten en magistraten die in opspraak gekomen zijn mag Joost weten. In het schrijven van die aangetekende brief heb ik, over verscheidene dagen gespreid, heel wat uren geïnvesteerd. En denkt u dat die man zich verwaardigd heeft erop te reageren? Raad eens! Met zijn collegae op café gaan is natuurlijk een aangenamer tijdverdrijf!
Op de vele vragen die ik hem gesteld heb, krijg ik geen enkel antwoord. Ook zijn collegae hebben zich nooit verwaardigd mijn vragen te beantwoorden. Ieder weldenkend mens zal nochtans beamen dat het daarbij om vragen gaan die wel degelijk een antwoord vereisen. Sommige daarvan hebben zelfs te maken met een moord en een aanslag: het gerecht gaat inderdaad zeer ver als het erom gaat stinkende zaakjes in de doofpot te stoppen en er te houden. Enkele voorbeelden:

De AGD schrijft me - overigens zonder enig medisch onderzoek - een 'blijvende en globale lichamelijke invaliditeit van minstens 66%' toe. Volgens mij en al diegenen die me kennen ben ik echter kerngezond en 100% valide. Op mijn vraag aan welk(e) lichamelijk(e) gebrek(en) ik dan wel lijd, krijg ik ondanks veel aandringen van de AGD geen antwoord. Hoe kan ik dan de volgende vraag van mijn verzekeringsmaatschappij (Delta Lloyd Life) beantwoorden, die zich bij het bepalen van de premie die ik jaarlijks moet betalen op dat antwoord moet kunnen baseren: "Hebt u een lichamelijke invaliditeit? Zo ja, omschrijf."
Het is dan ook logisch dat ik die beslissing van de AGD aanvecht. Maar waarom neemt het gerecht het me dan kwalijk dat ik die beslissing aanvecht en werd ik om die reden al tot drie keer toe 'gecolloqueerd'? Waarom dwingt het gerecht de AGD niet tot het meedelen van de reden waarom ik volgens haar lichamelijk invalide ben?

Of nog:

Als ik volgens het gerecht wel degelijk zo lichamelijk invalide ben als de AGD beweert, waarom behandelt het gerecht me dan in de praktijk als iemand die helemaal niet lichamelijk invalide is en verwacht ook de politie dat ik me als een kerngezonde man gedraag? Vanwaar die inconsequentie?

Of nog:

Gerechtspsychiater Chris Dillen schrijft een volledig negatief verslag over mij (20 pagina's), waarin hij me o.a. 'erg geestesgestoord' noemt. Maar die man heeft me nooit ontmoet! Hoe kan dat? En in hoeverre kan zulke bewering in overeenstemming gebracht worden met al hetgeen ik de voorbije jaren op intellectueel vlak gepresteerd heb (winnen van het 'Groot Dictee der Nederlandse Taal' in Den Haag + andere dictees, alsook een aantal ereplaatsen, samenstellen van het 'Groot Nederlands Dictee' van Davidsfonds / Knack, schrijven van bijdragen over etymologie, vertalen en corrigeren van teksten, privéles geven, deelnemen aan quizzen, organiseren van tal van activiteiten zoals reünies met oud-Chiroleden, oud-leerlingen die aan mijn fietstochten hebben deelgenomen, oud-klasgenoten van het Mechelse Sint-Romboutscollege, ...)?
Bovendien hebben tal van andere psychiaters, die me met het oog op een tegenexpertise grondig onderzocht hebben en dat onderzoek dikwijls over meerdere dagen of zelfs weken gespreid hebben, verslagen geschreven die psychiater Dillen volledig tegenspreken. Hoe reageert u daarop?

Of nog:

Op 4 maart 1999 moest ik aanwezig zijn op het Bundesgerichtshof in Wenen, en dat in verband met een zaak tegen iemand die zich voor makelaar had uitgegeven maar in werkelijkheid een gemene oplichter was. Van die man hadden we een huis gekocht, maar we werden voor (omgerekend) meerder miljoenen franken opgelicht. Van het Mechelse gerecht moest ik die dag in de psychiatrische instelling in Duffel verblijven, zodat ik niet bij die rechtszaak aanwezig kon zijn, al had ik daarvoor een aangetekend schrijven ontvangen waain stond dat mijn aanwezigheid daar vereist was. Het Mechelse gerecht heeft zich zelfs niet verwaardigd met het Bundesgerichtshof contact te nemen. Mijn afwezigheid werd door de rechter dan ook als onterecht beschouwd, waardoor ik die rechtszaak per definitie verloor. Wat is de reactie van het Mechelse gerecht daarop?

Of nog:

Mogen rechters zomaar ongestraft alle mogelijke onzin uitkramen ('uit hun botten slaan' vond ik hier treffender, maar dat is nu eenmaal geen Standaardnederlands) zonder dat ze zich daarvoor hoeven te verantwoorden? Hierbij denk ik aan de totaal ongepaste uitlatingen van rechter Van Meulder als zou ik te kwader trouw gehandeld hebben, van onderzoeksrechter Dirk Thys (of is het Thijs?) als zou ik me aan misbruik van telecommunicatie en belaging schuldig gemaakt hebben en van rechter André Van Praet als zou ik me aan laster en eerroof schuldig gemaakt hebben. Laatstgenoemde had zelfs het lef mij de vraag te stellen - en dan nog in het bijzijn van mijn moeder - 'Beseft u dat u ziek bent?' Als er toen íémand ziek was, was hij het zelf! In elk geval tergziek. En van regelrechte leugens, leugens die nochtans zwart op wit te bewijzen zijn, is hij ook niet vies.
Zij die mij echt kennen, weten maar al te best dat ik niet diegene ben die zich schuldig maakt aan datgene wat die kerels zomaar zonder enig bewijsmateriaal beweren.

Of nog:

Als je gedurende ruim veertig dagen in een psychiatrische instelling moet verblijven zonder dat er van medicatie, therapie of wat dan ook sprake is, maar dat je elke dag van de morgen tot de avond op je kamer verblijft om er datgene te doen waarin je zelf zin hebt (in mijn geval me verdiepen in boeken i.v.m. taal, taalwetenschap en spelling en teksten schrijven), wat is dan de zin van zo'n opname? (Op deze plaats vermeld ik ook nog eens de komedie die opgevoerd werd door me daar naartoe te voeren met een ziekenwagen - die nota bene uit het verre Wijnegem moest komen! - en waarbij de factuur - die ik echter nooit betaald heb en ook nooit zal betalen! - de vermelding URGENTIE bevatte. Als het inderdaad om urgentie ging, waarom moest ik dan eerst twee uur in een politiecel in Sint-Katelijne-Waver opgesloten worden - waar ik helemaal niet als een lichamelijk invalide behandeld werd maar als een gevaarlijk man die zelfs zijn das en broeksriem moest afgeven! - en heb ik voor de rest van de dag geen dokter meer gezien?)

En met zulke vragen zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan. Onderzoeksrechter Willocx (of is het Willockx?) heb ik er in elk geval nog meer voorgelegd. Maar ze blijven alle onbeantwoord. De reden ligt voor de hand: hij kan me niet tegenspreken maar alleen maar gelijk geven, maar dan lijden hij en zijn collegae gezichtsverlies, met alle gevolgen van dien, iets wat hij natuurlijk te allen prijze wil vermijden. Moed en rechtvaardigheid zijn nu eenmaal geen karaktereigenschappen van te kwader trouw handelende magistraten.

Mijn aangetekend schrijver aan de Mechelse procureur Paul Lenaerts d.d. 29 juni 2005 is eveneens onbeantwoord gebleven. Dat het schrijven van aangetekende brieven mij een massa geld en tijd kost (zelfs extra tijd omdat ik bij gebrek aan een printer alles met de hand moet schrijven), raakt hun koude kleren niet eens. Zij denken blijkbaar dat ik dat alles voor mijn plezier doe en dat ik die brieven uit pure verveling schrijf. De waarheid is echter totaal anders: doordat ik zo veel tijd moet investeren in het schrijven van al die brieven en e-mails, kan ik onvoldoende tijd besteden aan mijn vrouw en mijn moeder. En nochtans is dat nodig: mijn moeder is in haar 85ste levensjaar en heeft geregeld mijn hulp nodig (o.a. om haar in en uit bad te helpen, om wonden te verzorgen, om boodschappen te doen, om fysiek zwaar werk te doen (bv. zakken aardappelen dragen en zware voorwerpen verplaatsen), om betalingen te doen, om de meterstand van water enz. op te nemen, om televisiezenders op hun juiste plaats te leggen, om kapotte lampen te vervangen, om de verwarming te regelen, om haar Duitse volksmuziek en soortgelijke Nederlandstalige muziek te laten horen (die op onze nationale radio- en tv-zenders met hun Engelse brol zelden of nooit te beluisteren is), .... Ook andere mensen hebben de voorbije dagen op
ij een beroep gedaan om hun tv-zenders opnieuw op hun vertrouwde plaats te leggen na de herschikking die Telenet op 3 september jl. heeft doorgevoerd. Of om hen te helpen bij het invullen van hun belastingaangifteformulier. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Mijn vrouw zou ik, gezien haar psychische toestand, nooit alleen mogen laten, maar dat is in de praktijk natuurlijk ondoenbaar: wij zijn geen Siamese tweeling. Wanneer ik haar niet in mijn onmiddellijke nabijheid weet, ben ik dan ook altijd ongerust. U kunt zich dan ook indenken hoe ik me momenteel voel nu ik geen andere uitweg meer zie dan een honger- en dorststaking te beginnen, waarbij ik ver uit haar buurt zal zijn en geen contact met haar kan hebben. En dat mijn moeder ook erg ongerust en bezorgd om mij zal zijn, besef ik eveneens maar al te best. Het gerecht - 'ongerecht' zou hier een juister woord zijn - laat me echter geen andere keuze.

Dat ik deze informatie op grote schaal verspreid en o.a. aan zoveel mogelijk politici en aan de media bezorg, komt doordat er in dit land blijkbaar geen enkele persoon of instantie is bij wie ik hiervoor terechtkan en die aan deze wantoestanden - die enorm menselijk leed tot gevolg hebben - paal en perk stellen. Gelijk welke ombudsman, gelijk welke minister, of ministerieel kabinet, slachtofferhulp, de hoge raad voor de justitie, het parket, de procureur en noem maar op: bij werkelijk niemand kan ik terecht. En het aantal advocaten dat ik al in de arm genomen heb, kan ik niet meer tellen. Het zijn er in elk geval meer dan tien. Of is het misschien de caissière uit de Aldi of de loodgieter die ooit eens herstelling heeft uitgevoerd bij wie ik mijn beklag moet doen over deze wanpraktijken? In wat voor land leven wij dat je voor dergelijke wanpraktijken NERGENS terechtkan? Moet men er dan verwonderd over zijn dat mensen die daarvan het slachtoffer zijn radeloos en depressief worden en theatraal gedrag vertonen? Zij die hierop 'ja' durven antwoorden, zijn ofwel te kwader trouw ofwel kunnen ze zich niet inleven in de situatie van de personen die er het slachtoffer van zijn.

Ik ben dus aan een honger- en dorststaking begonnen. Dat is misschien onverantwoord tegenover mijn psychisch zieke echtgenote en tegenover mijn moeder, maar de situatie waarin ik me nu al zo veel jaren bevind en die nog van jaar tot jaar en nu zelfs van maand tot maand verergert, wordt immer hachelijker en geen enkele van mijn reeds meer dan tien advocaten is erin geslaagd paal en perk te stellen aan de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben. Als dat tenminste al ooit in hun bedoeling gelegen heeft, iets wat bij sommigen, o.m. bij mr. Hugo Andries uit Turnhout en mr. Rudi Beeken uit Tielt-Winge, zeker niet het geval was. Mijn echtgenote is psychisch ziek geworden als gevolg van de pesterijen waarvan ik al ettelijke jaren het slachtoffer ben en die mijn levenswijze grondig veranderd hebben. Haar toestand wordt steeds ernstiger, iets waarop vrienden en kennissen me trouwens geregeld attent maken. Iedereen die met haar in contact treedt, merkt dit al na enkele ogenblikken, en dit zowel aan haar manier van zich gedragen als aan haar 'spreken'. Ze lijdt o.a. aan geheugenverlies, oriëntatiestoornissen en echolalie. Over haar gedragingen zou ik verscheidene pagina's kunnen vullen: net niet onder een auto lopen, ongecontroleerd pillen slikken wanneer ik er geen toezicht op kan houden, laden en deuren (voor- en achterdeur, van koelkast, ...) laten openstaan, gastoevoer van fornuis vergeten af te sluiten, een lege waterketel op het vuur zetten, ergens naar het toilet gaan en daarna de weg niet meer terugvinden, radio en tv niet kunnen bedienen, kortsluiting veroorzaken, allerhande zaken uit haar handen laten vallen, haar rok of broek niet goed vastmaken zodat die afvalt, op een horloge de tijd niet kunnen aflezen, voorwerpen (bril, gebit, boek, schaar, portemonnee, ...) verloren leggen, lezen door constant met de vinger over het blad te schuiven of een kaartje te gebruiken dat ze steeds lager schuift, zich als gevolg van haar extreme onhandigheid aan alles en nog wat verwonden, bij het eten bestek van tafel of uit haar handen laten vallen, niet meer kunnen schrijven (tracht haar 'letters' maar eens te ontcijferen!), nagenoeg niets verstaanbaars kunnen zeggen en anderen niet verstaan, niet eens beseffen dat men tegen haar spreekt, bij het zitten onafgebroken met het hoofd schudden en met handen, knieën en benen bewegen, niet kunnen fietsen, moeilijk met geld kunnen omgaan (en alvast geen betaalkaarten), problemen met het gebruik van sleutels, voortdurend onverstaanbaar voor zich uit praten, toneel en feuilletons op tv als werkelijkheid beschouwen, kinderlijk gedrag (bv. van pret voor de tv liggen te applaudisseren wanneer iemand een lied gezongen heeft of een acrobatische prestatie geleverd heeft), de ganse avond lachen nadat haar meegedeeld werd dat haar vader overleden was (wat bewijst dat ze zich de werkelijkheid niet realiseert), alle onzin die men haar voor de grap vertelt voor waarheid aannemen, toen ze in Keerbergen na een begrafenis eens op eigen houtje de zaal verliet waar de koffietafel plaatshad is ze zodanig verloren gelopen dat we gedurende twee uur naar haar hebben moeten zoeken, van financiële zaken (belastingen, enz.) is ze niet op de hoogte, de centrale verwarming kan ze niet in- of uitschakelen, in een lift omklemde ze ooit de spiegel die aan de achterkant bevestigd was en het heeft me toen heel wat moeite gekost om haar daarvan los te maken en om te draaien om uit de lift te stappen, enz. enz. En uiteraard kan ze niet met een pc werken.

Naast de psychische toestand van mijn echtgenote hebben de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben ons de voorbije twintig jaar ook miljoenen en miljoenen franken gekost, wat enerzijds te wijten is aan ons beider inkomensverlies en anderzijds aan de advocaten- gerechts- en dokterskosten, die ons tot op heden echter nog altijd niets hebben opgeleverd. En het door de schuld van het Mechelse gerecht op 4 maart 1999 niet op de rechtbank in Wenen aanwezig kunnen zijn heeft ons nog eens enkele miljoenen franken extra gekost. Maar dat raakt natuurlijk die smakkers van magistraten hun koude kleren niet. Ze zullen er alvast geen pint minder om drinken.

Daar het zo laag is, hoef ik ik ons inkomen niet onder stoelen of banken te steken. Voor de voorbije maand augustus hebben mijn vrouw en ik samen een inkomen van 1619 euro ontvangen: voor mij een pensioen van 1210 euro en voor mijn echtgenote een werkloosheidsuitkering van 409 euro. En dat voor mensen die beiden in hun 60ste levensjaar zijn en van opleiding respectievelijk leraar Germaanse talen en secretaresse. Aan mijn huidige raadsman heb ik in juni nog 5.600 euro aan ereloon betaald en mr. Beeken, die me in december 2003 zonder enige aanvaardbare reden als een baksteen heeft laten vallen en hoegenaamd niets gedaan heeft waarvan ik beter geworden ben, heeft me naar schatting 3.000 euro gekost. En dan heb ik me nog een nieuwe pc ter waarde van meer dan 2.000 euro moeten aanschaffen omdat onderzoeksrechter Thys (of is het Thijs?) op 22 juli 2003 volledig ten onrechte mijn ganse pc-installatie in beslag heeft laten nemen. Mensen die aan de lopende band pakken geld opstrijken - en daar bovendien weinig of niets hoeven voor te presteren -, in het geld zwemmen en op geen euro hoeven te kijken, beseffen niet hoe het is te moeten leven zoals mijn vrouw en ik dat noodgedwongen moeten doen.

In de huidige omstandigheden rest mij niets anders dan een honger- en dorststaking te houden, hoezeer ook mijn vrouw en mijn moeder daaronder lijden en er het slachtoffer van zijn. Laat dit onverantwoord zijn, maar ik kan dit leven, waarbij ik al twintig jaar door de AGD en het gerecht gepest word - en ze weten van geen ophouden, integendeel - niet meer aan. Het ondermijnt zowel mijn lichamelijke als mijn geestelijke gezondheid. Doordat ik constant met die pesterijen te maken heb en smakkers als Dillen, Pastijn, Van Rooy, Willocx (of is het Willockx?), Van Meulder, Van Praet, Beeken, Thys (of is het Thijs?), enz. door mijn gedachten flitsen, rendeert mijn werk al lang niet meer zoals het hoort en zoals het ooit was. Mijn reputatie van perfectionist ben ik daardoor meer en meer aan het verliezen: ik stel inderdaad vast dat ik bij mijn werk meer en meer fouten maak als gevolg van concentratieverlies. Mentaal kan ik het niet meer aan. Journalist Marc Van Impe (medeauteur van het boek 'De pest op school', waarin ook mijn verhaal werd opgenomen) heeft het inderdaad bij het rechte eind gehad toen hij een paar jaar geleden een bijdrage geschreven heeft onder de titel 'Goede leerkrachten worden monddood gemaakt en psychisch genekt'. Hij wist toen al dat mijn opname in een psychiatrische instelling totaal onterecht was en bedoeld was om me te intimideren.

En nu? Alleen mijn advocaat heb ik meegedeeld waar ik naartoe ben. Bij de 'broeders van liefde', bij de AGD en bij het gerecht weet men maar al te best dat er in werkelijkheid nooit enige reden geweest is om mij lichamelijk invalide te verklaren, dat ik een idealistisch ingestelde leraar was die bij zijn leerlingen en hun ouders een zeer goede reputatie genoot en nog steeds geniet, dat ik nooit in een psychiatrische instelling thuishoorde, dat ik helemaal niet gestesgestoord ben, dat ik uiterst taalvaardig ben, dat er helemaal geen reden was om gelijk wat van mijn bezittingen in beslag te nemen en dat ik bijgevolg bijzonder onrechtvaardig behandeld geweest ben. En dat is nog zeer zacht uitgedrukt. Dat houdt in dat een rehabilitatie redelijkerwijze niet kan uitblijven. Mijn advocaat moet dan ook in het bezit gesteld kunnen worden van een document, waarop erkend wordt dat men tegenover mij zwaar in de fout gegaan is en waarop die rehabilitatie in niet mis te verstane bewoordingen vermeld wordt. Wanneer hij datin zijn bezit heeft, kan hij mij daarvan op de hoogte stellen. Daar ik mr. Beeken voor zijn werk (?) - waaraan ik volstrekt niets gehad heb - meer dan behoorlijk betaald heb, beschouw ik ook hem nog steeds als mijn advocaat en heeft hij het recht niet zich in die hoedanigheid terug te trekken maar is het zijn verdomde plicht mijn belangen verder te behartigen. Zeker in de huidige omstandigheden.

Zij die mij in het verleden al zo dikwijls afgeraden hebben - misschien wel met de beste bedoelingen - een honger(- en dorst)staking te houden, hebben mij verkeerde raad gegeven: hadden ze me toen in mijn protestactie eerder gesteund, dan had ik me vandaag niet in deze uitzichtloze situatie bevonden. Wat zijn / waren de drie mogelijkheden?
1. Ik houd geen honger(-en dorst)staking of beëindig ze voortijdig: dat is de situatie waarin ik me momenteel bevind: ondraaglijk voor mezelf en moeten toezien hoe mijn echtgenote en mijn moeder daar eveneens onder lijden. Dus de slechtst mogelijke keuze.
2. Ik houd een honger(-en dorst)staking en houd ze vol:
-ofwel leidt ze tot het gewenste resultaat (mede door de medewerking van de media die er de nodige ruchtbaarheid aan geven, net zoals ze dat in zo veel andere gevallen van protestacties zoals betogingen en stakingen allerhande ook doen) en word ik in ere hersteld;
-ofwel overleef ik ze niet EN BEN IK UIT MIJN LIJDEN VERLOST. Van financiële problemen waarmee ik nu opgezadeld zit, ben ik dan eveneens verlost. Wie dit niet inziet, is iemand die zich bij gebrek aan ervaring niet in mijn situatie kan inleven en bijgevolg ook niet beseft wat ik de voorbije 20 jaar en tot op de dag van heden allemaal heb moeten doorstaan. Aan mijn echtgenote en mijn moeder hoeft men me niet te herinneren: in de huidige omstandigheden ben ik voor hen ook geen steun, eerder het tegendeel is het geval.
Was ik een crimineel, dan had het geen zin zulke actie te voeren en dan zou ik niet de steun genieten van de bevolking. Maar ik heb een 100% zuiver geweten, weet dat de bevolking, die ervan overtuigd is dat ik het slachtoffer ben van wanpraktijken, achter mij staat, en weet ook dat de verantwoordelijken ('broeders van liefde', AGD, gerecht, .
.) dat zelf ook maar al te best beseffen. En die laatsten beseffen eveneens dat mijn eventuele dood onmogelijk uit het nieuws gehouden kan worden en dat ze door de bevolking als de schuldigen aangewezen zullen worden. Ik ben misschien wel geen BV, maar toch ook niet iemand wiens dood zomaar ongemerkt voorbij zal gaan. Daarvoor heb ik in mijn leven te veel gepresteerd en te veel verantwoordelijke functies uitgeoefend.

In heel deze zaak beschouw ik momenteel onderzoeksrechter Willocx (of is het Willockx?) als de allereerste verantwoordelijke, niet alleen omdat hij zo onbeschoft is niet op mijn e-mails en aangetekende brief te reageren maar ook omdat hij er verantwoordelijk voor is dat ik hetgeen op 22 juli 2003 ten onrechte bij mij thuis in beslag genomen werd (met een waarde van ca. 150.000 BEF), nog steeds niet terug heb. Het gemis van mijn printer is er ook de oorzaak van dat mijn ogen er sindsdien enorm op achteruitgegaan zijn: daar ik geen teksten meer kan afdrukken, ben ik genoodzaakt veel meer aan het scherm van mijn pc te zitten dan vroeger. Dat wordt ook bevestigd door de oogarts bij wie ik te rade geweest ben. Daardoor moet ik ook veel meer met de hand schrijven. Ten slotte wordt door het gemis van mijn printer ook mijn werk, dat hoofdzakelijk op het gebied van taal en spelling te situeren is, in hoge mate geboycot. En daarbij hoort eveneens het samenstellen van de teksten voor het Groot Nederlands Dictee, veruit de grootste spellingwedstrijd in het gehele Nederlandse taalgebied, dat met selectieplaatsen in Nederland, het Groothertogdom Luxemburg en Frankrijk zelfs een internationale uitstraling heeft. Een brief die ik als afgevaardigde van de oud-leerlingen van het Sint-Romboutscollege van de promotie 1965 opgesteld heb om hen ertoe aan te zetten op zondag 18 september a.s. aanwezig te zijn op de oud-leerlingendag, kan ik niet afdrukken en dus niet via de post versturen. Alleen diegenen van wie ik over een e-mailadres beschik, heb ik die brief kunnen bezorgen. Daar we 40 jaar geleden aan het Sint-Romboutscollege onze humaniorastudies beëindigd hebben, hadden we er een jubileum te vieren. Door de situatie waarin ik me bevind, zal zelfs ik er niet aanwezig zijn. En ik vermoed dat er van de promotie 1965 dan ook weinig of geen mensen naartoe zullen gaan. Waaruit blijkt welke grote gevolgen de absurde en onverantwoorde koppigheid van een onderzoeksrechter kan hebben.

In mijn leven heb ik in verscheidene verenigingen bestuursfuncties waargenomen, die ik echter alle heb moeten opgeven als gevolg van de situatie waarin ik me bevind en de pesterijen waarvan ik het slachtoffer ben. Momenteel is onze Davidsfondsafdeling op zoek naar nieuwe bestuursleden en wijkverantwoordelijken. Zo heeft o.a. de wijkverantwoordelijke van de wijk waarin ik woon onlangs ontslag genomen. Een bestuursfunctie interesseert me wel, maar de situatie waarin het gerecht me gebracht heeft, laat me niet toe ze te aanvaarden. En dat geldt voor zovele activiteiten waar ik in normale omstandigheden nog heel wat nuttig werk had kunnen verrichten.

Hen die op de hoogte zijn van wat ik met het gerecht allemaal heb meegemaakt, zal het niet verwonderen als ik hier schrijf dat ik voor de rest van mijn leven niet het minste vertrouwen in het gerecht meer heb. En uit mijn gesprekken hierover is gebleken dat heel wat mensen over het gerecht net dezelfde mening hebben als ik. In dit verband citeer ik de volgende zinnen, die ik in een magazine van september 2005 gelezen heb. Sommigen die deze e-mail ontvangen, zullen ze misschien bekend voorkomen: In een normaal land beschermt het gerecht de samenleving tegen de criminelen. in België is het omgekeerd. Niet de schuldigen worden vervolgd, maar de mensen die hun wandaden aan de kaak stellen. De auteur van deze zinnen heeft hier de spijker op de kop geslagen, net zoals journalist Marc Van Impe dat gedaan heeft met zijn hierboven geciteerde titel van een van zijn bijdragen.

Iedereen die mijn teksten leest, zowel mijn e-mails i.v.m. de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben als die voor het Groot Nederlands Dictee, zal het erover eens dat die niet geschreven kunnen zijn door iemand die erg geestesgestoord is. Wie dat wel beweert, zoals gerechtspsychiater Chris Dillen doet, is ofwel te kwader trouw ofwel zelf erg geestesgestoord. Een andere mogelijkheid is er niet.

Buiten de verslagen en attesten van dokters allerhande zijn er nog de vele honderden mensen die voor mij willen getuigen. Maar die getuigenissen hebben de AGD en het gerecht steeds genegeerd aangezien ze slechts één doel voor ogen hadden: mij te allen prijze liquideren. En dus konden ze positieve getuigenissen missen als de pest. Alleen al wat e-mails betreft heb ik sinds de inbeslagneming van mijn vorige pc een massa teksten ontvangen die positief zijn voor mij. Het ligt in mijn bedoeling er onmiddellijk na deze e-mail zo veel mogelijk van door te sturen. Maar ik vermoed dat het aantal e-mails dat ik binnen een bepaalde periode kan versturen beperkt is. Zolang ik die grens niet bereikt heb, stuur ik ze door. (Ter informatie: deze e-mails worden naar zo'n 300-tal e-mailadressen gestuurd.)

Zij die bij de 'broeders van liefde', de AGD en het gerecht schuld hebben aan de onmenselijke situatie waarin ik me bevind - maar ook de laffe en bijzonder onbeschofte ex-minister van Volksgezondheid Magda Aelvoet (die zich bovendien aan laster en eerroof aan mijn adres bezondigd heeft en met 'De heer Lamberts beweerd' aantoont dat ze niet eens zonder d/t-fouten kan schrijven), de te kwader trouw handelende gerechtspsychiaters Pastijn en Dillen en mr. Rudi Beeken behoren daarbij - zullen erover beslissen dat ik de honger- en dorststaking die ik begonnen ben al dan niet overleef: mijn lot - en dus ook dat van mijn psychisch zieke echtgenote - ligt in hun handen. Dat de media vooral de vorige zin onthouden, voor het geval later de verantwoordelijken voor mijn dood aangeduid moeten worden. Het gaat niet om de eerste honger- en dorststaking die ik aankondig, maar elke actie van die aard is schadelijk voor iemands gezondheid, zeker wanneer men na enkele dagen uitdrogingsverschijnselen begint te vertonen, iets wat bij mij al verscheidene keren het geval is geweest. Totnogtoe hebben mensen me er altijd kunnen toe bewegen die actie na een aantal dagen te beëindigen (met beloften die later echter nooit werden nagekomen), maar daar zullen ze niet blijven in slagen: mijn verbittering om het mij aangedane onrecht wordt alsmaar groter. Nu ik als gevolg van die niet aflatende pesterijen vanwege het gerecht ook mijn nochtans erg gewaardeerde activiteiten op taalkundig vlak moet stopzetten en de financiële problemen steeds toenemen, zie ik er steeds meer tegen op nog verder in deze onrechtvaardige wereld te leven: mijn incasseringsvermogen is misschien wel groter dan bij de meeste mensen, maar het kent toch ook zijn grenzen. De zomervakantie is nog maar net voorbij en er zijn al twee rechtszaken tegen mij: op 13 september voor het vredegerecht in Schilde omdat ik - nochtans terecht - weiger de factuur van Ambuce te betalen voor het door mij absoluut niet gewilde vervoer per ziekenwagen naar de psychiatrische instelling in Duffel (cf. supra) en op 19 september voor de correctionele rechtbank in Mechelen omdat ik me met hand en tand blijf verzetten tegen de beslissing van de AGD, die me lichamelijk invalide verklaard heeft. En je houdt het niet voor mogelijk wat de corrupte AGD-controlearts Michel Verhulst en zijn kompaan Dirk Gysels via het gerecht van mij eisen omdat ik hun blijf vragen naar de precieze reden van de lichamelijke invaliditeit die ik volgens hen heb en omdat ik hun wanpraktijken openbaar maak in het boek 'De pest op school: elk 50.000 euro!!! Overal ter wereld wordt iemand die lichamelijk invalide verklaard wordt, ook meegedeeld aan welk(e) lichamelijk(e) gebrek(en) hij of zij lijdt. Behalve in Vlaanderen! Als die AGD-controleartsen geen smakkers zijn, wie dan wel?
En als elke Vlaming gelijk is voor de wet, waarom is het voor mijn tegenstanders dan een fluitje van een cent om mij voor alles en nog wat voor de rechtbank te dagen, maar worden al mijn klachten (een massa brieven en e-mails aan het gerecht, aan de hoge raad voor de justitie en aan de minister van justitie, klachten bij de politie en via verscheidene rijkelijk betaalde advocaten) zonder gevolg geseponeerd? Volgens heel wat mensen ben ik veel te braaf, wat er de reden van is dat men zo met mij solt.

Wat ook niet onbelangrijk is om te vermelden: ik ben geen dokter en weet dan ook niet of hetgeen ik de jongste tijd steeds meer ervaar en voel (o.a. hoorbare en sterk verhoogde palpitatie, gebrek aan eetlust, concentratie- en slaapstoornissen, verhoogde bloeddruk), symptomen zijn van een nakende hartaanval. In dit verband denk ik constant aan mijn vorig jaar overleden leeftijdsgenoot Erik Moris uit Keerbergen, die me tijdens een barbecue met onze vroegere klasgenoten aan het Sint-Romboutscollege zowat een jaar geleden soortgelijke gewaarwordingen beschreef. Ook hij was voortdurend het slachtoffer van pesterijen - in zijn geval vanwege de gemeentelijke overheid -, werd ook geregeld met het gerecht geconfronteerd en leed er psychisch onder, hoewel hij dat zo veel mogelijk probeerde te verbergen. Op 20 december is hij plots in elkaar gestuikt en overleden. Evenals ik was hij kerngezond en nooit ziek. Maar in tegenstelling tot mij haalde hij met zijn acties en rechtszaken wel geregeld de kranten.

Eindigen doe ik - hoewel ik i.v.m. de wanpraktijken waarvan ik het slachtoffer ben nooit uitgeschreven geraak - met een verwijzing naar twee recente krantenartikelen die me onlangs onder ogen gekomen zijn:
-"Steeds meer mensen bellen Zelfmoordlijn". Hierin lees je dat België het tweede hoogste aantal zelfdodingen van West-Europa heeft, nl. drie per dag, en dat het aantal zelfmoordpogingen op 45 per dag geschat wordt. Wedden dat deze aantallen drastisch zouden dalen, mocht er minder gepest worden, mochten idealisme en werklust eerder geapprecieerd worden dan dat ze bestreden worden en mocht het gerecht eens meer naar rechtvaardigheid streven in plaats van corrupte machthebbers de hand boven het hoofd te houden en de ware slachtoffers als daders te beschouwen? Maar dat vereist wel een grondige mentaliteitswijziging bij de magistraten: dat veronderstelt dat ze hun hautaniteit opgeven, dat ze uit hun ivoren toren treden en zich als gewone mensen gaan gedragen. Wat per definitie inhoudt dat ze zich ervan bewust worden dat ze ook hun gebreken hebben en dat ze niet onfeilbaar zijn.
-"Nederlands gerecht veroordeelde willens en wetens onschuldige". De bijdrage begint met "Een Nederlander zat vier jaar onschuldig in de cel voor moord, omdat het Openbaar Ministerie bewust ontlastende informatie achterhield". Dit is een van de vele bijdragen die ik in de loop der jaren verzameld heb. Ze tonen aan dat gerechtelijke uitspraken hoegenaamd geen garantie voor rechtvaardigheid bieden.
En krantenartikelen waarbij magistraten, politici, agenten en andere mensen met een voorbeeldfunctie in opspraak komen, zijn de voorbije jaren schering en inslag geweest. Vandaag nog op de voorpagina van 'Gazet van Antwerpen': "Nog meer corruptie bij politie Rupel - Tien agenten nemen steekpenningen aan". Binnenin is er een ganse pagina aan gewijd, waarbij nog vermeld wordt dat er nog een ander onderzoek loopt tegen een agent. En dat soort mensen staat boven mij, intimideert mij, wil mij de les spellen en maakt mij het leven meer dan zuur!


Ingeval van overlijden heb ik de uitdrukkelijke wens dat postuum herinnerd wordt aan mijn uitgesproken Vlaamsgezindheid en mijn katholieke geloofsovertuiging. De Vlaamse leeuw en het AVV-VVK mogen daarbij niet ontbreken.

Hoogachtend

Jozef Lamberts

PS. Mijn echtgenote en mijn moeder zijn er niet van op de hoogte dat ik aan een honger- en dorststaking begonnen ben. Ze zullen vanmiddag vergeefs op mij wachten en niet weten wat er met mij aan de hand is. Ik heb het hun niet durven vertellen.


Jozef Lamberts
jozef.lamberts@wol.be

In deze disclaimer wordt verstaan onder:
de webpagina: iedere webpagina waarin de uitgever een hyperlink naar deze disclaimer opneemt met de intentie deze disclaimer daarop te laten gelden;
de uitgever: het ANTIPESTTEAM
gebruik(en): onder meer inladen, inloggen, opvragen, raadplegen, lezen, bekijken, beluisteren, bewerken, invullen (van formulieren), verzenden, (tijdelijk) kopiëren, bewaren, doorzenden, verspreiden, van diensten gebruik maken, plegen van rechtshandelingen (bijv. kopen, huren);
u: de al dan niet vertegenwoordigde natuurlijke of rechtspersoon die de webpagina gebruikt;
de inhoud: onder meer teksten, afbeeldingen, hyperlinks, geluids- en/of videofragmenten en/of andere objecten;
schade: directe of indirecte schade van welke aard dan ook, onder meer verloren data en zaken, gederfde omzet, winst of ander economisch nadeel. Het onderstaande is van toepassing op de webpagina.
Door de webpagina te gebruiken stemt u in met deze disclaimer. De uitgever spant er zich voor in de inhoud van de webpagina regelmatig te actualiseren en/of aan te vullen.
Ondanks deze zorg en aandacht is het mogelijk dat de inhoud onvolledig en/of onjuist is.
De uitgever verschaft de inhoud van de webpagina in de staat waarin deze zich feitelijk bevindt, zonder garantie of waarborg ten aanzien van de deugdelijkheid, geschiktheid voor een bepaald doel of anderszins.
De inhoud is experimenteel en voor particulier gebruik bedoeld.
De uitgever is niet aansprakelijkheid voor schade die is of dreigt te worden toegebracht en voortvloeit uit of in enig opzicht verband houdt met het gebruik van de webpagina of met de onmogelijkheid de webpagina te kunnen raadplegen.
De uitgever mag de webpagina naar eigen inzicht en op ieder door hem gewenst moment (laten) veranderen of beëindigen, met of zonder voorafgaande verwittiging. De uitgever is niet aansprakelijk voor de gevolgen van verandering of beëindiging. Behoudens deze disclaimer, is de uitgever niet verantwoordelijk voor kenbaar aan de webpagina gekoppelde bestanden van derden. Koppeling houdt geen bekrachting van die bestanden in. Ongeautoriseerd of oneigenlijk gebruik van de webpagina of de inhoud daarvan kan een inbreuk op intellectuele rechten, regelgeving m.b.t. privacy, publicatie en/of communicatie in de breedste zin van het woord opleveren. U bent verantwoordelijk voor al hetgeen u vanuit de webpagina verzendt. De uitgever behoudt zich het recht voor om u de toestemming te ontzeggen de webpagina te gebruiken en/of van bepaalde diensten die op de webpagina zijn aangeboden, gebruik te maken. In aansluiting daarop kan de uitgever de toegang tot de webpagina monitoren. U zal de uitgever, diens werknemers, vertegenwoordigers, licentiehouders, handelspartners en de auteur van deze disclaimer beschermen tegen en vrijwaren van gerechtelijke en buitengerechtelijke maatregelen, veroordelingen e.d., inclusief de kosten voor rechtsbijstand, accountants e.d. die door derden zijn ingesteld ten gevolge van of gerelateerd aan uw gebruik van de webpagina, uw inbreuk op welke wettelijke regeling dan ook of de rechten van derden.
Het ANTIPESTTEAM heeft het recht lezersbrieven al dan niet te plaatsen, in te korten, te bespreken of te becommentariëren.
Het ANTIPESSTEAM is niet verantwoordelijk voor de inhoud voor de lezersbrieven of het gastenboek.Alle partijen of belanghebbenden hebben het recht een weerwoord, een recht van antwoord te plaatsen mits op voldoende wijze de juistheid van de bewering wordt aangetoond.Wij sluiten alle aansprakelijkheid uit voor enigerlei directe of indirecte schade, van welke aard dan ook, die voortvloeit uit of in enig opzicht verband houdt met het gebruik van deze site of met de tijdelijke onmogelijkheid om deze site te kunnen raadplegen.
Het APT wijst alle mogelijke garanties af in verband met informatie die op deze website wordt verstrekt, en aanvaardt evenmin verantwoordelijkheid voor beslissingen die op basis van deze informatie door de lezers worden genomen.
Het APT is in geen geval aansprakelijk voor bijzondere, indirecte of gevolgschade door gebruiksderving, gegevensverlies of winstderving, zij het in de vorm van een contractuele daad, nalatigheid of andere daad, die voortkomt uit of verband houdt met het gebruik van de hier verstrekte informatie.
Links naar andere websites vanaf APT, verwijzing naar een product, proces of dienst met handelsnaam, handelsmerk, fabrikant of anderszins vormt of impliceert geen goedkeuring of aanbeveling van die sites en de daarbij behorende informatie.Wij sluiten alle aansprakelijkheid uit voor enigerlei directe of indirecte schade, van welke aard dan ook, die voortvloeit uit of in enig opzicht verband houdt met het gebruik van deze website, of met de tijdelijke onmogelijkheid om de site te kunnen raadplegen. Wij zijn ook niet aansprakelijk voor directe of indirecte schade die het gevolg is van het gebruik van informatie die door middel van deze site verkregen is.
Het ANTIPESTTEAM aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor de inhoud van de door derden aangeboden informatie op de website.
Hieronder valt onder meer, maar niet uitsluitend, het inbreuk plegen op auteursrechtelijk beschermde werk(en) of het anderszins in strijd handelen met de intellectuele eigendomsrechten van derden.
Het ANTIPESTTEAM aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor directe of indirecte schade ontstaan door de inhoud van de - al dan niet door derden aangeboden- informatie op de website van Het ANTIPESTTEAM, behoudt zich dan ook het recht voor om de door derden aangeboden informatie te wijzigingen en/of te verwijderen, indien de door derden aangeboden of reeds geplaatste informatie in strijd is met de wet, de belangen van overige internetgebruikers, of andere derden. Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigd, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zonodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren (i) ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling of (ii) voor eigen oefening, studie of gebruik welk(e) niet strikt privé van aard is of (iii) voor het overnemen in enig dag-, nieuws- of weekblad of tijdschrift (al of niet in digitale vorm of online.
Het APT is niet verantwoordelijk voor de juistheid van de aangeboden inhoudelijke teksten van de lezersbrieven of het gastenboek.
Bij geschillen zijn alleen de rechtbanken van Turnhout bevoegd.

Het ANTIPESTTEAM

----------------------------------------------------